ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਿਰਹ ਦੀ ਘੜੀ ਆ ਗਈ ਸੀ। ਗੋਪੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਅ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਾਲ, ਹਾਵ-ਭਾਵ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੁਟਕੀਆਂ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਮਨ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਯਾਦ ਨਾਲ ਉਹ ਡਰੀਆਂ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭੀਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਦਿਲ ਅਚੁਤ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, “ਹੇ ਸਰਜਨਹਾਰ! ਤੂੰ ਕਿੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਹੈਂ! ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆ, ਪਰ ਅਜੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਖਿਡੌਣੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਛੀਨ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ ਦਿਖਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਗੁੰਮੇਲੇ ਵਾਲ, ਗੋਲ ਗਲ, ਉੱਚੀ ਨੱਕ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਸੀ—ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਹਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਿਰਦਈ ਹੈਂ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨਾਮ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਬਣਿਆ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਵੀ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਮਧੁ-ਦੁਸ਼ਮਣ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਦੀ ਇੱਕ ਝਲਕ ਪਾਈ ਸੀ। ਨੰਦਨੰਦਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਿਆਰ ਹੁਣ ਲੰਘ ਚੁੱਕਾ, ਹੁਣ ਸਾਡੀਆਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਪਰਿਵਾਰ, ਪਤੀ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਹੋਰ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਲੱਭ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰਾਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਘੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਮੁਰਾਦਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਜਪਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤਿਰਛੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪਿਲਾਵੇਗਾ। ਮੁਕੁੰਦ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ, ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ, ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਲਜਜਣੀਆਂ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਭੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਵੱਲ ਕਿਵੇਂ ਮੁੜੇਗਾ? ਅੱਜ ਤਾਂ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ, ਭੋਜ, ਅੰਧਕ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਅਤੇ ਸਾਤ੍ਵਤ ਵੰਸ਼ਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਹੋਵੇਗਾ; ਰਸਤੇ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਸੋਹਣੇ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਗੇ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਵਰਗਾ ਨਿਰਦਈ ਨਾਮ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਵੀ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪੱਥਰ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਤੁਰਨ ਲਈ ਉਕਸਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਗੋਆਲੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਅੱਜ ਤਾਂ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋ ਗਈ। ਆਓ, ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਰੋਕੀਏ! ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ-ਛੋਟੇ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਸਾਡੇ ਦਿਲ, ਜੋ ਮੁਕੁੰਦ ਤੋਂ ਅੱਧੀ ਪਲ ਦੀ ਜੁਦਾਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ, ਹੁਣ ਕੁਰੇੜ ਦਿੱਤੇ ਹਨ? ਅਸੀਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਮੋਹਕ ਬੋਲ, ਖੇਡਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਬਾਹਾਂ ਦੇ ਜਾਪ, ਅਤੇ ਰਾਸ ਨਚ ਦੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਖੋ ਗਏ, ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਇਸ ਅੰਤਹੀਣ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਸਕਾਂਗੀਆਂ? ਜਦੋਂ ਅੰਧੇਰੇ ਪਿੱਛੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅਨੰਤ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਆਉਂਦਾ, ਗੋਆਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਵੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧੂੜ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦਾ ਤੇ ਹੱਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵਾਅ ਹੋਣ ਤੇ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਰਹ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀਆਂ, ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੀ ਲਾਜ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, “ਗੋਵਿੰਦਾ! ਦਾਮੋਦਰ! ਮਾਧਵ!” ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਆਪਣਾ ਮਿਤ੍ਰ ਧਰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਰਥ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਲੱਗਾ। ਨੰਦ ਆਦਿਕ ਗੋਆਲੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਤੇ, ਗਊਆਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਮਟਕੇ ਲੈ ਕੇ, ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਗੋਪੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਮੋਹਣੀ ਵਿੱਚ ਫਸੀ ਹੋਈਆਂ, ਉਸਦੇ ਇੱਕ ਇਸ਼ਾਰੇ ਦੀ ਆਸ ਵਿਚ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਤੜਪਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਯਾਦਵਾਂ ਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੰਦਾ, ਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੰਦਾ, “ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ।” ਜਦ ਤਕ ਰਥ ਦਾ ਝੰਡਾ ਜਾਂ ਧੂੜ ਦਿਸਦੀ ਰਹੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਦਿਲ ਉਸ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਤਰਾਂ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਆਸ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਉਹ ਮੁੜ ਗਈਆਂ; ਹੁਣ ਉਹ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਅਤੇ ਕਰਤਬਾਂ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਦਿਨ ਲੰਘਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਮੋਤੀ ਵਰਗਾ ਸੁੱਚਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਆਏ ਤੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਬੈਠੇ। ਅਕ੍ਰੂਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਘਾਟ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਅਕ੍ਰੂਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਤੇ ਸਨਾਤਨ ਬ੍ਰਹਮਨੁਚਾਰਣ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਉਸਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਤਾਂ ਰਥ ਉੱਤੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ?” ਉਹ ਉੱਪਰ ਆਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੁੜ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਕੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜੋ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਝੂਠ ਹੈ? ਪਰ ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਿਦਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਨਮਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਫਣੀ ਨਾਗ ਰਾਜਾ, ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ, ਹਿਮਚੋਟੀ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਚਮਕਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਗੋਦੀ ਵਿੱਚ ਇਕ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਚਾਰ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਕਮਲ-ਪਤ੍ਰਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਨਿਗਾਹਾਂ ਚ ਮੋਹਕ ਮੁਸਕਾਨ, ਭੰਵਾਂ, ਨੱਕ, ਕੰਨ, ਗਲ, ਹੋਠ—all ਲਾਲੀਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਲੰਬੀਆਂ, ਮੋਟੀ ਬਾਂਹਾਂ, ਚੌੜਾ, ਸੋਹਣਾ ਸੀਨਾ, ਸ਼ੰਖ-ਸਮਾਨ ਗਰਦਨ, ਡੂੰਘਾ ਨਾਭੀ, ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਪੇਟ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਕਮਰ ਤੇ ਰਾਨਾਂ ਮੋਟੀਆਂ, ਹੱਥ ਤੇ ਗੁੱਡੇ ਸੋਹਣੇ, ਲੱਤਾਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ। ਉਸਦੇ ਟਖਣੇ ਉੱਚੇ, ਨਖ ਲਾਲ ਤੇ ਚਮਕਦੇ, ਪੈਰ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੇ, ਨੌਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੇ ਅੰਗੂਠੇ ਵਾਲੇ। ਉਹ ਅਣਮੁੱਲੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਮੁਕੁਟ, ਕੰਗਣ, ਬਾਜੂਬੰਦ, ਜਨੇਊ, ਕੰਧਾ, ਮਾਲਾਵਾਂ, ਪੈਜਾਬੀਆਂ, ਕੁੰਡਲ। ਉਸਦੇ ਕਮਲ-ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ ਸੀ; ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਚਮਕਦਾ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਸੁਨੰਦ, ਨੰਦ ਆਦਿਕ ਸਾਥੀ, ਸਨਕ ਆਦਿਕ ਮੁਨੀਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਾ, ਅਤੇ ਨੌਂ ਮੁੱਖ ਦ੍ਵਿਜ ਸਨ। ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਨਾਰਦ, ਵਾਸੁ ਆਦਿ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਭਗਤ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਦਿਲ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ। ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਪੁਸ਼ਟੀ, ਵਾਣੀ, ਤਜ, ਯਸ਼, ਤ੍ਰਿਪਤੀ, ਲਯ, ਜੇਤ, ਗਿਆਨ, ਅਗਿਆਨ, ਸ਼ਕਤੀ, ਮਾਇਆ—all ਖੜੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਦਿਲ ਭਾਵੁਕਤਾ ਨਾਲ ਲਬਾਲਬ, ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਗਈ, ਪਰ ਧੀਰਜ ਨਾਲ, ਚਿੱਤ ਸਤੋਗੁਣੀ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਸਹਿਤ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।