ਜਦੋਂ ਅਕਰੂਰ ਜੀ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ—ਸ਼੍ਰੀ (ਲਕਸ਼ਮੀ), ਪੁਸ਼ਟੀ (ਪੋਸ਼ਣ), ਵਾਣੀ, ਤੇਜ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਲੀਨਤਾ, ਵਿਜੈ, ਗਿਆਨ, ਅਗਿਆਨ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਮਾਇਆ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਵਡਿਆਈਆਂ ਅਤੇ ਗੁਣ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਕਰੂਰ ਜੀ ਦਾ ਮਨ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉਠੀ, ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਹਿਰਦਾ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੰਝੂ ਵਹਿ ਪਏ। ਉਹ ਅਕਰੂਰ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਾਵਨਾ ਕਾਰਨ ਰੁੰਧ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਸਤੋਗੁਣ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ, ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ, ਥੱਲੇ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਥੇ ਤਕ 'ਅਕਰੂਰ ਵਾਪਸੀ' ਨਾਮਕ ਉਨਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਜੋ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਰਧ ਵਿਚ ਹੈ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਕਰੂਰ ਜੀ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ! ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਅਜਰ-ਅਮਰ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ!