ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਹਿ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਰਸਤਾ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਤ, ਰਜ ਤੇ ਤਮ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਤੇਰੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਥਿਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਮਨਾਂ ਦੇ ਸਾਖੀ, ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਲਕੁਲ ਅਲਿਪਤ ਹੈ। ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅੱਗ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਤੇਰੀ ਅੱਖ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇਰਾ ਨਾਭੀ ਹੈ, ਰਥ ਤੇਰਾ ਹਿਰਦਾ ਹੈ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਕੰਨ ਹਨ, ਸਵਰਗ ਤੇਰਾ ਸੀਸ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇਰਾ ਪੇਟ ਹੈ, ਹਵਾ ਤੇਰੀ ਸਾਹ ਹੈ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇਰੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ। ਦਰੱਖ਼ਤ ਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੇਰੇ ਰੋਮ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਸੀਸ ਦੇ ਵਾਲ ਪੌਦੇ ਹਨ, ਬੱਦਲ ਤੇਰੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਨਖ਼ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਤੇਰੇ ਦੰਦ ਹਨ, ਪਲਕਾਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਹਨ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੇਰਾ ਮਨ ਹੈ, ਵਰਖਾ ਤੇਰਾ ਜਨਨ-ਇੰਦ੍ਰੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ਤਾ ਤੇਰੀ ਹੀ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ। ਹੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਆਤਮਾ! ਜਿਵੇਂ ਜਲ ਵਿਚ ਜਲਚਰ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਦਰੱਖ਼ਤ ਉੱਤੇ ਕੀੜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ ਉਠਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਜੀਵ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ-ਜਿਹੜੇ ਰੂਪ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਲੀਲਾ ਵਜੋਂ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹਨਾਂ ਰੂਪਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਗਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਆਦਿ ਮੱਛ! ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੈਰਿਆ। ਘੋੜੇ ਵਾਲੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਵਧਾਰੇ! ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਅਥਾਹ ਆਧਾਰ, ਮੰਦਰਾਚਲ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਣ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਸੂਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਅਦਭੁਤ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਧਰਮੀਆਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਾਮਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰੀ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਹੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਬੁੱਧ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਕਲਕੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟ ਤੇ ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈ; ‘ਮੈਂ’ ਤੇ ‘ਮੇਰਾ’ ਦੇ ਝੂਠੇ ਭਾਵ ਫੜ ਕੇ, ਕਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ, ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ, ਦੇਹ, ਬੱਚਿਆਂ, ਘਰ, ਧਨ, ਤੇ ਸਾਕ-ਸੰਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਭੁਲਾਵੇ ਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨ ਲੈਣਾ। ਦੁੰਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਮਨ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤਿ-ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤੇ ਨਾਸਵੰਤ, ਪਰਾਏ ਤੇ ਦੁੱਖਦਾਇਕ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨੀ, ਘਾਹ-ਝਾੜੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਿਰਾਜ਼ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਸ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉਹਨਾਂ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਯੋਗਿਆਂ ਲਈ ਮਿਲਣੇ ਔਖੇ ਹਨ; ਇਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਜਦ ਮਨ ਤੇਰੀ ਸਹੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਗੇੜ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨਾਭੀ। ਹੇ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨ ਸਰੂਪ, ਸਾਰੀਆਂ ਨਿਸ਼ਚਤੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਪੁਰੁਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇ ਨਾਥ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ—ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ‘ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ’ ਨਾਮਕ ਚਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਰਧ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜਦ ਅਕ੍ਰੂਰ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਰਸ਼ਾਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਨਟ ਅਪਨਾ ਨਾਟਕ ਮੁਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹ ਰੂਪ ਲੁਕਾ ਲਿਆ। ਜਦ ਦਰਸ਼ਨ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤੱਬ ਨਿਬੜੇ, ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਰਥ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਅਚੰਭਿਤ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੀ ਅਦਭੁਤ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ?" ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਜਗਤ ਆਤਮਾ, ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਵੀ ਅਦਭੁਤ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਨਵਾਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਅਦਭੁਤ ਹਨ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੋਰ ਕੀ ਵਧੀਆ ਅਚੰਭਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਾਂਦੀਨੀ ਪੁੱਤਰ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ, ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਲੈ ਆਇਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਕਿਤੇ-ਕਿਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰ ਹਟਾ ਨਾ ਸਕੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਨੰਦ ਤੇ ਗੋਆਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਉਥੇ ਰੁਕੇ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਸਮੇਤ ਅੱਗੇ ਜਾ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੇ, ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਵਾਂਗੇ।" ਅਕ੍ਰੂਰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾ ਮਥੁਰਾ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚੱਲੀਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੰਨ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਅਚੁਤ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਗੋਆਲਾਂ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ। ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਘਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਪਿਤਰ, ਯੱਗ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕਦੇ ਪੂਰੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।" "ਜਦ ਬਲੀ ਨੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਧੋਏ, ਉਹ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੁੱਲ ਧਨ-ਪਦਵੀ ਤੇ ਪ੍ਰਮ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੀਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਸਾਗਰ ਪੁੱਤਰ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤਪਤੀ, ਤੇਰੀ ਸ੍ਰਵਣ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਵਧੀਆ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਨਾਰਾਯਣ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਵਾਂਗਾ, ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ। ਜਦ ਦੁਸ਼ਟ ਯਾਦਵ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਹਿਣ ਉੱਤੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸ਼ਹਿਰ ਗਿਆ, ਕੰਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।