ਅੱਜ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਲਕੜੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਰੀਰ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਵਾਞਛਤ ਆਸਨ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਾਂਗਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇਗਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ, ਉਸ ਦੇ ਮਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਸ਼ਾਇਦ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਹਥ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖੇ, ਜਿਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਹ ਕਾਲ-ਸਰਪ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਹਥ ਦੇ ਛੂਹੇ ਨਾਲ ਹੀ, ਕੌਸ਼ਿਕ (ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ) ਅਤੇ ਬਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਪਾਈ; ਜਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਖੇਡ-ਕ੍ਰੀੜਾ ਵਿਚ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਆਪਣੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹਥ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਅਚ੍ਯੁਤ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੈਰ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਕੰਸਾ ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ, ਖੇਤਰ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗਤਿਵਿਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠੀ, ਹੱਸਦੇ, ਦਯਾਲੂ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖੇ; ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੱਡੀ, ਨਿਡਰ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿਤਰ, ਮੇਰਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮੇਰਾ ਇਕੱਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚੌੜੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਗਾਏਗਾ; ਉਸ ਪਲ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਕਰਮ-ਜਨਮ ਵਾਲੀ ਬਾਂਧਣ ਮੁਕਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਜਦ ਮੈਂ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਹ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਮੈਨੂੰ ਬੋਲ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰੇਗਾ; ਪਰ ਜੇਕਰ, ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦਾ, ਤਾਂ ਅਜਿਹੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਮਿਤਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਅਣਪਿਆਰਾ, ਵੈਰੀ ਜਾਂ ਉਣ-ਸਮਝਿਆ ਹੋਇਆ; ਪਰ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਖ਼ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ, ਘਰ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਸਨਮਾਨ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੰਸਾ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਸ਼੍ਵਫਾਲਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਥ 'ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਉਸ ਨੇ ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੂੜ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਸਤਕਾਂ 'ਤੇ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਕਮਲ, ਜੌ, ਅਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਆਦਿ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਨ। ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਡਾ ਆਨੰਦ ਤੇ ਭਾਵ-ਭਰਿਆ ਉਤਸ਼ਾਹ ਆ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੀਆ, ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿਚ ਚਲਿਆ, ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਆਹ! ਇਹ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਹੈ!" ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲਾਭ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਹੰਕਾਰ, ਡਰ ਅਤੇ ਦੁਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰਿ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੰਪਰਕ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਗਾਂ ਦੀ ਦੁਹਾਈ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸ਼ਰਦ-ਕਾਲੀ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਸਨ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਆਮ ਤੇ ਇੱਕ ਗੌਰ, ਸੋਹਣੇ, ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੀਰ, ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਚਾਲ ਵਾਲੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਝੰਡੇ, ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼, ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਹੱਸਦੀਆਂ ਅਤੇ ਦਯਾ-ਭਰੀਆਂ ਸਨ। ਖੇਡ ਵਿਚ ਨੈਤਿਕ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲ-ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਸਨਾਨ ਕੀਤੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਆਦਿ ਪੁਰੁਸ਼, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਣ ਅਤੇ ਸਰਵ-ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਤਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਦੀਆਂ ਹਨੇਰੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਨਾ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਵੇ। ਅਕ੍ਰੂਰ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੀਆ ਅਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ, ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਇਤਨਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਸੀ ਕਿ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੇ ਹਥ 'ਤੇ ਰਥ ਦਾ ਚੱਕਰ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ, ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਵੱਡੀ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਹਥ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਘਰ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਸਨਮਾਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਬਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਧੋਏ, ਅਤੇ ਮੀਠਾ-ਮਿਸ਼ਰਣ ਸਵਾਗਤ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਅਤਿਥੀ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਮਰਮ-ਮਲਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਭਰਪੂਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਖਾ ਚੁੱਕਾ, ਰਾਮ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਰਵ-ਜਾਣਕਾਰ, ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਵਰਤੀਆਂ ਸੁਗੰਧ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਫਿਰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਨੰਦ ਨੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋ, ਜਦ ਕਾਂਸਾ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦਾਸਾਰਹ? ਕੀ ਅਸੀਂ ਕਿਰਪਾ-ਰਹਿਤ, ਕਿਸਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਮਾਲਕ ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ?" ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੁਖ ਵਿਚ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ—ਅਸੀਂ ਸੋਚਦੇ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਭਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੰਦ ਵਲੋਂ ਸੱਚੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੋਫ਼ੇ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਪਨੇ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲਏ, ਜੋ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਾਹੇ ਸਨ। ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਠਕਾਣਾ ਸ਼੍ਰੀ ਹੈ, ਜਦ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੀ ਅਣਪਾਇਆ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਕੀ-ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿਤਰਾਂ ਵਿਚ ਕੰਸਾ ਦੇ ਵਿਵਹਾਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਪਿਆਰੇ, ਮਿੱਠੇ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਸਵਾਗਤ ਹੈ! ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਸੁਖ-ਰਹਿਤ ਹੈ?" "ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ, ਜਦ ਸਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੰਸਾ, ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ, ਸਾਡੇ ਤੇ ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ?" "ਹਾਏ, ਸਾਡੇ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇਤਨਾ ਦੁਖ ਹੋਇਆ—ਸਾਡੇ ਕਾਰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਕੈਦ ਹੋਏ।" "ਅੱਜ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਮਿੱਠੇ। ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਵਾਲ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ—ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਦੇਸ਼ਤਾ ਅਤੇ ਕੰਸਾ ਦਾ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਮਕਸਦ ਵੀ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਖੁਦ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਵਲੋਂ ਕੰਸਾ ਨੂੰ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਕੀ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ, ਵੈਰੀ-ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਹੱਸੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੰਦ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀ ਚਾਹ ਅਤੇ ਭਗਤੀ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਜੋ ਆਸ ਲਾਈ ਸੀ, ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ, ਦਰਸ਼ਨ, ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਪਿਆਸ ਮਿਟ ਗਈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰ, ਆਦਰ, ਅਤੇ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰਕ ਦੁਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ।