ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, "ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇਥੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਤਾਂ ਰਥ ਉੱਤੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਸਨ?" ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਵਾਪਸ ਉਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਵੇਖਿਆ—ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਤੇ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕਿਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਭੁਲ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਸੋਚ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮੁੜ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਵਾਪਸ ਉਹੀ ਅਦਭੁਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਵੇਖਿਆ—ਉੱਥੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸਤਿਕੀਰਤੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਸੁਰ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਵਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਅਲੌਕਿਕ ਸਰਪ ਰਾਜ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ ਹਨ, ਹਰੇਕ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਾਣਕਾਂ ਵਾਲੇ ਮੁਕਟ, ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਰਪ ਰਾਜ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਤਿਅਦਭੁਤ, ਘਣਘੋਰ ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ, ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪੁਰਸ਼ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹਨ। ਉਸ ਪੁਰਸ਼ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਨਜ਼ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਹਕ ਮਿਸਕਾਨ, ਭਵਾਂ, ਨੱਕ, ਕੰਨ, ਗਲ, ਹੋਠ—all ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਮੋਟੀ, ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਤੇ ਰੌਣਕਦਾਰ, ਗਰਦਨ ਸ਼ੰਖ ਵਾਂਗ, ਨਾਭੀ ਗਹਿਰੀ, ਅਤੇ ਪੇਟ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਕਮਰ ਤੇ ران ਵੱਡੀਆਂ, ਹੱਥ ਤੇ ਘੁੱਟਣ ਸੁਆਦਲੇ, ਲੱਤਾਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮੋਹਣੀਆਂ। ਗਿੱਟਾਂ ਉੱਚੀਆਂ, ਨਖ ਲਾਲ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨੌਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੇ ਅੰਗੂਠਾ, ਜੋ ਕਮਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਅਮੋਲਕ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ—ਮੁਕਟ, ਕੰਗਣ, ਬਾਜੂਬੰਦ, ਜਨੇਊ, ਕਮਰਬੰਦ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪੈਜਾਂ, ਅਤੇ ਕੁੰਡਲ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੇ, ਸੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਸੀ। ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਅਤੇ ਵਨ-ਮਾਲਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਸੁਨੰਦ, ਨੰਦ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀ, ਸੰਕਾਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦਰ ਵਰਗੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਅਤੇ ਨੌਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਨਾਰਦ, ਵਾਸੂ ਆਦਿ ਉੱਤਮ ਭਗਤ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਭਾਵਨਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ, ਪੁਸ਼ਟੀ, ਵਾਕ, ਤੇਜ, ਯਸ਼, ਤ੍ਰਿਪਤੀ, ਲਯ, ਜੇਤ, ਗਿਆਨ, ਅਗਿਆਨ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮਾਇਆ ਵੀ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਦਾ ਮਨ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹर्ष ਨਾਲ ਕੰਪ ਉਠਿਆ, ਰਿਦੈ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਲਕਾ ਜਲ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਕੰਪਦੇ ਗਲੇ ਨਾਲ, ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕੀਰਤੀ ਕੀਤੀ। ਇਥੇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਵਿਚ "ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਵਾਪਸੀ" ਨਾਮਕ ਉਨਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਗਰੋਂ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ! ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋ, ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਹੋ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਪਜੇ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਨਿਕਲਿਆ।