ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ 'ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ' ਵਿੱਚ ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ بیان ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਯੋਗੀ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਧਰਮਰਾਜ, ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਤੱਤ ਵਜੋਂ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਦੁਗਣੇ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਵੈਦਿਕ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵੈਦਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਵਿਭਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਨਾਂਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੇ ਯਜਨ ਦੁਆਰਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਹੋਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮਤ ਰੀਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ—ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਇਕ ਰੂਪ ਹੋ। ਕੁਝ ਹੋਰ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਿਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਦਾ ਹੈ—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲ ਹੋਣ, ਪਰ ਸਭ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਮਾਰਗ ਆਖਿਰਕਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਤ, ਰਜ, ਅਤੇ ਤਮ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿ ਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਚਲ ਤੱਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਰਚੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਸੰਗ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਸਭ ਮਨਾਂ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹੈ; ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਧਾਰਾ, ਅਗਿਆਨ ਵਲੋਂ ਉਪਜੀ, ਦੇਵ, ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਗ ਤੁਹਾਡਾ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਭੀ ਹੈ, ਰਥ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਲ ਹੈ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ ਹਨ, ਅਸਮਾਨ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੁਹਾਡਾ ਪੇਟ ਹੈ, ਹਵਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਹ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਤੁਹਾਡੀ ਉਰਜਾ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਤ ਹੈ। ਦਰਖ਼ਤ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰੋਮ ਹਨ, ਸਿਰ ਦੇ ਵਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਵਣਸਪਤੀ ਹੈ, ਬੱਦਲ ਤੁਹਾਡੀ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਨਖ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਤੁਹਾਡੇ ਦੰਦ ਹਨ, ਪਲਕਾਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਹਨ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਹੈ, ਵਰਖਾ ਜਨਨ ਅੰਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ਤਾ ਤੁਹਾਡੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਲ-ਜੰਤੂ, ਜਾਂ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ 'ਤੇ ਮੱਖੀਆਂ, ਜਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਜਿਹੜੇ ਰੂਪ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਖੇਲ ਲਈ, ਉਹ ਰੂਪ ਦੁਆਰਾ, ਇਹ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਮੂਲ ਮਤਸਯ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤਰਿਆ; ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਮਧੁ ਅਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਨੂੰ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ, ਬਿਨਾ ਕਿਨਾਰੇ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ; ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵਾਰਾਹ ਰੂਪ ਨੂੰ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਅਦਭੁਤ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ; ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਭਰਗੂਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰੀ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਣ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ; ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਵਣ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਬੁੱਧ ਰੂਪ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਦਾ; ਕਲਕੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਅਧਰਮੀ ਅਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ। ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੈ; 'ਮੈਂ' ਅਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਦੀ ਝੂਠੀ ਭਾਵਨਾ ਫੜ ਕੇ, ਕਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਭਟਕਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ, ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ, ਬੱਚਿਆਂ, ਘਰ, ਧਨ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ-ਨਾਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ, ਝੂਠ ਨੂੰ ਸੱਚ ਸਮਝ ਕੇ, ਭਟਕਦਾ ਹਾਂ। ਮਨ, ਵਿਰੋਧੀ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਟਕਿਆ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਤਮ-ਸਵਾਰਥ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਅਸਥਾਈ, ਅਨਾਤਮਾ ਅਤੇ ਦੁਖਦਾਇਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨੀ, ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵਲੋਂ ਡਿੱਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਲੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੇਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਯੋਗਿਆਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣ ਔਖੇ ਹਨ; ਇਹ ਵੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ, ਓ ਕੰਵਲ-ਨਾਭੀ, ਤਾਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਮਨ ਤੁਹਾਡੀ ਸਹੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨ ਹੈ, ਸਭ ਨਿਸ਼ਚਿਆਂ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ; ਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਮ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ; ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ—ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ' ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਅਰਧੀ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਜਦ ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਇਹ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਟਕ ਕਰਤਾ ਨਾਟਕ ਮੁਕੰਮਲ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ। ਜਦ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਟ ਗਿਆ, ਉਹ ਜਲ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਥ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ—'ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੀ ਅਦਭੁਤ ਚੀਜ਼ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਇੰਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ?' ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—'ਜੋ ਕੁਝ ਅਦਭੁਤ ਹੈ—ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ—ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੋ। ਮੈਂ ਕੀ ਦੇਖ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਪਤਾ?' ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸਾਰੇ ਅਚੰਭੇ ਹਨ—ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ—ਤੁਸੀਂ, ਬ੍ਰਹਮ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੀ ਅਜਿਹਾ ਦੇਖਿਆ ਹੋਵੇ? ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਾਂਦੀਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਹਟਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਨੰਦ ਜੀ ਅਤੇ ਗਵਾਲਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਮਥੁਰਾ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਜਦ ਉਹ ਮਿਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ, ਉਹਦੀ ਵਧਾਈ ਹੋਈ ਹਥ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਮਸਕੁਰਾ ਕੇ ਮਿਲੇ। ਕਹਿੰਦੇ—'ਤੁਸੀਂ ਰਥ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਓ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੇ, ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਵਾਂਗੇ।' ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ—'ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੋ ਨਾ, ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ।' 'ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚੱਲੀਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧਨਿਆ ਕਰੀਏ, ਅਚ੍ਯੁਤ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਗਵਾਲਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ, ਮਥੁਰਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕਥਾ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।