ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਥਾ ਆਕ੍ਰੂਰ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਗਵਾਨ ਨਾਲ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਭੇਟ ਦੀ ਹੈ। ਆਕ੍ਰੂਰ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ (ਅਵਿਆਕਤ) ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਹਚਾਣ 'ਅਸਲ' ਨਹੀਂ, 'ਅਨ-ਅਸਲ' ਵਜੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਅਜਨਮਾ ਜੀਵ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਆਤਮ-ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਯੋਗੀ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਧਰਮਵਾਨ, ਆਤਮ-ਤੱਤ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਵੈਦਿਕ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਵੈਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਿਭਿੰਨ ਯਜਨਾਂ, ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਕੁਝ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਪਾ ਲਈ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਯਜਨ ਰਾਹੀਂ ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਹੋਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਿਯਮਿਤ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਬਹੁ-ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮੰਨ ਕੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਿਵ-ਮਾਰਗ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਦਰਅਸਲ, ਸਭ ਕੋਈ, ਭਗਵਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—even ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਵੱਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸਭ ਮਾਰਗ ਆਖਿਰ ਭਗਵਾਨ ਤੱਕ ਹੀ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਸਤਵ, ਰਜਸ ਅਤੇ ਤਮਸ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਗੁਣ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਚਲ ਤੱਕ, ਸਭ ਜੀਵ ਬੁਨੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਸੰਗ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਸਭ ਮਨਾਂ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹੈ—ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਵਹਾਵਾ, ਅਵਿਦਿਆ ਦੁਆਰਾ ਉਤਪੰਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ, ਅੱਗ ਤੁਹਾਡਾ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਭਿ ਹੈ, ਰਥ ਤੁਹਾਡਾ ਹਿਰਦਾ ਹੈ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ ਹਨ, ਅਸਮਾਨ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੁਹਾਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੁਹਾਡਾ ਪੇਟ ਹੈ, ਹਵਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਹ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੁਹਾਡੀ ਊਰਜਾ ਹੈ। ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਜੜੀਆਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦੇਹ ਦੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਸਿਰ ਦੇ ਵਾਲ ਵਨਸਪਤੀ ਹਨ, ਬੱਦਲ ਤੁਹਾਡੀ ਹੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਨਖ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਤੁਹਾਡੇ ਦੰਦ ਹਨ, ਪਲਕ ਥਿਰਕਣਾ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਹੈ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਹੈ, ਵਰਖਾ ਜਨਨ-ਇੰਦ੍ਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁਰੁਸ਼-ਤੱਤ ਤੁਹਾਡਾ ਵੀਰਯ ਹੈ। ਅਕਾਲ ਆਤਮਾ ਭਗਵਾਨ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਜੀਵ—ਜਿਵੇਂ ਜਲ ਵਿੱਚ ਜਲ-ਜੰਤੂ, ਜਾਂ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤ 'ਤੇ ਮੱਖੀਆਂ, ਜਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ—ਇਕਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਗਵਾਨ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਰੂਪ ਖੇਡ ਲਈ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਰੂਪਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸੰਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਛਲੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਮਧੁ ਅਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਅਥਾਹ ਆਧਾਰ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਵਿਅਕਤ ਸਿੰਘ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵਾਮਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੇ, ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅਭਿਮਾਨੀ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਸੰਹਾਰਕ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦੁਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬੁੱਧ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਲਕੀ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਧ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਹਰੇਕ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਦੁਆਰਾ ਭਟਕਦਾ ਹੈ; 'ਮੈਂ' ਅਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਦੇ ਝੂਠੇ ਭਾਵ ਪਕੜ ਕੇ, ਕਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਭਟਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ, ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਹ, ਬੱਚਿਆਂ, ਘਰ, ਧਨ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ-ਨਾਤੇ ਵਿੱਚ ਅਸਲਤਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੁਪਨੇ-ਵਾਂਗ ਭਟਕਦਾ ਹਾਂ। ਉਲਟ-ਪਲਟ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਥਾਈ, ਅਨ-ਅਸਲ ਅਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਅਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ, ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਮੁੰਹ ਮੋੜ ਕੇ, ਮੋਹ-ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ, ਦੁਰਭਾਗੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਥਕਿਆ, ਇੰਦਰਿਆਂ ਦੀ ਪਕੜ ਵਿੱਚ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਯੋਗਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣੇ ਔਖੇ ਹਨ; ਇਹ ਵੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ, ਤਦ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਮਨ ਤੁਹਾਡੀ ਸਹੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨਾਭੀ। ਨਮਸਕਾਰ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨ ਹੈ, ਸਭ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ—ਮੈਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਸ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਚਾਲੀਵੀਂ ਕਥਾ, “ਆਕ੍ਰੂਰ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ”, ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਆਕ੍ਰੂਰ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਟਕ ਦਾ ਅਭਿਨੇਤਾ ਆਪਣਾ ਪਦਰੂਪ ਖਤਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਹ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ। ਜਦ ਆਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਨਿਬੜੇ, ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਰਥ ਵਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਤੂੰ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੀ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਵੇਖੀ, ਕਿ ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਹੈਰਾਨ ਹੈ?” ਆਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਜੋ ਕੁਝ ਅਜੀਬ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ। ਮੈਂ ਕੀ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਣਿਆ ਨਹੀਂ?” ਫਿਰ ਆਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ—ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕੀ ਅਜੀਬ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਂਦੀਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਥੁਰਾ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰ ਹਟ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਗਵਾਲਾਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਅਤੇ ਉਥੇ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਭਗਵਾਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਕ੍ਰੂਰ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: “ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਸਮੇਤ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾ; ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਹਾਂਗੇ, ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖਣ ਆਵਾਂਗੇ।” ਆਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਛੱਡੋ ਨਾ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਗਤ ਹਾਂ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਕ੍ਰੂਰ ਦੀ ਭਾਵਪੂਰਨ ਪ੍ਰਸੰਸਾ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਰੂਪ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਅਤੇ ਭਗਤ-ਭਾਵ ਦੀ ਕਥਾ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।