ਅਕਰੂਰ, ਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਥ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰਾ ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਤਾਵਲੇਪਣ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਖੇਰ-ਅਫ਼ੀਅਤ ਪੁੱਛੀ, ਮਾਣਯੋਗ ਅਸਨ ਦਿੱਤਾ, ਪੈਰ ਧੋਏ ਤੇ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਹਦ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਨੀ ਸਵਾਗਤ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਗਾਂ ਭੀ ਦਿਤੀ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਫ਼ ਸੁਤੰਨ ਖਾਣਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੂਰਨ ਗਿਆਤਾ ਹਨ, ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਯਗਨ ਦੇ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾ ਕੇ ਫਿਰ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ। ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ: ‘‘ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ! ਕਮਸ ਦੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਬੇਮਿਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਵੀ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕਠੋਰ ਮਾਲਕ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖੇ ਗਵਾਲੇ ਹਾਂ।’’ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, ‘‘ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਿਆਂ ਭਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਰੋਣ 'ਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕਦੇ ਭਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ?’’ ਨੰਦ ਜੀ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਲੋਂ ਇੱਤਨਾ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਮਿਲ ਗਏ ਜੋ ਰਸਤੇ ਚਾਹੇ ਸੀ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ? ਪਰ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੁਝ ਮੰਗਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਭੋਜਨ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਨੰਦਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੋਂ ਕਮਸ ਦੇ ਵਿਹਾਰ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ‘‘ਪਿਆਰੇ ਅਕਰੂਰ! ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਚੰਗੇ-ਚੰਗੇ ਹਨ? ਕੋਈ ਰੋਗ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਤਾਂ ਨਹੀਂ?’’ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, ‘‘ਸਾਡੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ, ਜਦ ਸਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਦੁੱਖੀ ਹੈ ਤੇ ਕਮਸ, ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ, ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹਾਰੇ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਅੱਜ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਆਏ ਹੋ?’’ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ—ਯਾਦਵਾਂ ਤੇ ਕਮਸ ਦੀ ਵੈਰਤਾ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕਮਸ ਦੀ ਯੋਜਨਾ, ਤੇ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਆਪ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਮਸ ਨੂੰ ਜਿਹੜਾ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ, ਹੱਸ ਪਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: ‘‘ਸਾਰਾ ਦੁੱਧ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰੋ, ਦਫ਼ਾ ਦਫ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ ਤੋਹਫ਼ੇ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਤੇ ਰਥ-ਰੇੜੀਆਂ ਜੋਤੋ।’’ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, ‘‘ਕੱਲ੍ਹ ਅਸੀਂ ਮਥੁਰਾ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਉਪਜ ਦਿਆਂਗੇ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਵੇਖਾਂਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਲੋਕ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।’’ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਹੋਈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਵਾਲਣਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਛਾ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਕਰੂਰ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵਪਾਰ ਲਈ ਲੈ ਜਾਣ ਆਇਆ ਸੀ। ਕੁਝ ਗਵਾਲਣਾਂ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਚਿਹਰੇ ਪੀਲੇ ਹੋ ਗਏ; ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਚੁੰਨੀਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਟੀਆਂ ਢੀਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਹੋਰ ਕੁਝ, ਜੋ ਸਦਾ ਉਸਦੇ ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਛੱਡ ਬੈਠੀਆਂ, ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਬੇਖ਼ਬਰ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਖੋ ਗਈਆਂ ਹੋਣ। ਕਈਆਂ ਨੂੰ, ਉਸਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਆਈਆਂ; ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਲਫ਼ਜ਼, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿ ਜਾਂਦੇ, ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਗਏ। ਉਹ ਉਸਦੀ ਸੋਹਣੀ ਚਾਲ, ਹਾਵ-ਭਾਵ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਤਿੱਖੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਹਾਸੇ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਮੁਕੁੰਦ ਦੀ ਯਾਦ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭੀਜੀਆਂ, ਦਿਲ ਅਚੁਤ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਗਵਾਲਣਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ: ‘‘ਹੇ ਸਰਜਣਹਾਰ! ਤੂੰ ਕਿੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਹੈਂ! ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਮੋਹ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਛੋੜਾ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਦੀ ਵਸਤੂ ਖੋਹ ਲੈਣੀ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਕਾਲੀਆਂ ਲਟਾਂ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੇ ਚਿਹਰੇ, ਉੱਚੀ ਨੱਕ ਤੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਵੇਖਾਇਆ—ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵਿਛੋੜ ਦੇਂਦਾ, ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਅਕਰੂਰ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਹੀ ਨਿਰਦਈ ਹੈ! ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਤੂੰ ਉਹ ਵੀ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਮਧੁ-ਦੁਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ। ਨੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸਦਾ ਪਿਆਰ ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੱਕਦਾ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ, ਪਰਿਵਾਰ, ਪਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਨਵੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਰਾਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਘੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵ੍ਰਜਪਤੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਰਸ ਪੀਣਗੀਆਂ, ਜਦ ਉਹ ਉਥੇ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮਾਰੇਗਾ। ਮੁਕੁੰਦ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ, ਪਿੰਡ ਦੀਆਂ ਲਜਜੀਨ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਭੁਲੀਆਂ, ਵਲ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ? ਅੱਜ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ, ਭੋਜ, ਅੰਧਕ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਹੋਵੇਗਾ; ਰਸਤੇ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਿਹਾਰਣਗੇ। ਅਕਰੂਰ ਨਾਮ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲੇ ਜੋ ਇੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਹੋਵੇ; ਉਹ, ਸਾਡੇ ਘਨੇਰੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਵੀ ਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ, ਜਿਸਦਾ ਦਿਲ ਕਠੋਰ ਹੈ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਗਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਵਲੋਂ ਅਣਦੇਖੇ, ਰੇੜੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਤੇ ਅੱਜ ਕਿਸਮਤ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋ ਗਈ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਰੋਕੀਏ! ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ-ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਸਾਡਾ ਦਿਲ, ਜੋ ਮੁਕੁੰਦ ਤੋਂ ਅੱਖ ਮਿਚੋਲੀ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਹੁਣ ਟੁੱਟ ਗਿਆ? ਅਸੀਂ ਗਵਾਲਣਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਮੋਹਕ ਗੱਲਾਂ, ਖੇਡੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਗਲਵੱਕੜੀਆਂ ਤੇ ਰਾਸ ਨ੍ਰਿਤ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚੇ ਗਏ, ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਸਕਦੀਆਂ ਹਾਂ? ਜਦ ਦਿਨ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਅਨੰਤ ਦਾ ਮਿਤਰ ਵਪਸ ਵ੍ਰਜ ਆਉਂਦਾ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਗੋੜਿਆਂ ਦੀ ਧੂੜ, ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ—ਜੇ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦੀਆਂ?