ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਮਾਨਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਏ, ਜਿਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸਾਰੀ ਇਜ਼ਤ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਕਮਸਾ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ 'ਤੇ ਆਈਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਵਫਲਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਦੇ ਗਵਾਲਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੂੜ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਸਤਕ 'ਤੇ ਲਾਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਕਮਲ, ਜੌ, ਅਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਆਦਿ ਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਲਵਾਂ ਖੜੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਏ: "ਅਹਾ! ਇਹ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਹੈ!" ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ, ਡਰ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣ। ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰਿ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਗਾਂ ਦੁੱਧ ਪੀਣ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਸਨ—ਇੱਕ ਕਾਲਾ, ਇੱਕ ਗੋਰਾ—ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸੁਹਣੇ ਚਿਹਰੇ, ਪ੍ਰਤੀਭਾਸ਼ਾਲੀ ਆਕਾਰ, ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਚਾਲ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਝੰਡੇ, ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਗਾਹਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਸਦੀਆਂ ਤੇ ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਉਹ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮਾਨਯੋਗ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਸਨ, ਗਲਿਆਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ—ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰੁਸ਼, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ—ਪृथਵੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ਾਂ ਵਜੋਂ ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ ਸਨ। ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੀਆਂ ਹਨੇਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਨਾ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਅਕ੍ਰੂਰ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਸਰੀਰ ਲਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਉਹ ਇੰਨਾ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਸੀ ਕਿ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਨੇੜੇ ਕਰ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਨੇ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖੇਤੀ-ਖੇਤੀ ਪੁੱਛੀ, ਇਜ਼ਤ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠਾਇਆ, ਪੈਰ ਧੋਏ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਲਾ ਪਾਨ ਵਜੋਂ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਮਾਲਿਸ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਧ ਭੋਜਨ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਰੋਸਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਖਾ ਚੁੱਕਾ, ਰਾਮ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਤਾ, ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀਆਂ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ। ਨੰਦ ਨੇ, ਯੋਗ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਪੁੱਛਿਆ: "ਇਸ ਅਨਿਆਈ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਕਮਸਾ ਜਿਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਕਿਵੇਂ ਹਨ, ਦਾਸਾਰਹ? ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਜੰਗਲੀ ਗਵਾਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਇਕ ਕਠੋਰ ਮਾਲਕ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ।" "ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ—ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?" ਨੰਦ ਨੇ ਇੰਨੀ ਸੱਚੀ ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਜਦ ਅਕ੍ਰੂਰ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ, ਜੋ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹੋਣ ਤੇ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਪਰ, ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਕੁਝ ਮੰਗਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਭੋਜਨ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਆਪਣੇ ਸੰਗਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਮਸਾ ਦੇ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਨਵੇਂ ਇਰਾਦਿਆਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਪਿਆਰੇ, ਮਿੱਠੇ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਸਵਾਗਤ ਹੈ! ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਤੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਖੀ ਤੇ ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਹੈ?" "ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਕਿਵੇਂ ਪੁੱਛੀਏ, ਜਦ ਸਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਦੁਖੀ ਹੈ ਤੇ ਕਮਸਾ, ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ, ਸਾਡੇ ਤੇ ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ?" "ਅਫ਼ਸੋਸ, ਸਾਡੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੜਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ—ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ।" "ਅੱਜ, ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਚਾਹਦਾ ਸੀ। ਦੱਸੋ, ਪਿਆਰੇ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ—ਯਾਦਵਾਂ ਤੇ ਕਮਸਾ ਦੀ ਵੈਰਤਾ, ਅਤੇ ਕਮਸਾ ਵਲੋਂ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਵੀ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਖੁਦ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਵਲੋਂ ਕਮਸਾ ਨੂੰ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਕੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੰਦ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਨੰਦ ਨੇ ਗਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਸਾਰਾ ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਮੱਖਣ ਇਕੱਠਾ ਕਰੋ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੇਣ ਵਾਸਤੇ ਤੋਹਫੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰੋ, ਤੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜੋ।" "ਕੱਲ੍ਹ ਅਸੀਂ ਮਥੁਰਾ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਉਤਪਾਦ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਤੇ ਮਹਾ-ਉਤਸਵ ਵੇਖਾਂਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਲੋਕ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।" ਨੰਦ, ਗਵਾਲਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਨੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਗਵਾਲਣਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਕ੍ਰੂਰ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ। ਕਈਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਤੋਂ ਫਿਕੇ ਹੋ ਗਏ; ਕਈਆਂ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਚੂੜੀਆਂ, ਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਢੀਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਕਈ ਹੋਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਗਤ ਤੋਂ ਬੇਖ਼ਬਰ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਅਨਿਆਤ, ਉਹ ਜੋ ਸੌਰੀ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਹਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਬੋਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਿਆ, ਉਹ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਚਾਲ, ਹਾਵ-ਭਾਵ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਹਸਮੁੱਖ ਨਿਗਾਹ, ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਮਜ਼ਾਕੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ। ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਤੋਂ ਡਰ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗੋਪੀਆਂ ਗਰੁੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਚਿਹਰੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਤੇ ਦਿਲ ਅਚੁਤ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ, ਤੂੰ ਕਿੰਨਾ ਨਿਰਦਈ ਹੈਂ! ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਖਿਡੌਣੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਛੀਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।