ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਵਾਟਿਕਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਪਿਆਰੇ, ਸੁਮੀਤ ਅਕ੍ਰੂਰ! ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ। ਆਸ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਕੋਈ ਰੋਗ ਜਾਂ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਤਾਂ ਨਹੀਂ?" ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜਾ ਜ਼ਾਹਰ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੁਖ ਦੀ ਪੁੱਛ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ, ਜਦ ਸਾਡਾ ਸਾਰਾ ਵੰਸ਼ ਦੁਖੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕংস, ਜੋ ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹਾਏ, ਸਾਡੇ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੇ ਇੰਨਾ ਕੁ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣਾ ਪਿਆ—ਸਾਡੇ ਹੀ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਸਾਡੇ ਹੀ ਕਾਰਨ ਉਹ ਕੈਦ ਕਰ ਲਏ ਗਏ। ਪਰ, ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਹੁਣ, ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਆਏ ਹੋ?" ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਵਾਲਾਂ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ—ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰ, ਅਤੇ ਕੰਗਸ ਵਲੋਂ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਕਿਵੇਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕੰਗਸ ਨੂੰ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਕੀ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕੁਰਾਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਨੰਦ ਨੇ ਸਾਰੇ ਗੋਆਲੇਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਸਾਰਾ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਇਕੱਠਾ ਕਰੋ। ਦਫ਼ਤਰਾਂ ਲਈ ਤੋਹਫੇ ਬਣਾਓ, ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜੋਤੋ।" ਉਸ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਕੱਲ੍ਹ ਅਸੀਂ ਮਥੁਰਾ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਆਪਣਾ ਉਤਪਾਦ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਾਂਗੇ ਤੇ ਮਹਾ-ਉਤਸਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਕਿ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਲੋਕ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਕ੍ਰੂਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਆਇਆ ਸੀ ਕਿ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਕੁਝ ਗੋਪੀਆਂ, ਇਸ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਪੀਲੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ; ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਚੁੰਨੀਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ, ਤੇ ਗੁੱਡੀਆਂ ਢੀਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਕਈ ਹੋਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਕੰਮ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਨ ਦੇ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਖੋ ਗਈਆਂ ਹੋਣ। ਕੁਝ, ਸ਼ੌਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਅਚੇਤ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਉਹ ਸੁਹਣੀਆਂ ਬਾਤਾਂ, ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ, ਇਸ਼ਾਰੇ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਹਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਵੀ। ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਡਰ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਦਿਲ ਅਚੂਤ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਹੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ! ਤੂੰ ਕਿੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਹੈਂ! ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੀਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਖਿਡੌਣੇ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵਿਖਾਇਆ, ਉਹ ਕਾਲੀਆਂ ਲਟਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਗਲ, ਉੱਚੀ ਨੱਕ, ਮੁਸਕਾਨ ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰੇ—ਪਰ ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ; ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।" "ਅਕ੍ਰੂਰ, ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਹੀ ਠੀਕ ਹੈ—ਤੂੰ ਨਿਰਦਈ ਹੈਂ! ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਨੈਣ ਦਿੱਤੇ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਨੈਣ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਮਧੁ-ਸ਼ਤ੍ਰੂ, ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਮੂਲ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।" "ਨੰਦ-ਨੰਦਨ ਦਾ ਪਿਆਰ ਹੁਣ ਸਥਿਰ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਜਦ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਪਰਿਵਾਰ, ਪਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਨਵੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਲੱਭ ਲਿਆ।" "ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਰਾਤ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਉਹ ਵ੍ਰਜਪਤੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਦਾ ਰਸ ਪੀਣ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕismetਾਂ ਜਾਗ ਪਈਆਂ।" "ਮੁਕੁੰਦ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਲਜਵਾਨ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਭੁੱਲੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਵੱਲ ਕਿਵੇਂ ਮੁੜੇਗਾ?" "ਅੱਜ, ਜ਼ਰੂਰ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ, ਭੋਜ, ਅੰਧਕ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਅਤੇ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਹੋਵੇਗਾ; ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਲੋਕ ਸੁੰਦਰ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਗੇ।" "ਅਕ੍ਰੂਰ ਨਾਮ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਜਿਸ ਵਿਚ ਦਇਆ ਨਹੀਂ! ਉਹ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਧੀਰਜ ਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਉਹ, ਨਿਰਦਈ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਕਸਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਗੋਆਲੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਭਾਗ ਵੀ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।" "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਰੋਕੀਏ! ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ-ਛੋਟੇ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਕਿ ਭਾਗ ਦੇ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਦਿਲ, ਜੋ ਮੁਕੁੰਦ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਵੱਖ ਹੋਣ ਨਹੀਂ ਸਹਾਰਦੇ, ਹੁਣ ਤੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?" "ਅਸੀਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਮੋਹਕ ਗੱਲਾਂ, ਖੇਡੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਗਲਾਵਟਾਂ, ਅਤੇ ਰਾਸ-ਨ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਖੋ ਗਏ—ਹੁਣ ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਅੰਤਹੀਣ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਸਕਾਂਗੀਆਂ?" "ਜਦ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਅਨੰਤ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਆਉਂਦੇ, ਗੋਆਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਕੇਸ ਰੰਗੇ, ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਿਹਾਰਦੇ—ਜੇਕਰ ਉਹ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਅਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਹੇ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਲਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, "ਗੋਵਿੰਦਾ! ਦਾਮੋਦਰ! ਮਾਧਵ!" ਜਦ ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਿਤ੍ਰਤਾ-ਧਰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਰਥ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਨੰਦ ਆਦਿ ਗੋਆਲੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਭਰਪੂਰ ਮਟਕੀਆਂ ਨਾਲ, ਕਈ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਕੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਗੋਪੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਵਲਖਣੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਈ ਸੰਕੇਤ ਦੀ ਆਸ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਈਆਂ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਤੜਪਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਾਦਵ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਿਅਕਤ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗਾ।" ਜਦ ਤੱਕ ਰਥ ਦਾ ਝੰਡਾ ਅਤੇ ਧੂੜ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਰਹੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਵਾਂਗ ਟਿਕਾ ਕੇ। ਜਦ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਆਸ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਉਹ ਘਰ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਈਆਂ; ਪਰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਕਰਤਬ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਦਿਨ ਲੰਘਾਉਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਰਾਜਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਧੋਇਆ, ਜਲ ਪੀਤਾ, ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਬੈਠੇ। ਅਕ੍ਰੂਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਰਥ ਦੇ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੁੰਡ ਵਿੱਚ ਸੰਨਾਨ ਕਰਨ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਅਤੇ ਸਨਾਤਨ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, "ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਥੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਹਨ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਤਾਂ ਰਥ 'ਤੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ?" ਉਹ ਉੱਪਰ ਆਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਮੁੜ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਝੂਠਾ ਸੀ ਜਾਂ ਸੱਚਾ। ਪਰ ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।