ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਕ੍ਰੂਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਅਚ્યુਤ—ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ ਕਮਸ ਦੇ ਦੂਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ। ਉਹ ਖੇਤਰ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਹੀ ਹਰ ਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਵਾਂਗਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖੇ, ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਨਿਡਰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਸਾਕਾ, ਮੇਰਾ ਇਕੱਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਏਗਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਜਨਮੀ ਹੋਈ ਬੰਧਨਤਾ ਮੁਕਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਜਦ ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਿਵਾਂ ਹੋਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਹ, ਹੇ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਬੋਲ ਕੇ ਆਦਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਪਾਈ, ਤਾਂ ਅਜਿਹੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਧਿਕਕਾਰ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਅਣਪਿਆਰਾ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਾਂ ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ; ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਕਾਮਧੇਨੁ ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਅਪਾਰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਿਵੇਂ ਹੋਏ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਮਸ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਉੱਤੇ ਆਏ ਦੁੱਖਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਿੰਤਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋਇਆ, ਸ਼੍ਵਫਲਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਕ੍ਰੂਰ ਰਥ ਤੇ ਸਫਰ ਕਰਦਿਆਂ ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੇਖੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੂੜ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਧਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਕਮਲ, ਜੌ, ਅੰਕੁਸ਼ ਆਦਿ ਚਿੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵੇਖ ਕੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਭਾਵ-ਭਰਿਆ ਉਤਸ਼ਾਹ ਆ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗ ਪਏ, ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਚਰਨ-ਚਿੰਨਾਂ ਵਿਚ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹਾਏ! ਇਹ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਹੈ!" ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ, ਡਰ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇਣ, ਜੋ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰਿ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੇਖਣ, ਸੁਣਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੰਪਰਕ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਰਾਮ ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਦੁੱਧ ਦੁਹਣ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਅੱਖਾਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਮਲਾ ਤੇ ਇੱਕ ਗੌਰਾ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ, ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ, ਉਜਲੇ ਸਰੀਰ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਾਲ ਵਾਲੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਝੰਡੇ, ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼, ਕਮਲ ਆਦਿ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ, ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਸੋਭਾਵਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਹੱਸਦੀ ਤੇ ਦਇਆ ਭਰੀ ਸੀ। ਚੋਹਣੇ ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਲਿਪਤੇ, ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਆਦਿ ਪੁਰੁਸ਼, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਣ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਅੰਸ਼ਾਂ ਰੂਪ ਵਿਚ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਬਣ ਕੇ ਉਤਰੇ ਹੋਏ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਨਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਹਾੜ। ਅਕ੍ਰੂਰ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੁਰੰਤ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਾ ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ, ਇੰਨਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਕਿ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਨਿਵੇਂ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ, ਨਿਵੇਂ ਹੋਏ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੈਠਕ ਦਿੱਤੀ, ਪੈਰ ਧੋਏ ਤੇ ਮੀਠਾ ਸ਼ਰਬਤ ਪੀਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਲਿਆ, ਤੇ ਭੋਜਨ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਰੋਸਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਖਾ ਚੁੱਕਾ, ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਤਾ ਹੈ, ਨੇ ਮੁੜ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਯਜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਨੇ ਵੀ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਇਥੇ ਕਿਵੇਂ ਹੈਂ, ਜਿੱਥੇ ਕਮਸ ਵਰਗਾ ਨਿਰਦਈ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਕਠੋਰ ਮਾਲਕ ਹੇਠਾਂ ਗੋਪ ਹਨ!" "ਉਹ ਬੁਰਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ—ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਭਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਨੰਦ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਚੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਮਿਲ ਗਏ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਸੋਚੇ ਸਨ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦੇ। ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਵਿਚ ਕਮਸ ਦੀ ਚਾਲਾਂ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਵੇਂ ਇਰਾਦਿਆਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪਿਆਰੇ, ਮਿੱਠੇ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਸਵਾਗਤ ਹੈ! ਤੇਰਾ ਤੇਰੇ ਸਾਕਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ? ਕੋਈ ਰੋਗ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਤਾਂ ਨਹੀਂ?" "ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਖੈਰੀਅਤ ਕਿਵੇਂ ਪੁੱਛੀਏ, ਜਦ ਸਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਦੁੱਖੀ ਹੈ ਤੇ ਕਮਸ, ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?" "ਹਾਏ, ਸਾਡੇ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਕਿੰਨਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿਆ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ।" "ਅੱਜ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਆਇਆ ਹੈਂ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ—ਯਾਦਵਾਂ ਤੇ ਕਮਸ ਵਿਚ ਵੈਰ, ਤੇ ਕਮਸ ਵਲੋਂ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਮਸ ਨੂੰ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਕੀ ਦੱਸਿਆ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ, ਹੱਸੇ ਤੇ ਨੰਦ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸਾਰਾ ਦੁੱਧ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇ ਉਤਪਾਦ ਇਕੱਠੇ ਕਰੋ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇਣ ਲਈ ਤੋਹਫੇ ਲੈ ਆਓ, ਤੇ ਰਥ ਜੋਤੋ।" "ਕੱਲ੍ਹ ਅਸੀਂ ਮਥੁਰਾ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਆਪਣਾ ਉਤਪਾਦ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਵੇਖਾਂਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਲੋਕ ਉਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।" ਨੰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿੰਡਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪਣੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਕ੍ਰੂਰ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਣ ਆਇਆ ਸੀ। ਕਈਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹੰਘਾੜਿਆਂ ਕਰਕੇ ਪੀਲੇ ਪੈ ਗਏ; ਕੁਝ ਦੀਆਂ ਚੁੰਨੀਆਂ, ਚੂੜੀਆਂ ਤੇ ਕੇਸਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁੱਥਾਂ ਢਿੱਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਦਾ ਗੋਕੁਲ ਆਉਣਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਤੇ ਗੋਪਾਂ-ਗੋਪਣੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਠੀ ਪ੍ਰੇਮ, ਵਿਛੋੜੇ ਤੇ ਆਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਪਰਿਆ।