ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵੇਖੀ। ਉਸਦੇ ਹੱਥਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਗੂੜ੍ਹੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਬੜੀ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਮੂਰਤੀ ਵਾਲਾ ਪੁਰਸ਼ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਮਲ ਦੀ ਪਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬੜਾ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਹਕ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ। ਭੌਂਹਾਂ, ਨੱਕ, ਕੰਨ, ਗਲ੍ਹਾ ਤੇ ਹੋਠ—all ਲਾਲੀਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਬੜੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਮੋਟੀਆਂ, ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਗਰਦਨ ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ ਗੋਲ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਨਾਭੀ ਗਹਿਰੀ ਸੀ, ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਸਨ। ਕਮਰ ਤੇ ਜੰਘਾਂ ਮੋਟੀਆਂ, ਹੱਥ ਤੇ ਘੁੱਟਣ ਸੁਡੋਲ, ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਟਖਣੇ ਉੱਚੇ, ਨਖ ਲਾਲੀਮਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨੌਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੇ ਅੰਗੂਠੇ ਵਾਲੀਆਂ ਅੰਗੁਲੀਆਂ ਸੀ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਅਣਮੁੱਲੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਮੁਕੁਟ, ਕੜੇ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਜਨੇਊ, ਕਮਰਬੰਦ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕੜੇ, ਤੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ। ਉਸਦੇ ਕਮਲ-ਨੁਮਾ ਹੱਥ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਸੀ। ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੁਨੰਦ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀ, ਸਨਕ ਆਦਿ ਮੁਨਿ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਤੇ ਨੌਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਨ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਨਾਰਦ, ਵਾਸੁ ਆਦਿ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ। ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀ (ਲਕਸ਼ਮੀ), ਪੁਸ਼ਟੀ (ਪੋਸ਼ਣ), ਵਾਣੀ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਕੀਰਤੀ, ਸੰਤੋਖ, ਲਯਾ, ਵਿਜੈ, ਗਿਆਨ, ਅਗਿਆਨ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮਾਇਆ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਹर्ष ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਿਆ, ਦਿਲ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਸੂ ਆ ਗਏ। ਉਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭਾਵੁਕਤਾ ਕਰਕੇ ਰੁਕ ਗਈ, ਪਰ ਉਹ ਸਤੋਗੁਣ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ, ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਉਸਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, 'ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਵਾਪਸੀ' ਨਾਮਕ ਉਨਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਨਮਨ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ! ਤੂੰ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਮੂਲ, ਆਦਿ ਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪੁਰਖ ਹੈਂ, ਜਿਸਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਵੱਡੇ ਤੱਤ, ਅਵ੍ਯਕਤ ਦਾ ਮੂਲ, ਮਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ—ਇਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਤੱਤ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਪਰ ਇਹ ਸਭ, ਅਵ੍ਯਕਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਅਸਲੀ ਸਤ੍ਹਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਵੈ-ਰੂਪ ਨਹੀਂ, ਪਰਾਏ ਹਨ। ਅਜਨਮਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਗੁਣਾਤੀਤ ਨੂੰ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਅਸਲੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਯੋਗੀ ਤੇਰੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਪਰਮੇਸ਼्वर, ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਤੱਤ ਵਜੋਂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਵਿਦਵਾਨ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਤੇ ਨਾਮਾਂ ਵਾਲੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਗਿਆਨ-ਯਜਨ ਦੁਆਰਾ, ਤੇਰੀ ਗਿਆਨ-ਰੂਪ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੋਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ, ਪਰ ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਮੰਨ ਕੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਲੋਕ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹੋਰ ਥਾਂ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਚਾਰੋ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਰਾਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸਤ, ਰਜ ਤੇ ਤਮ—ਇਹ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਗੁਣ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਚਲ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪਿਰੋਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਨਿਰਲੇਪ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਮਨਾਂ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹੈ; ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਧਾਰਾ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅੱਗ ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਪੈਰ, ਸੂਰਜ ਤੇਰੀ ਅੱਖ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇਰੀ ਨਾਭੀ, ਰਥ ਤੇਰਾ ਦਿਲ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਕੰਨ, ਅਸਮਾਨ ਤੇਰਾ ਸਿਰ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇਰਾ ਪੇਟ, ਹਵਾ ਤੇਰੀ ਸਾਹ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇਰੀ ਊਰਜਾ ਹੈ। ਦਰੱਖਤ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਤੇਰੇ ਰੋਮ ਹਨ, ਸਿਰ ਦੇ ਵਾਲ ਪੌਦੇ ਹਨ, ਬੱਦਲ ਤੇਰੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਨਖ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਤੇਰੇ ਦੰਦ ਹਨ, ਪਲਕਾਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਹਨ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੇਰਾ ਮਨ ਹੈ, ਵਰਖਾ ਤੇਰਾ ਜਨਨ-ਇੰਦ੍ਰ ਹੈ, ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ਤਾ ਤੇਰੀ ਹੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਆਤਮਾ! ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਲਚਰ, ਜਾਂ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਮੱਖੀਆਂ, ਜਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਤੂੰ ਜਿਹੜੇ-ਜਿਹੜੇ ਰੂਪ ਇਥੇ ਲੀਲਾ ਵਜੋਂ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹਨਾਂ ਰੂਪਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਆਦਿ ਮੱਛ! ਜੋ ਪ੍ਰਲਯ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੈਰਿਆ। ਘੋੜੇ ਵਾਲੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਹੇ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ! ਵਿਸ਼ਾਲ, ਅਥਾਹ ਆਧਾਰ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਉੱਥਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬਰਾਹ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਦਭੁਤ ਨਰਸਿੰਘ ਰੂਪ, ਜੋ ਧਰਮੀਕਾਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਮਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰੀ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਰਾਵਣ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਬੁੱਧ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਕਲਕੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪਾਪੀਆਂ ਤੇ ਅਧਰਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈ; 'ਮੈਂ' ਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਦੇ ਭ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ, ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਦੇਹ, ਬੱਚਿਆਂ, ਘਰ, ਧਨ, ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਮੰਨ ਕੇ, ਸੁਪਨੇ ਵਾਂਗ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਦੁਖ-ਸੁਖ ਦੇ ਵਿਰੋਧਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਚਾਹਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਨਾਸਵੰਤ, ਪਰਾਏ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨੀ, ਘਾਹ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਮ੍ਰਿਗ-ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ, ਬੇਚਾਰੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖਿੱਚਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈ।