ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕਰੂਰਾ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਈ ਹੋਰ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਸਿਖਾਏ ਹੋਏ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਚਾਰਿਆਂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ। ਪਰ ਹਕੀਕਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਭ ਦੇਵਤਾ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੀ, ਆਖਰ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹੋਰ ਥਾਂ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਸਭ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਰਸਤਾ ਆਖਰ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰ ਤੇ ਹੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਤ੍ਵ, ਰਜਸ ਤੇ ਤਮਸ — ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਗੁਣ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਚਲ ਤੱਕ, ਸਭ ਜੀਵ ਪਿਰੋਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ, ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਸਭ ਮਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ੀ ਹੋ; ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਧਾਰ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਗ ਤੁਹਾਡਾ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ, ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖ, ਆਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਭਿ, ਰਥ ਤੁਹਾਡਾ ਹਿਰਦਾ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ, ਅਸਮਾਨ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੁਹਾਡਾ ਪੇਟ, ਹਵਾ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਹ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੁਹਾਡੀ ਊਰਜਾ ਹੈ। ਰੁੱਖ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਸਿਰ ਦੇ ਵਾਲ ਵਨਸਪਤੀ ਹਨ, ਬੱਦਲ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਨਖ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਤੁਹਾਡੀ ਦੰਦ, ਪਲਕਾਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਹਨ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਹੈ, ਵਰਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡਾ ਉਤਪਾਦਨ ਅੰਗ ਹੈ, ਤੇ ਪੁੰਨ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਸਵਰੂਪ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਜਲ-ਜੰਤੂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ 'ਤੇ ਕੀੜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ ਉਠਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਤੇ ਜੀਵ-ਜੰਤੂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਨਿਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਜਿਹੜਾ ਰੂਪ ਇਥੇ ਖੇਡ ਲਈ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਤੋਂ ਸੰਸਾਰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਆਦਿ ਮਤਸਯ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਤਰਿਆ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਕਿਨਾਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਆਧਾਰ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲੇ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਅਜੋਕੇ ਸਿੰਘ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਾਧੂਆਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ ਤੇ ਅਨਿਰੁੱਧ, ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਬੁੱਧ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਕਲ्कि ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅਧਰਮੀਆਂ ਤੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈ; 'ਮੈਂ' ਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਦੇ ਝੂਠ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਕਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਭਟਕਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ, ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ, ਸਰੀਰ, ਬੱਚਿਆਂ, ਘਰ, ਧਨ, ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ-ਨਾਤੇ ਨੂੰ ਅਸਲੀ ਮੰਨ ਕੇ, ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਭੁੱਲ ਵਿਚ, ਸਚ ਸਮਝ ਕੇ ਭਟਕਦਾ ਹਾਂ। ਵਿਰੋਧਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਸਲ ਵਿਚ ਕੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਅਸਥਾਈ, ਅਨ-ਆਤਮ ਤੇ ਪੀੜਾ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅਗਿਆਨ ਮਨੁੱਖ, ਪੱਤਿਆਂ ਹੇਠ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਟਕਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ, ਭੈੜਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਖਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ, ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਭਟਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਯੋਗਾਂ ਲਈ ਮਿਲਣੇ ਔਖੇ ਹਨ; ਇਹ ਵੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨਾਭਿ, ਮਨ ਤੁਹਾਡੀ ਸਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ੁਧ ਚੇਤਨ ਹੋ, ਸਭ ਨਿਸਚਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪੁਰੁਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ; ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ — ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੀ ਚਾਲੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, "ਅਕਰੂਰਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ", ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਅਕਰੂਰਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਦਰਸ਼ਾਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਟਕ ਵਿਚ ਅਭਿਨੇਤਾ ਅੰਤ ਵਿਚ ਰੂਪ ਹਟਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਹ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ। ਦਰਸ਼ਨ ਲੁਕ ਜਾਣ ਤੇ, ਅਕਰੂਰਾ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਜਲਦੀ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਨਿਬੜੇ, ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਥ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਹੈਰਾਨ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਕੀ ਅਸਚਰਜ ਵੇਖਿਆ?" ਅਕਰੂਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਅਸਚਰਜ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੋ। ਮੈਂ ਕੀ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾ ਪਤਾ ਹੋਵੇ? ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਅਸਚਰਜ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਰਹਿ ਗਿਆ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਾਂਦੀਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ, ਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਲੈ ਆਇਆ। ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਹਰ ਥਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਹਟਾ ਸਕੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਨੰਦ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅਕਰੂਰਾ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੂੰ ਰਥ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾ; ਅਸੀਂ ਇਥੇ ਰਹਾਂਗੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਣ ਆਵਾਂਗੇ।" ਅਕਰੂਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਨਾਂ ਮਥੁਰਾ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਹੋ।" "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਚਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਅਚੁਤ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ।" "ਸਾਡੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰੋ; ਉਸ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਪਿਤਰ, ਯਜਨ-ਅੱਗ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਪੂਰੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ।" "ਤੁਾਡੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਬਲੀ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਪਾਈ, ਅਤੁੱਲ ਧਨ ਤੇ ਭਗਤਿ ਦਾ ਉੱਚਾ ਰਸਤਾ ਮਿਲਿਆ।" "ਤੁਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਧੋਏ ਪਾਣੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ; ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਤੇ ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ।" "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਣਨ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੈ, ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਵਧੀਆ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਤੁਤ, ਹੇ ਨਾਰਾਏਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।