ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਵਿਰਲੇ ਦਿਨ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ, ਭੋਜ, ਅੰਧਕ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਦੀ ਲਹਿਰ ਸੀ। ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, "ਅਕਰੂਰ ਦਾ ਨਾਮ ਉਸੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਜੋ ਇੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਹੋਵੇ। ਕਿੰਨਾ ਕਠੋਰ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੇ ਗहरे ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਤਸੱਲੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਅਕਰੂਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਬੇਪਰਵਾਹ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਜਿਹੜੇ ਅਕਸਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਅਣਦੇਖੇ ਰਹੇ; ਗੋਪਾਂ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ। ਅੱਜ ਤਾਂ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। "ਚਲੋ, ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਰੋਕੀਏ!" ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ। "ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿਸਮਤ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਦਿਲ—ਜੋ ਮੁਕੁੰਦ ਤੋਂ ਅੱਧੀ ਪਲ ਦੀ ਵਿੱਛੋੜਾ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ—ਹੁਣ ਤੂਟ ਗਿਆ ਹੈ?" "ਸਾਡਾ ਦਿਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਖੇਡਦੇ ਨੈਣ, ਬਾਹਾਂ ਦੇ ਹੰਝ, ਤੇ ਰਾਸ ਨ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਨੇ ਚੱਕ ਲਿਆ, ਉਹ ਅੰਤਹਿਨ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕੇਗਾ, ਇਕ ਪਲ ਵੀ, ਬਿਨਾ ਉਸਦੇ?" "ਜਦੋਂ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਅਨੰਤ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਵ੍ਰਿਜ 'ਚ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ 'ਚ, ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੀ ਵਾਂਸਲੀ ਵੱਜਦੀ, ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਤਕਦਾ—ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਜੇ ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਨਾ ਹੋਵੇ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ 'ਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ ਤੇ ਵਿੱਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹੀ 'ਚ, ਆਪਣੀ ਲਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਰੋਣ ਲੱਗੀਆਂ: "ਗੋਵਿੰਦਾ! ਦਾਮੋਦਰ! ਮਾਧਵ!" ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਡਿਊਟੀ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤੁਰਾਇਆ। ਨੰਦ ਆਦਿ ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ, ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਘੜੇ ਦਿਤੇ। ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ 'ਤੇ ਮੋਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀਆਂ; ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਸੰਕੇਤ ਲਓਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੇਖਿਆ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਦਿਤੀ, ਤੇ ਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਭਰੋਸਾ ਦਿਤਾ: "ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ।" ਜਦ ਤੱਕ ਰਥ ਦੀ ਝੰਡ ਵੱਖਰੀ ਦਿਸਦੀ ਤੇ ਰਥ ਦੀ ਧੂੜ ਦਿਸਦੀ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਉਸ 'ਤੇ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਆਸ ਖਤਮ ਹੋਈ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈਆਂ; ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾ ਕੇ ਗੁਜ਼ਾਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਮਹਾਰਾਜ, ਪ੍ਰਭੂ ਰਾਮ ਤੇ ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਧੋਇਆ, ਜਲ ਪਿਆ, ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਰਥ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਬੈਠਿਆ। ਅਕਰੂਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਤਲਾਵ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿਥੇ ਉਸ ਨੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਾਣੀ 'ਚ ਡੁਬੋਇਆ ਤੇ ਸਨਾਤਨ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜਪ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਪਾਣੀ 'ਚ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ 'ਚ ਕਿਵੇਂ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਰਥ 'ਤੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ?" ਉੱਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਪਾਣੀ 'ਚ ਡੁਬ ਗਿਆ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਪਾਣੀ 'ਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਝੂਠੀ ਸੀ। ਪਰ ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧ, ਚਰਨ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਸੁਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਾਜਾ-ਤਾਲ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਸਰਪ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ 'ਚ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਫਣ, ਹਿਮ-ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ 'ਚ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ, ਪੀਲੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ 'ਚ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਲਾਲ-ਕੰਵਲ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਨੈਣਾਂ 'ਚ ਮੋਹਕ ਮੁਸਕਾਨ, ਭੌਂ, ਨੱਕ, ਕੰਨ, ਗੱਲ, ਤੇ ਹੋਠ—all ਲਾਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਭਰਪੂਰ, ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਗਲ ਸਾਂਪ ਵਰਗਾ, ਨਾਭੀ ਗਹਿਰੀ, ਪੇਟ 'ਤੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਰ ਤੇ رانਾਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਹੱਥ ਤੇ ਗੋਡੇ ਸੁੰਦਰ, ਲੱਤਾਂ ਮੋਹਕ ਤੇ ਸੁਧਰਿਆ। ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਅੜੀਆਂ, ਲਾਲੀਮਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਨਖ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ; ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਨੌਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੇ ਅੰਗੂਠਾ, ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ, ਮੋਹਕ ਮੁਕਟ, ਬਾਂਹ-ਕੜੇ, ਬਾਂਹ-ਪਟੇ, ਜਨੇਊ, ਕਮਰ-ਬੰਦ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪੈਰ-ਕੜੇ, ਤੇ ਕੁੰਡਲ। ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ-ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ ਤੇ ਗਦਾ; ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਚਮਕਦਾ ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ, ਤੇ ਬਨ-ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ। ਉਸ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਸੁਨੰਦ, ਨੰਦ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਥੀ, ਸਨਕ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ—ਤੇ ਨੌਂ ਵੱਡੇ ਦੁਜਾਤੀ ਰਿਸ਼ੀ। ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ, ਨਾਰਦ, ਵਾਸੁ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਭਗਤ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਢੰਗ 'ਚ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਦਿਲ ਨਾਲ। ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ 'ਚ ਸ੍ਰੀ (ਲੱਖਮੀ), ਪੁਸ਼ਟੀ (ਪੋਸ਼ਣ), ਵਾਣੀ, ਤੇਜ, ਯਸ਼, ਤ੍ਰਿਪਤੀ, ਲਯ, ਜੈ, ਗਿਆਨ, ਅਗਿਆਨ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮਾਇਆ। ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ। ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਦਿਲ 'ਚ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ, ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ, ਸਰੀਰ 'ਚ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜੇ, ਦਿਲ 'ਚ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਨੈਣਾਂ 'ਚ ਹੰਝੂ। ਗਲੇ 'ਚ ਰੁਕਾਵਟ, ਧੀਰਜ 'ਚ ਟਿਕਿਆ, ਭਗਤ ਨੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਿਲੀ ਦਸਮ ਸਕੰਧ ਦੀ ਉਨਤਾਲੀ (39) ਅਧਿਆਇ "ਅਕਰੂਰ ਦਾ ਵਾਪਸੀ" ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਸਰਵੋਤਮ ਸ਼ਾਸ਼ਤ੍ਰ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ 'ਚ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਨਾਰਾਇਣ, ਆਦਿ, ਅਵਿਨਾਸੀ ਪੁਰੁਸ਼, ਜਿਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਕਮਲ ਉਗਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਿਆ।" "ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਆਕਾਸ਼, ਮਹਾਨ ਤੱਤ, ਅਵ੍ਯਕਤ ਦਾ ਮੂਲ, ਮਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਤੱਤ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ, ਅਵ੍ਯਕਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਸੱਚੀ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ 'ਨਾ-ਸਵ' ਰੂਪ 'ਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਨਮ ਰਹਿਤ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਅਸਲੀ ਸਰੂਪ ਨਹੀਂ।" "ਯੋਗੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼, ਪ੍ਰਭੂ, ਸਵ-ਤੱਤ, ਜੀਵਾਂ 'ਚ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ 'ਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਕੁਝ ਦੁਜਾਤੀ, ਵੈਦਿਕ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਤਿੰਨfold ਵੇਦਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਤੇ ਨਾਮਾਂ ਵਾਲੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਹੋਰ, ਜਿਹੜੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਗਿਆਨ-ਯਜਨ ਰਾਹੀਂ, ਗਿਆਨ-ਸਰੂਪ ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਅਜੇ ਹੋਰ, ਜਿਹੜੇ ਮਨ-ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਯਮਤ ਰੀਤਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਰੂਪ ਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ, ਗਹਿਰੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ।