ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ, ਡਰ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ-ਪਹਿਲ ਹਰੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਸੁਣਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੰਪਰਕ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਦੁਹਣ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਸਨ—ਇੱਕ ਸ਼ਿਆਮ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਗੌਰਾ—ਸੌੰਦਰਯ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ, ਰੌਣਕਦਾਰ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਵਰਗੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਚਾਲ ਵਾਲੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਝੰਡੇ, ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ, ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਖੁਬਸੂਰਤੀ ਨਾਲ ਸਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦੀਆਂ ਅਤੇ ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਰਹਿੰਦੀਆਂ। ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬੜੇ ਹੀ ਆਕਰਸ਼ਕ, ਗਲਿਆਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਲ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਲਿਪਤੇ, ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮੁਢਲੇ ਪੁਰੁਸ਼, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਣ ਅਤੇ ਮਾਲਕ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵਾ ਬਣ ਕੇ ਉਤਰੇ ਸਨ। ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਨਾ ਵਾਲਾ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ। ਅਕਰੂਰ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੀਆ ਅਤੇ ਦੌੜ ਕੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਇੰਨਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗ ਪਏ, ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਤਕ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਵਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੇ ਵੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖੇਰੀ ਪੁੱਛੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੈਠਕ ਦਿੱਤੀ, ਪੈਰ ਧੋਏ ਅਤੇ ਮੀਠਾ ਸ਼ਰਬਤ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਗਾਂ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਪ੍ਰਚੁਰ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੂਰਨ ਜਾਣਨਹਾਰ ਹਨ, ਨੇ ਵਧੀਆ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਲ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਨੇ ਵੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਇਥੇ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਦਇਆ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕংস ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ? ਕੀ ਅਸੀਂ ਵੀ ਕਿਸੇ ਕਠੋਰ ਮਾਲਕ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ?" "ਉਹ ਪਾਪੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ—ਇਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?" ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਅਕਰੂਰ, ਜੋ ਹੁਣ ਸੋਫੇ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ, ਜੋ ਉਹ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਕੀ ਕੁਝ ਅਸੰਭਵ ਹੈ? ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਕংস ਦੀਆਂ ਹਰਕਤਾਂ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਮਨੋਰਥਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪਿਆਰੇ, ਮਿੱਠੇ ਅਕਰੂਰ, ਆਇਆ, ਸਭ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਤੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਸੁਖੀ ਤੇ ਨਿਰੋਗ ਹਨ?" "ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਖੇਰੀ ਕਿਵੇਂ ਪੁੱਛੀਏ, ਜਦ ਸਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਦੁੱਖੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕংস, ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਜਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?" "ਅਫ਼ਸੋਸ, ਸਾਡੇ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਹਿ ਲਿਆ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ।" "ਅੱਜ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਦੱਸ, ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਆਇਆ ਹੈਂ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ—ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਕੰਗਸ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕੰਗਸ ਦੀ ਯੋਜਨਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਵੀ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਖੁਦ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕੰਗਸ ਨੂੰ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਜੋ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕੁਰਾਏ ਅਤੇ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਸਾਰਾ ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਮੱਖਣ ਇਕੱਠਾ ਕਰੋ। ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰੋ।" "ਕੱਲ੍ਹ ਅਸੀਂ ਮਥੁਰਾ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਆਪਣਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਾਂਗੇ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਵੇਖਾਂਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਿੰਡ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਲੋਕ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।" ਇਸ ਘੋਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਵਾਲਣੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਕਰੂਰ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਲਿਜਾਣ ਆਇਆ ਸੀ। ਕੁਝ, ਇਸ ਦੁੱਖ ਵਿਚ, ਹਾੜ੍ਹੀਆਂ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹੰਝੂ ਭਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਚੁੰਨੀਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਚੋਟੀਆਂ ਢੀਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਦੂਜੀਆਂ, ਜੋ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ-ਕਾਜ ਭੁਲ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਹੀ ਭੁਲਾ ਬੈਠੀਆਂ ਹੋਣ। ਹੋਰ ਕੁਝ, ਜਦ ਉਹ ਸ਼ੌਰੀ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਤੇ ਬੋਲ ਯਾਦ ਕਰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਗਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ; ਉਹ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਛੂਹ ਲਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਖ਼ੁਦ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਚਾਲ, ਹਾਵ-ਭਾਵ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ, ਹੱਸਣ ਤੇ ਚੁਟਕਲੇ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਖੇਡਾਂ ਭਰੇ ਕੰਮ ਯਾਦ ਕਰਦੇ। ਮੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਦਿਲ ਅਚੁਤ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਤੂੰ ਕਿੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਹੈਂ! ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਜੋੜ ਕੇ, ਅਜੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ, ਤਾਂ ਹੀ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਖਿਡੌਣੇ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।" "ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ ਵਿਖਾਇਆ, ਜਿਹਦੇ ਕਾਲੇ ਵਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਗੱਲਾਂ, ਉੱਚੀ ਨੱਕ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਸੀ—ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।" "ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਿਰਦਈ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਅਕਰੂਰ ਸਹੀ ਹੈ! ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਵੀ ਖੋਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਮਧੁ-ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਮੂਰਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਸੋਭਾ ਹੈ।" "ਨੰਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਿਆਰ ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੱਕਦਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ। ਘਰ, ਪਰਿਵਾਰ, ਪਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆਈਆਂ, ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਨਵੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਲੱਭ ਲਿਆ ਹੈ।" "ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਰਾਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਘੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨੋਕਾਮਨਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਣਗੀਆਂ, ਜਦ ਉਹ ਉੱਥੇ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੀ ਨਿਗਾਹਾਂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲੇਗਾ।