ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵਧੀਏ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ—ਮੁਸਕਰਾਏ ਅਤੇ ਨੰਦਾ ਬਾਬਾ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਨੰਦਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਸਾਰਾ ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਮੱਖਣ ਇਕੱਠਾ ਕਰੋ, ਰਾਜੇ ਲਈ ਤੋਹਫੇ ਤਿਆਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਬੈਲ-ਗੱਡੀਆਂ ਜੋਤੋ।" ਫਿਰ ਨੰਦਾ ਜੀ ਨੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਕੱਲ੍ਹ ਅਸੀਂ ਮਥੁਰਾ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਆਪਣਾ ਉਪਜ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਾਂਗੇ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਵੇਖਾਂਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਈ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਲੋਕ ਉਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਵਾਲਣਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਕਰੂਰ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਣ ਆਇਆ ਸੀ। ਕੁਝ ਗਵਾਲਣਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਂਸਾਂ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਚਿਹਰੇ ਪੀਲੇ ਪੈ ਗਏ; ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਚੁੰਨੀਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਗੁੱਟੀਆਂ ਢੀਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਹੋਰ ਕੁਝ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਚਿੰਤਨ ਵਿਚ ਐਸੀਆਂ ਲੀਨ ਹੋਈਆਂ ਕਿ ਆਪਣਾ ਕੰਮ-ਕਾਰ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੌਜੂਦ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਹੋਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ) ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਉਲਝਣ ਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ, ਹਾਵ-ਭਾਵ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ, ਨਿਗਾਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਜ਼ਾਕੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ। ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਯਾਦ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਜੂ ਲਿਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਅਚੁਤ ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀਆਂ, "ਹੇ ਸਰਜਣਹਾਰ! ਤੂੰ ਕਿੰਨਾ ਨਿਰਦਈਂ ਹੈਂ—ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਖਿਡੌਣੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਕਾਲੀਆਂ ਜਟਾਵਾਂ, ਚੰਨੀ ਗੱਲਾਂ, ਉੱਚੀ ਨੱਕ, ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ—ਜੋ ਸਾਡਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਵਿਖਾਇਆ, ਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।" "ਅਕਰੂਰ! ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਵਰਗਾ ਹੀ ਨਿਰਦਈਂ ਹੈਂ! ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਖੋਹਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਮਧੁ-ਨਾਸ਼ਕ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਦਰਸ਼, ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਸੀ। ਨੰਦਾ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਹੁਣ ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਪਰਿਵਾਰ, ਪਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆਈਆਂ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਨਵੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਲੱਭ ਲਿਆ।" "ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਰਾਤ ਸੁਖਦਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇਗੀ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਆਸਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵ੍ਰਜਪਤੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਤੱਕਣਗੀਆਂ। ਮੁਕੁੰਦ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹ ਲੈ ਕੇ, ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਲੱਜਵਾਨ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਉਲਝੀਆਂ ਪੇਂਡੂ ਕੁੜੀਆਂ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ ਕਿ ਨਹੀਂ?" "ਅੱਜ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ, ਭੋਜਾ, ਅੰਧਕਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਸਾਤਵਤਾ ਲਈ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਰਸਤੇ ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਹੋਣਗੇ, ਉਹ ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਆਲਯ, ਸੁੰਦਰ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ। ਅਕਰੂਰ ਨਾਮ ਉਸੇ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਜੋ ਇੰਨਾ ਬੇਮਿਹਰ ਹੋਵੇ! ਉਹ ਸਾਡੀ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿਚ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਧੀਰਜ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਗਵਾਲੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਡਿਆਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਿੱਛੇ ਗੱਡੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ ਪਏ। ਅੱਜ ਤਾਂ ਕ਼ਿਸਮਤ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋ ਗਈ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਆਪ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਰੋਕੀਏ! ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ-ਰੇਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਕਿ ਸਾਡਾ ਦਿਲ ਤਾਂ ਮੁਕੁੰਦ ਤੋਂ ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਜੁਦਾਈ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" "ਅਸੀਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ, ਮੋਹਕ ਬੋਲ, ਚੰਚਲ ਨਿਗਾਹਾਂ, ਗਲੇ ਲੱਗਣ ਤੇ ਰਾਸ-ਲੀਲਾ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਧ ਗਏ, ਉਸ ਤੋਂ ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਵੀ ਜੁਦਾਈ, ਇਹ ਅੰਤਹੀਨ ਹਨੇਰਾ, ਕਿਵੇਂ ਸਹਿਣ ਕਰੀਏ?" "ਜਦੋਂ ਦਿਨ ਮੁੱਕਣ ਤੇ ਅਨੰਤ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਆਉਂਦਾ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਕੇਸ ਗੋੜਿਆਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਰੰਗੇ, ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ—ਜੇ ਉਹ ਨਾ ਆਇਆ, ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਿਚ ਲੀਨ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਤੜਪਦੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਲਾਜ ਭੁੱਲ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ—"ਗੋਵਿੰਦ! ਦਾਮੋਦਰ! ਮਾਧਵ!" ਜਦ ਉਹ ਰੋਂਦੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਅਕਰੂਰ, ਆਪਣਾ ਮਿੱਤ੍ਰਤਾ-ਧਰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਰਥ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਲੱਗਿਆ। ਨੰਦਾ ਜੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਵਾਹਣਾਂ ਤੇ, ਕਈ ਤੋਹਫਿਆਂ—ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਮਟਕਿਆਂ—ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਏ। ਗਵਾਲਣਾਂ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ, ਉਸ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਈਆਂ, ਰੱਬ ਕੋਲੋਂ ਕੋਈ ਸੰਕੇਤ ਲੱਭਦੀਆਂ, ਉਡੀਕ ਕਰਦੀਆਂ ਖੜੀਆਂ ਰਹੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਦੁਖੀ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ।" ਜਦ ਤੱਕ ਰਥ ਦਾ ਝੰਡਾ ਤੇ ਧੂੜ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਦਿਲ ਉਸ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚਿੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਆਸ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਆਈਆਂ; ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਨ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾਂਦੀਆਂ ਗੁਜ਼ਾਰਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਰਾਮ ਤੇ ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਰਦੇ-ਤੁਰਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਧੋਇਆ, ਸਾਫ਼, ਰਤਨ-ਵਰਗੀ ਪਾਣੀ ਪੀਤੀ, ਫਿਰ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗ ਵਿਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਥ ਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਅਕਰੂਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਰਥ ਦੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਘਾਟ ਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਤੇ ਸਨਾਤਨ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਜਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਤਾਂ ਰਥ ਤੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ, ਇਹ ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ?" ਉਹ ਉੱਪਰ ਆਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮੁੜ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਸੋਚਦਾ ਕਿ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਝੂਠਾ ਸੀ ਜਾਂ ਕੀ? ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਸੁਰ ਨਮਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਸਾਜਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਫਣ ਵਾਲੇ, ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਹਿਮਾਲਾ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਦਿਵਿਆ ਸਰਪ-ਰਾਜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਇਕ ਘਣੇ ਬਦਲ ਵਰਗਾ ਸਾਵਲਾ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਕਮਲ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਮੁਖੜਾ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਨਿਗਾਹਾਂ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਭੰਵਾਂ, ਨੱਕ, ਕੰਨ, ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਹੋਠ—all ਲਾਲ ਤੇ ਸੋਹਣੇ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਭਰਪੂਰ, ਛਾਤੀ ਚੌੜੀ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਗਲ ਸਾਂਪ ਵਰਗੀ, ਨਾਭੀ ਡੂੰਘੀ, ਪੇਟ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੀ। ਹਿੱਪ ਤੇ ਜੰਘਾਂ ਮੋਟੀ, ਹਥ ਤੇ ਗੋਡੇ ਸੋਹਣੇ, ਲੱਤਾਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ। ਉਸ ਦੇ ਟਖਣੇ ਉੱਚੇ, ਨਖ ਲਾਲ ਤੇ ਚਮਕਦੇ, ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਨੌਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੇ ਅੰਗੂਠੇ, ਜਿਹੜੇ ਕਮਲ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ।