ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਮੀਦਾਂ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਜਲ-ਥਲ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ—“ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ, ਮੇਰਾ ਸਾਕਾ, ਮੇਰਾ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਈਸ਼ਵਰ, ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਵੇਗਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਮੇਰੀ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਬੇੜੀ ਤੋੜ ਦੇਵੇਗਾ।” ਅਕਰੂਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉਸ ਨਾਲ ਬੋਲਣਗੇ। ਪਰ ਉਹ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਅਜਿਹਾ ਜਨਮ ਨਿਰਾਰਥਕ ਹੈ। ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਹ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅਪਿਆਰਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਜਾਂ ਬੇਰੁਖੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਕਾਮਧੇਨੁ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਮਸ ਦੇ ਦੁਖਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼੍ਵਫਲਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਕਰੂਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਗੋਕੁਲ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਓਹ ਉੱਥੇ ਵੱਸਦੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਤਕ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਧਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਕਮਲ, ਜੌ, ਅਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਅਕਰੂਰ ਦਾ ਮਨ ਭਾਵੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਅੰਸੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਉਹਨਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਹਾਏ! ਇਹ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਹੈ।” ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਲਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਹੰਕਾਰ, ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਜੋ ਕਿ ਹਰਿ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਸੁਣਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੰਪਰਕ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੋਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪੀਆ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਮਲ ਅਤੇ ਇੱਕ ਗੋਰਾ, ਸੋਹਣੇ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਮੁਖੜੇ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਚਾਲ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਝੰਡੇ, ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਹਸਦੇ ਅਤੇ ਦਇਆ ਭਰੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਖੇਡ ਵਿਚ ਮਸਤ, ਗਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਵਾਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੁਗੰਧੀ ਲਾਏ, ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸੁਆਮੀ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਰੂਪ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਵਜੋਂ ਉਤਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਅੰਧਕਾਰ ਮਿਟਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਨਾ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਣ। ਅਕਰੂਰ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਰਥ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਸੂ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂਚ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਇੰਨਾ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਮਰਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹਨ। ਫਿਰ ਸੰਕਰਸ਼ਣ (ਬਲਰਾਮ) ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ, ਮਾਣ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਬੈਠਕ ਦਿੱਤੀ, ਪੈਰ ਧੋਏ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮਧੂਪਾਕ (ਸ਼ਹਦ ਵਾਲਾ ਪਾਨੀ) ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਮਲਏ, ਤੇ ਸਾਫ ਸੁਥਰਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰਿਆ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਰਾਮ ਨੇ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪਰਮ ਗਿਆਤਾ ਹਨ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਯਗ੍ਯ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਤੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇੱਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਮਸ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋ? ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕਰੂੜ ਮਾਲਕ ਹੇਠਾਂ ਗਵਾਲੇ ਹਾਂ।” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਰੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ—ਤੁਹਾਡੇ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਜਨਾਂ ਦੀ ਕਿਵੇਂ ਖੈਰੀਅਤ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਦ ਜੀ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਸਾਰੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ, ਜੋ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਨ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ? ਪਰ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਕੁਝ ਮੰਗਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਭੋਜਨ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕਮਸ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੁਣ ਕੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਪਿਆਰੇ ਅਕਰੂਰ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ? ਕੋਈ ਰੋਗ-ਵਿਆਧੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ?” ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਖੈਰੀਅਤ ਕਿਵੇਂ ਪੁੱਛੀਏ, ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਦੁੱਖੀ ਹੈ ਤੇ ਕਮਸ, ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹਾਏ, ਸਾਡੇ ਕਾਰਨ ਸਾਡੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿੰਨਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿਆ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਹ ਆਪ ਕੈਦ ਹੋਏ।” “ਅੱਜ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋ?” ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ—ਯਾਦਵਾਂ ਤੇ ਕਮਸ ਵਿਚ ਵੈਰ, ਕਮਸ ਵਲੋਂ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਯਤਨ, ਤੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਕਮਸ ਨੂੰ ਆਖਣੀ ਗੱਲ ਕਿ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਉਹ ਸੁਨੇਹਾ ਤੇ ਕਾਰਨ ਵੀ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਖੁਦ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ, ਹੱਸੇ ਤੇ ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਨੰਦ ਨੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਸਾਰਾ ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਘੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰੋ। ਭੇਟਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜੋ। ਕੱਲ੍ਹ ਅਸੀਂ ਮਥੁਰਾ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਉਤਪਾਦ ਭੇਟ ਕਰਾਂਗੇ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਵੇਖਾਂਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਿਹਾਤਾਂ ਤੋਂ ਲੋਕ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।” ਨੰਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇਹ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਵਾਲਣਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਕਰੂਰ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਣ ਆਇਆ ਸੀ। ਕੁਝ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹੰਝੂਆਂ ਤੇ ਆਹਾਂ ਨਾਲ ਪੀਲੇ ਪੈ ਗਏ; ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਚੁੰਨੀਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਜੂਡੀਆਂ ਢੀਲੀਆਂ ਪੈ ਗਈਆਂ। ਹੋਰ ਕੁਝ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ-ਕਾਰ ਭੁੱਲ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਸਮਾ ਗਈਆਂ ਹੋਣ। ਕੁਝ ਹੋਰ, ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਆਮਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ, ਤੇ ਮਥੁਰਾ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀਆਂ, ਸਭ ਵਾਤਾਵਰਨ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚਿੰਤਨ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲਹਿਰ ਲੈ ਆਈ।