ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਘਰ ਅੰਦਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛੀ, ਉਸ ਲਈ ਆਦਰਯੋਗ ਅਸਨ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਏ। ਸਵਾਗਤ ਵਜੋਂ ਮਧੁਰ ਸ਼ਰਬਤ ਭੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਅਤਿਥੀ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਕ ਗਾਂ ਭੀ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਮਲ੍ਹੇ। ਭਾਵ ਭਰਕੇ, ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਪ੍ਰਚੁਰ ਭੋਜਨ ਵੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਪਰਮ ਗਿਆਤਾ ਸੀ, ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਯਗ੍ਯ ਵਾਲੀਆਂ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ। ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਕ੍ਰੂਰ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ! ਇਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਦਇਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੰਸ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕਰੂੜ ਮਾਲਕ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਚਰਵਾਹੇ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਮਾਵਾਂ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ—ਉਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਚੇ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਆਏ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਸੋਫੇ ਤੇ ਬੈਠਿਆ, ਤੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਮਨ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਮੂਹ ਸੋਭਾ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੀ ਮਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ? ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਜਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਰਾਤ ਦਾ ਭੋਜਨ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਕੰਸ ਦੇ ਵਿਵਹਾਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਵੇਂ ਇਰਾਦਿਆਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪਿਆਰੇ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਹੈ?" ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਖੈਰੀਅਤ ਕਿਵੇਂ ਪੁੱਛੀਏ, ਜਦ ਸਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਦੁੱਖੀ ਹੈ ਤੇ ਕੰਸ, ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਸਾਡੇ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਹਿੰਣਿਆ—ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਕੈਦ ਕਰ ਲਏ ਗਏ।" "ਪਰ, ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਲੋਚਦਾ ਸੀ। ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਯਦਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਵੈਰ, ਕੰਸ ਦੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੇ ਇਰਾਦੇ, ਤੇ ਉਹ ਸੁਨੇਹਾ ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਆਪ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕੰਸ ਨੂੰ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਕੀ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ, ਮੁਸਕੁਰਾਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੰਦ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਨੰਦ ਨੇ ਚਰਵਾਹਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਸਾਰਾ ਦੁੱਧ, ਮੱਖਣ, ਦਹੀਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਉਤਪਾਦ ਇਕੱਠੇ ਕਰੋ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਵੋ, ਤੇ ਰੱਥਾਂ ਨੂੰ ਜੋਤੋ।" "ਕੱਲ੍ਹ ਅਸੀਂ ਮਥੁਰਾ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਆਪਣਾ ਸਮਾਨ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਵੇਖਾਂਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਲੋਕ ਉਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।" ਨੰਦ, ਚਰਵਾਹਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਇਹ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਪੈ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਕ੍ਰੂਰ ਵ੍ਰਜ ਆਇਆ ਸੀ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ। ਕਈਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹੰਝੂਆਂ ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਾਹਾਂ ਕਰਕੇ ਪੀਲੇ ਪੈ ਗਏ; ਕਈਆਂ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਚੂੜੀਆਂ, ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁੱਥਾਂ ਢਿੱਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਹੋਰ ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ-ਕਾਜ ਭੁਲ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵਿਖੇ ਹੋਣ। ਕਈ ਹੋਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੌਰੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਉਲਝ ਗਏ; ਉਹ ਸੁਹਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਤਵਾਲਾ ਕਰ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ, ਹਾਵ-ਭਾਵ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਨਜ਼ਰਾਂ, ਤੇ ਉਹ ਮਜ਼ਾਕ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਚਿਹਰੇ, ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਹੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਤੂੰ ਕਿੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਹੈਂ! ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਪੂਰੀ ਆਸ ਨਾ ਹੋਣ ਦਿੰਦਾ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਖਿਡੌਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਛੀਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।" "ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਕਾਲੀ ਜੁੜੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲਾ ਵਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਸੀ—ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।" "ਅਕ੍ਰੂਰ! ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣੇ ਨਾਂ ਵਾਂਗ ਨਿਰਦਈ ਹੈਂ! ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਛੀਨ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਸਾਨੂੰ ਮਧੁ-ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।" "ਨੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਿਆਰ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ, ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੱਕਦਾ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਪਰਿਵਾਰ, ਪਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆਈਆਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਨਵੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਮਿਲ ਗਈਆਂ ਹਨ।" "ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਰਾਤ ਸੁਖਦਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇਗੀ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਜਦ ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਉਸ ਦੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਪੀ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ।" "ਮੁਕੁੰਦ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਲਜਵਤੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਉਲਝੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖੇਗਾ?" "ਅੱਜ ਤਾਂ ਯਕੀਨਨ ਦਸਾਰ੍ਹਾ, ਭੋਜ, ਅੰਧਕ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਰਸਤੇ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ, ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਗੇ।" "ਅਕ੍ਰੂਰ ਨਾਂ ਉਸੇ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਹੋਵੇ! ਉਹ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਧੀਰਜ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਸਾਡਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਨ। ਚਰਵਾਹੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚੱਲ ਪਏ ਹਨ, ਤੇ ਅੱਜ ਕਿਸਮਤ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।" "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਰੋਕੀਏ! ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਣਗੇ, ਜਦਕਿ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਸਾਡੇ ਦਿਲ—ਜੋ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਅੱਧ-ਪਲਕ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ—ਟੁੱਟ ਗਏ ਹਨ?" "ਅਸੀਂ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਮੋਹਕ ਗੱਲਾਂ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਗਲੇ ਮਿਲਣ ਤੇ ਰਾਸ ਨਾਚ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚੇ ਗਏ, ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਅੰਤਹੀਣ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਾਂਗੀਆਂ?" "ਜਦ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਅਨੰਤ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਚਰਵਾਹਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਆਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਗੋੜੀਆਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਬਾਂਸਰੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਤੇ ਹੱਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ—ਜੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵਾਂਝੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀਊਂਗੀਆਂ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਤੜਫਦੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਲਜਾ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਰੋਣ ਲੱਗੀਆਂ, 'ਗੋਵਿੰਦ! ਦਾਮੋਦਰ! ਮਾਧਵ!'" ਜਦ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਰਥ ਨੂੰ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਨੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਚਰਵਾਹੇ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੂਧ ਦੇ ਪਦਾਰਥ ਭਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਏ।