ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਅਨੁਯਾਈਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਸਾਂਤਵਨਾ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ ਅਤੇ ਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ, "ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ।" ਜਦ ਤੱਕ ਰਥ ਦਾ ਝੰਡਾ ਦਿਸਦਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਰਥ ਦੇ ਚੱਕਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਅੱਖੀਂ ਪੈਂਦੀ ਰਹੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ, ਮਨੋ ਉਹ ਕਿਸੇ ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਸ ਟੁੱਟ ਗਈ ਕਿ ਹੁਣ ਗੋਵਿੰਦ ਮੁੜ ਆਉਣਗੇ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਹੁਣ ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਸਵੇਰ-ਸ਼ਾਮ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਬਿਤਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਧੋਇਆ, ਨਿਰਮਲ, ਹੀਰੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਆ, ਫਿਰ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਗਏ ਅਤੇ ਰਥ 'ਚ ਆ ਬੈਠੇ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਤਟ ਉੱਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸਨਾਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਤੇ ਅਮਰ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਤਾਂ ਰਥ ਉੱਤੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ?" ਉਹ ਉੱਪਰ ਆਏ ਤੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ dub ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਦਰਸ਼ਨ ਝੂਠਾ ਸੀ ਜਾਂ ਸੱਚਾ। ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਮੁੜ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਸੁਰ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਵਾਦ-ਵਾਦ, ਵਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਦੇਖਿਆ—ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਫਣਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ, ਬਰਫ਼ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਚਮਕਦਾ, ਮਹਾਨ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰਪ ਰਾਜ। ਉਸਦੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਿਆਮ ਜਾਦੂ ਵਰਗਾ ਨਰ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਭੁਜਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁੰਦਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮਧੁਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਭੌਂਹਾਂ, ਨੱਕ, ਕੰਨ, ਗਲ੍ਹ, ਹੋਠ—all ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨੋਹਰ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਗਰਦਨ ਸ਼ੰਖ ਵਰਗੀ, ਨਾਭੀ ਗਹਿਰੀ, ਪੇਟ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲਕਿਰਾਂ ਨਾਲ ਚਿਤ੍ਰਿਤ। ਉਸਦੇ ਕਮਰ ਤੇ ਉਰਦੀਆਂ ਮੋਟੀ, ਹੱਥ ਤੇ ਗੁੱਡੇ ਸੁੰਦਰ, ਲੱਤਾਂ ਗ੍ਰੇਸਫੁਲ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ। ਟੱਖਣ ਉੱਚੇ, ਨਖ ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਪੈਰ ਕਮਲ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨੌਂ ਉਂਗਲਾਂ ਤੇ ਅੰਗੂਠੇ ਵਰਗੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਬੇਮੁੱਲ ਰਤਨਾਂ, ਮੁਕੁਟ, ਕੰਗਣ, ਬਾਜੂਬੰਦ, ਜਨੇਊ, ਕਮਰਬੰਦ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪੈਜੰਨੀ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਲ-ਹਥੇਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਚਮਕਦਾ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਤੇ ਵਨਮਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੁਨੰਦ, ਨੰਦ ਆਦਿ ਸਾਥੀ, ਸਨਕ ਆਦਿ ਮੁਨੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ, ਨੌਂ ਮਹਾਨ ਦੁਜਾਤਿ ਮੁਨਿ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਨਾਰਦ, ਵਾਸੁ ਆਦਿ ਭਗਤ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੱਧ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸਤੂਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਪੋਸ਼ਣ, ਵਾਣੀ, ਤੇਜ, ਯਸ਼, ਸੰਤੋਸ਼, ਲਯ, ਜਿੱਤ, ਗਿਆਨ, ਅਗਿਆਨ, ਸ਼ਕਤੀ, ਮਾਇਆ—all ਖੜੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਤਿ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ-ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਿਲੋਰ ਆਈ, ਹਿਰਦਾ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਸਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਗੰਭੀਰ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਕੰਪਦੇ ਗਲੇ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਨਮਰਤਾ ਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤੂਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇੱਥੇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿਚ, "ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀ ਵਾਪਸੀ" ਨਾਮਕ ਉਨਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ। ਫਿਰ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ! ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਨਿਕਲਿਆ। ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਇਹ ਸਭ ਮਹੱਤਤਤੱਵ, ਅਵਿਅਕਤਤਾ ਦਾ ਆਦਿ, ਮਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ—ਇਹ ਸਭ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਅੰਗ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਸਭ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਵਿਅਕਤ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਲ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ 'ਅਲੱਗ' ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਜਨਮ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਗੁਣਾਤੀਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਸੱਚਾ ਰੂਪ ਨਹੀਂ। ਯੋਗੀ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਤੱਤ ਵਜੋਂ ਸਿੱਧਾ ਭਜਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਦੁਜਾਤਿ ਲੋਕ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਾਰਗ ਤੇ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੇਦਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਨਾਮਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਹਨ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਯਜਨਾ ਰਾਹੀਂ, ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਹੋਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮਤ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਇੱਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮਾਰਗ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਚਾਰਾਂ ਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਵਜੋਂ ਭਜਦੇ ਹਨ। ਦਰਅਸਲ, ਸਭ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—even ਜੇਕਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹੋਣ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਸਾਰੇ ਮਾਰਗ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸੱਤ, ਰਜ, ਤੇ ਤਮ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਤਿਨਾਂ ਤੱਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਭ ਦੇ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਤੇ ਸਾਖੀ ਹੋ, ਜਿਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਸੰਗ ਹੈ। ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਧਾਰਾ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਦੇਵ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਅੱਗ ਤੁਹਾਡਾ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ, ਸੂਰਜ ਅੱਖ, ਆਕਾਸ਼ ਨਾਭੀ, ਰਥ ਹਿਰਦਾ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਕੰਨ, ਆਕਾਸ਼ ਸਿਰ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੁਸੀਂ ਪੇਟ, ਹਵਾ ਸਾਹ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਊਰਜਾ ਹੈ। ਰੁੱਖ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰੋਮ ਹਨ, ਸਿਰ ਦੇ ਵਾਲ ਪੌਦਿਆਂ, ਬੱਦਲ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਨਖ, ਪਹਾੜ ਦੰਦ, ਪਲਕਾਂ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਮਨ, ਵਰਖਾ ਜਨਨ ਅੰਗ, ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ਤਾ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਪੁਰਖ! ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਤੇ ਜੀਵ, ਜਿਵੇਂ ਜਲ ਵਿੱਚ ਜਲਚਰ, ਜਾਂ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ 'ਤੇ ਮੱਖੀਆਂ, ਜਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਰੂਪ ਇੱਥੇ ਲੀਲਾ ਵਜੋਂ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਰੂਪ ਦੁਆਰਾ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਕੀਰਤੀ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਆਦਿ ਮੱਛ ਰੂਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਪ੍ਰਲਯ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਲ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਰਹੇ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਘੋੜੇ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਨੂੰ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ!