ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿਨ੍ਹ, ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਦੀ ਚਮਕ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਆਸ ਪਾਸ ਸੁਨੰਦ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀ, ਸਨਕ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਅਤੇ ਨੌਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਨਾਰਦ, ਵਾਸੁ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਭਗਤ, ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਸ਼੍ਰੀ (ਲਕਸ਼ਮੀ), ਪੁਸ਼ਟੀ (ਪੋਸ਼ਣ), ਵਾਣੀ, ਚਮਕ, ਯਸ਼, ਸੰਤੋਖ, ਲਯ, ਜਿੱਤ, ਗਿਆਨ, ਅਗਿਆਨ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਮਨ ਵਿਚ ਭਾਵਨਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਦੇ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰੁਕਦੀ ਹੋਈ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ, ਝੁਕ ਕੇ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਵਾਪਸੀ' ਨਾਮਕ ਉਨਤਾਲੀ (39) ਚੈਪਟਰ, ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿਚ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਨਾਰਾਇਣ, ਆਦਿ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਪੁਰਸ਼, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਭੀ ਕੰਵਲ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਪਜਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਉਪਜਿਆ। ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਮਹਾਂਭੂਤ, ਅਵਿਆਕਤ ਦਾ ਮੁਲ, ਮਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵ—ਇਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਪਰ ਇਹ ਸਭ, ਅਵਿਆਕਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਚੀ ਸੁਰਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ 'ਅਣ-ਆਪ' ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਕੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਨਮ ਰਹਿਤ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਕੇਵਲ ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਨਹੀਂ। ਯੋਗੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿੱਧਾ, ਸਰਵੋਤਮ ਪੁਰਸ਼, ਪ੍ਰਭੂ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਵੇਦਕ ਰਾਹ ਤੇ, ਤਿੰਨfold ਵੇਦਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ, ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੋਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮਤ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਹੀ ਰੂਪ ਹੋ। ਕੁਝ ਹੋਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦਰਅਸਲ, ਸਾਰੇ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—even ਉਹ ਜੋ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਮਨ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸੁਆਮੀ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ, ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਰਾਹ ਆਖਿਰਕਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਤ, ਰਜ, ਤਮ—ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਗੁਣ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਚਲ ਤੱਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਰਚੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਿਰਲੇਪ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਸਭ ਮਨਾਂ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਨਮਸਕਾਰ। ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਵਹਾਵ, ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ, ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਗ ਤੁਹਾਡਾ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ, ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖ, ਆਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਭੀ, ਰਥ ਤੁਹਾਡਾ ਹਿਰਦਾ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਨ, ਅਸਮਾਨ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੁਹਾਡੀ ਬਾਂਹ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੁਹਾਡਾ ਪੇਟ, ਹਵਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਹ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ। ਦਰੱਖਤ ਅਤੇ ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦੇਹ ਦੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਸਿਰ ਦੇ ਵਾਲ ਪੌਦੇ ਹਨ, ਬੱਦਲ ਤੁਹਾਡੀ ਹੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਨਖ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਤੁਹਾਡੇ ਦੰਦ, ਪਲਕਾਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ, ਵਰਸ਼ਾ ਜਨਨ ਅੰਗ, ਅਤੇ ਪੁਰਸ਼ਤਾ ਤੁਹਾਡੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਆਤਮਾ, ਹੇ ਪੁਰਸ਼, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ, ਰਖਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਜਲ-ਜੰਤੂ, ਜਾਂ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤ 'ਤੇ ਕੀੜੇ, ਜਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਜਿਹੜੇ ਰੂਪ ਇੱਥੇ ਲੈਦੇ ਹੋ, ਖੇਲ ਵਾਸਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੱਛੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਜਲ-ਪ੍ਰਲੈ ਵਿਚ ਤੈਰਦੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਘੋੜੇ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਮਧੂ-ਕੈਟਭ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵਿਸ਼ਾਲ, ਅਥਾਹ ਆਧਾਰ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉਠਾਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉਠਾਣ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਸੂਅਰ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵਿਸ਼ਮ ਲਾਇਨ ਰੂਪ, ਜੋ ਸਤਜਨ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਵਾਮਨ ਰੂਪ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਅਰਨਿਆ ਵਿਚ ਅਹੰਕਾਰੀ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਬੁੱਧ ਰੂਪ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਦੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਕਲਕੀ ਰੂਪ, ਜੋ ਅਧਰਮੀ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕਦਾ ਹੈ; 'ਮੈਂ' ਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਦੀ ਝੂਠੀ ਧਾਰਨਾ ਫੜ ਕੇ, ਕਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਭਟਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ, ਮੋਹਿਤ, ਸਰੀਰ, ਬੱਚਿਆਂ, ਘਰ, ਧਨ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਚ ਮੰਨਦਾ, ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਭਟਕਦਾ ਹਾਂ। ਵਿਰੋਧਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਅਸਥਾਈ, ਅਣ-ਆਪ, ਅਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨੀ, ਪੌਦਿਆਂ ਵਿਚ ਛੁਪੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਿਰਾਗ-ਮਰਿਚੀਕਾ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ, ਦਇਆਲੂ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ, ਮਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਲੋਂ ਇधर-ਉਧਰ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਾਬੂ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਯੋਗਿਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਇਹ ਵੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ, ਹੇ ਕੰਵਲ-ਨਾਭੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਮਨ ਤੁਹਾਡੀ ਉਚਿਤ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿਚ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਚੇਤਨ ਹੈ, ਯਕੀਨ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ; ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ' ਨਾਮਕ ਚਾਲੀ (40) ਚੈਪਟਰ, ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿਚ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਇਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਅਕਰੂਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਵਿਖਾਇਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ, ਨਾਟਕਕਾਰ ਵਾਂਗ, ਕਰਤਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦਰਸ਼ਨ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਉਹ ਜਲ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਥ ਵਲ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।