ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਗਾਂਵ ਦੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਇਕ ਹੀ ਆਸ ਸੀ—ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਈ ਸੰਕੇਤ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਉਡੀਕ ਵਿਚ ਉਹ ਖੜੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਬਚਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਿਆ: ‘‘ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ।’’ ਜਦ ਤੱਕ ਰਥ ਦਾ ਝੰਡਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਧੂੜ ਅੱਖੀਂ ਆਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਗੋਪੀਆਂ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚਿੱਤਰਕਲਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਸ ਟੁੱਟ ਗਈ ਕਿ ਹੁਣ ਗੋਵਿੰਦ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਣਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੁੜ ਗਈਆਂ। ਪਰ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵਿਛੋੜਾ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਸਦੇ ਕੀਰਤਨ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਬਿਤਾਉਂਦੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ ਉੱਤੇ ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਧੋਇਆ, ਨਿਰਮਲ ਜਲ ਪੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਵਣ-ਵਿਚ ਉੱਗੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਫਿਰ ਦੋਵਾਂ ਰਥ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ, ਆਪ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਤਟ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਨ੍ਹਾਣ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਅਕਰੂਰ ਜਲ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਅਚਾਨਕ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਜਲ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ—‘‘ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਥੇ ਜਲ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਤਾਂ ਰਥ ਉੱਤੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ?’’ ਉਹ ਜਲ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ। ਪਰ ਜਦ ਉਸਨੇ ਮੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਦੀ ਜਲ ਵਿਚ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਝੂਠੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੜ ਜਲ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ। ਇਸ ਵਾਰੀ, ਉਸਨੇ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੀ ਸਿਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਨਮਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਾਜਾ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਦੇਖਿਆ—ਇਕ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰੂਪ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਫਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ, ਹਿਮਾਲੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ। ਉਸਦੇ ਗੋਦ ਵਿਚ ਇਕ ਸ਼ਾਮਲ, ਘਟਾ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਪੱਤੀ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁੰਦਰ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਮੋਹਕ ਮਸਕਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਭਾਂਵਾਂ, ਨੱਕ, ਕੰਨ, ਗਲ੍ਹਾ, ਹੋਠ—all ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਲੰਮੇ, ਛਾਤੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਗਰਦਨ ਸ਼ੰਖ ਵਰਗੀ, ਨਾਭੀ ਗਹਿਰੀ, ਪੇਟ ਤੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ। ਉਸਦੀ ਕਮਰ ਅਤੇ ਜੰਘਾਂ ਮੋਟੀ, ਹੱਥ ਅਤੇ ਗੋਡੇ ਸੁਡੋਲ, ਪੈਰ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ। ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਅਤੇ ਨੌਂ ਉਂਗਲੀਆਂ, ਲਾਲ ਨਖ਼, ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਮਕ। ਉਹ ਅਣਮੁੱਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਮੁਕੁਟ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕੜੇ, ਜਨੇਊ, ਕਮਰ-ਬੰਦ, ਮਾਲਾ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪੈਜਾਂਬ, ਕੁੰਡਲ। ਉਸਦੇ ਕਮਲ-ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਚਮਕਦਾ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਅਤੇ ਵਣ-ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੁਨੰਦ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀ, ਸਨਕਾਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ, ਅਤੇ ਨੌਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਦੁਜਾਤੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਨ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਨਾਰਦ, ਵਾਸੁ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਭਗਤ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ, ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਪੁਸ਼ਟੀ, ਵਾਣੀ, ਤੇਜ, ਯਸ਼, ਸੰਤੋਖ, ਲਯ, ਜਿੱਤ, ਗਿਆਨ, ਅਗਿਆਨ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਦਾ ਮਨ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਤਸਾਹ ਜਾਗ ਪਿਆ, ਹਿਰਦਾ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆਸੂ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਚੰਗੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਕੰਪਦੇ ਗਲੇ ਨਾਲ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਮੇ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਰੱਧ ਵਿਚ 'ਅਕਰੂਰ ਦਾ ਵਾਪਸੀ' ਨਾਮਕ ਉਨਤਾਲੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ: ‘‘ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਭ ਕਾਰਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਨਾਰਾਯਣ! ਤੁਸੀਂ ਆਦਿ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪੁਰਖ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਭੀ-ਕਮਲ ਵਿਚੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਨਿਕਲਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ, ਜਲ, ਅੱਗ, ਵਾਯੁ, ਆਕਾਸ਼, ਮਹੱਤੱਤੱਤ, ਅਵਿਅਕਤ ਦਾ ਮੂਲ, ਮਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ—ਇਹ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਸਭ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਵਿਅਕਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਲਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ 'ਅਨ੍ਯ' ਮੰਨ ਕੇ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਨਮ ਰਹਿਤ ਵੀ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬੰਧੇ ਹੋਏ, ਕੇਵਲ ਗੁਣਾਤੀਤ ਨੂੰ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਯੋਗੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਪ੍ਰਭੂ, ਆਤਮਾ ਵਿਚ, ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਦੁਜਾਤੀ, ਜੋ ਵੇਦਿਕ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਅਨੇਕ ਯਗਿਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਾਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਯਗਿਆ ਰਾਹੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੋਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਕਈ ਹੋਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਸ਼ਿਵ ਵਜੋਂ, ਸ਼ਿਵ-ਮਾਰਗ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਹਕੀਕਤ ਵਿਚ, ਸਭ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ! ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਸਭ ਰਾਹ ਅੰਤ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸਭ ਮਾਰਗ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਆ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਸਤ੍ਵ, ਰਜ, ਤਮ—ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਗੁਣ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਚਲ ਤੱਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਰੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ, ਸਭ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਸਭ ਮਨਾਂ ਦੇ ਸਾਖੀ ਹੋ। ਇਹ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਧਾਰਾ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਦੇਵ, ਮਨੁੱਖ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿਚ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਅੱਗ ਤੁਹਾਡਾ ਮੂੰਹ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਤੁਹਾਡੀ ਅੱਖ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਨਾਭੀ, ਰਥ ਤੁਹਾਡਾ ਹਿਰਦਾ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ, ਆਕਾਸ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਸਿਰ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੁਹਾਡਾ ਪੇਟ, ਵਾਯੁ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਹ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੁਹਾਡੀ ਊਰਜਾ ਹੈ। ਵਿਰਖ ਤੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰੋਮ, ਸਿਰ ਦੇ ਵਾਲ ਪੌਦੇ, ਬੱਦਲ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਨਖ਼, ਪਹਾੜ ਦੰਦ, ਪਲਕਾਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਮਨ, ਵਰਖਾ ਜਨਨ-ਇੰਦ੍ਰ, ਤੇ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਪੁਰਖ! ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਜਲ ਵਿਚ ਜਲ-ਚਰ, ਜਾਂ ਅੰਜੀਰ ਤੇ ਮੱਖੀਆਂ, ਜਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਚਾਰ, ਇੰਝ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਤੇ ਅਨੇਕ ਜੀਵ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਜਦ ਜਦ ਲੀਲਾ ਲਈ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਰੂਪ ਦੁਆਰਾ, ਜਗਤ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।’’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਪਰਮ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।