ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਰੀਰਕ ਸੋਭਾ ਵੇਖੀ। ਉਸ ਦੇ ਬਾਂਹ ਲੰਮੇ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਛਾਤੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਗਰਦਨ ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਤੇ ਨਾਭੀ ਗਹਿਰੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਰ ਤੇ ਰਾਨਾਂ ਮੋਟੀਆਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਹੱਥ ਤੇ ਗੋਡੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਆਕਾਰਸ਼ਕ, ਲੱਤਾਂ ਸੁਚੱਜੀਆਂ ਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ। ਟਖਣੇ ਉੱਚੇ, ਨਖ ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਪੈਰ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਨੌਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੇ ਅੰਗੂਠੇ ਵਰਗੀਆਂ ਅੰਗੁਲੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਅਨਮੋਲ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਮੁਕੁਟ, ਚੂੜੀਆਂ, ਬਾਂਹਬੰਦ, ਜਨੇਊ, ਕਮਰਪਟਾ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪਾਇਲ ਤੇ ਕੁੰਡਲ। ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਨੁਮਾ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ, ਤੇ ਵਨਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੁਨੰਦ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀ, ਚਾਰੋਂ ਕੁਮਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਅਤੇ ਨੌਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਨਾਰਦ, ਵਾਸੁ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਭਗਤ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਨਿਰਮਲ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਪੁਸ਼ਟੀ, ਵਾਣੀ, ਪ੍ਰਭਾ, ਕੀਰਤੀ, ਤ੍ਰਿਪਤੀ, ਲਯ, ਜੈ, ਗਿਆਨ, ਅਗਿਆਨ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮਾਇਆ ਖੜੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਦਾ ਮਨ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਦਿਲ ਭਾਵੁਕਤਾ ਨਾਲ ਓਤ-ਪੋਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੜ੍ਹ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਗੁੰਗੀ ਹੋਈ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਸਤੋਗੁਣ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਵਿੱਚ "ਅਕਰੂਰ ਦਾ ਵਾਪਸੀ" ਨਾਮਕ ਉਨਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਸਰਵੋਤਮ ਗ੍ਰੰਥ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਨਾਰਾਇਣ! ਤੁਸੀਂ ਆਦਿ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਪੁਰਖ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾਭੀ ਵਿਚੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਪਜੇ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।