ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਤਿ ਉਲਾਸ ਅਤੇ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਦਾ ਜਵਾਲਾ ਉਠੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਦਿਲ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਅੰਸੂ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰੁੰਝ ਗਈ, ਪਰ ਚਿੱਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ, ਸਤਿਕਾਰ ਭਾਵ 'ਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਵਾਪਸੀ' ਨਾਮਕ ਉਨਤਾਲੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਉੱਤਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ! ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਦੇ ਕਾਰਣ ਹੋ, ਆਦਿ-ਪੁਰੁਸ਼, ਅਵਿਨਾਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਭੀ-ਕਮਲ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਪਜਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।