ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਮਸਾ ਦਾ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਮਥੁਰਾ ਤੋਂ ਵ੍ਰਜਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਦਾ ਹੈ—ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਬਲੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰਤਾ ਪਾਈ ਸੀ, ਜਾਂ ਵ੍ਰਜਾ ਦੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਗੰਧਤ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਹੈ ਕਿ ਅਚੂਤ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ—even though he is Kamsa’s messenger—ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਹੀ ਹਰ ਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਅਕਰੂਰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਸ਼ਾਇਦ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵਾਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹਲਕੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖੇਗਾ; ਉਸ ਪਲ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਨਿਰਭੈ ਆਨੰਦ ਪਾਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰਾ ਸਹੀ ਦੋਸਤ, ਮੇਰਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮੇਰਾ ਇਕਲੌਤਾ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਗਾਏਗਾ; ਉਸ ਪਲ ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਬੰਧਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਜਦ ਅਕਰੂਰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਨ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਪਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇਗਾ; ਪਰ, ਜੇਕਰ ਮਨੁੱਖ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਅਜਿਹੀ ਜਨਮ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ। ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੈ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਨਫ਼ਰਤ ਜਾਂ ਉਪੇਖਿਆ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ; ਪਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ-ਵ੍ਰੱਖ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਅਪਾਰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਵਿਚ, ਵ੍ਰਜਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਯਾਦਵ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਸਨਮਾਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਹ ਕਮਸਾ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਈ ਮੁਸੀਬਤ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਸ਼ਫਾਲਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਕਰੂਰ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ, ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।" ਉੱਥੇ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮੁਕੁਟ 'ਤੇ ਲੱਗਦੀ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ 'ਤੇ ਕਮਲ, ਜੌ, ਅੰਕੁਸ਼ ਆਦਿ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਭਾਵੁਕਤਾ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦੀ ਲਹਿਰ ਆ ਗਈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਵਿਚ ਟੁਰਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿਹਾ, "ਹਾ! ਇਹ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਹੈ!" ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ, ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇਵੇ; ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰਿ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਸੁਣਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਵ੍ਰਜਾ ਵਿਚ, ਗਾਂ ਦੁਹਣ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅੱਖਾਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਇੱਕ ਸਾਂਵਲਾ, ਇੱਕ ਗੋਰਾ, ਸੋਹਣੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰੂਪ, ਤੇ ਹਾਥੀ-ਜਿਹੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਝੰਡੇ, ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼, ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ; ਉਹ ਵ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੇ, ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀ ਦਇਆਲੂ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ। ਖੇਡ ਵਿਚ ਮਸਤ, ਗਲਿਆਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ, ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ—ਪੁਰਾਣੇ ਪੁਰੁਸ਼, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਣ ਤੇ ਅਧਿਕਾਰੀ—ਧਰਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਬਣ ਕੇ ਉਤਰੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ, ਇੱਕ ਪੱਚਕ-ਪਹਾੜ (ਪੰਨਾ) ਤੇ ਇੱਕ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਅਕਰੂਰ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਭਰਿਆ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਇਤਨਾ ਉਤਸੁਕ ਸੀ ਕਿ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਰਥ-ਚੱਕਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲਿਆ, ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੰਕਰਸ਼ਣ (ਬਲਰਾਮ), ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਨਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਖੇਰ-ਮੰਗੀ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਉਚਿਤ ਸਨਮਾਨ ਵਾਲੀ ਸੀਟ ਦਿੱਤੀ, ਪੈਰ ਧੋਏ, ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ-ਸ਼ਹਦ ਵਾਲਾ ਪਾਨ-ਭੋਗ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਗਾਂ ਭੇਟ ਕਰਕੇ, ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਰਾਮ, ਧਰਮ ਦੇ ਪਰਮ ਗਿਆਤਾ, ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਯਜਨ ਵਿਚ ਵਰਤੀਆਂ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ, ਉਚਿਤ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਛਿਆ: "ਇਸ ਨਿਰਦਈ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਜਦ ਤਕ ਕਮਸਾ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋ, ਦਾਸਾਰਹ? ਕੀ ਅਸੀਂ ਨਿਰਦਈ ਮਾਲਕ ਹੇਠਾਂ ਪਾਲੇ ਗਏ ਗੋਪਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ?" "ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋਈਆਂ—ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?" ਨੰਦ ਦੇ ਸਚੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਅਕਰੂਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪਾਲੀ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ।" "ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਸਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ, ਕੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ? ਪਰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।" ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿਚ ਕਮਸਾ ਦੀ ਚਾਲ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਵੇਂ ਇਰਾਦਿਆਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਪਿਆਰੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਕਰੂਰ, ਸਵਾਗਤ ਹੈ! ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਬਿਮਾਰੀ ਤੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ?" "ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਖੇਰ-ਮੰਗੀ ਕਿਵੇਂ ਪੁੱਛੀਏ, ਜਦ ਸਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਮਸਾ, ਸਾਡਾ ਮਾਤਾ-ਪੱਖੀ ਮਾਮਾ, ਸਾਡੇ ਤੇ ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ?" "ਹਾਏ, ਸਾਡੇ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਦੁਖ ਹੋਇਆ—ਸਾਡੇ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।" "ਅੱਜ, ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਛਾ ਸੀ। ਦੱਸੋ, ਪਿਆਰੇ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ—ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਵੈਰ, ਕਮਸਾ ਦਾ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ।" ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੁਨੇਹਾ ਤੇ ਕਾਰਨ ਵੀ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਮਸਾ ਨੂੰ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਕੀ ਦੱਸਿਆ। ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਵੈਰੀ-ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਨੰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ: "ਸਾਰਾ ਦੁੱਧ ਤੇ ਦੁੱਧ-ਉਤਪਾਦ ਇਕੱਠਾ ਕਰੋ। ਭੇਟ ਲਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰੋ, ਤੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜੋ।" "ਕੱਲ੍ਹ ਅਸੀਂ ਮਥੁਰਾ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਉਤਪਾਦ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਵੇਖਾਂਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਲੋਕ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੰਦ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਪਣੀਆਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਕਰੂਰ ਵ੍ਰਜਾ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਣ ਆਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕਰੂਰ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਸ਼ਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਰਾਮ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਭਾਵੁਕ, ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਭੇਟ, ਵ੍ਰਜਾ ਵਿਚ ਹੋਈ।