ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅਵਤਾਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਚਰਨਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦਿਤ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਿਰਤਾਂ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ। ਅੱਜ, ਸਵੇਰੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ—ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਜੋ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਲਕੜੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਰੂਪ ਹੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੀ ਚਾਹਤ ਵਾਲੀ ਨਿਵਾਸ ਥਾਂ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਨਗੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ—ਉਹ ਚਰਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਵਨਵਾਸੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗਾਂ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦੇਣ। ਉਹ ਹੱਥ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਕਾਲ-ਸਰਪ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਨ। ਇਸੇ ਹੱਥ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਕੌਸ਼ਿਕ (ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ) ਅਤੇ ਬਲੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀਤਾ ਪਾਈ ਸੀ। ਜਾਂ ਕਦੇ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਥੱਕੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਆਪਣੇ ਸੁਗੰਧੀਲੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਅਚੁਤ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਕংস ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ, ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਭ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਇਦ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਡਿੱਗਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਣਗੇ। ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡੀ, ਨਿਡਰ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਜਾਵੇਗੀ। ਫਿਰ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋਸਤ, ਮੇਰਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮੇਰਾ ਇਕੱਲਾ ਠਾਕੁਰ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਵੇਗਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੇਰਾ ਸਾਰੀ ਕਰਮ-ਜਨਮ ਵਾਲੀ ਗਠੜੀ ਖੁਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਜੇ ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ, ਹੇ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਕਹਿਣਗੇ। ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਅਜਿਹੀ ਜਨਮ-ਜੀਵਨ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅਣਪਸੰਦ ਜਾਂ ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ। ਪਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਿੱਛ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕংস ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਰਹੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਸ਼੍ਵਫਲਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਕ੍ਰੂਰ ਰਥ 'ਤੇ ਸਫ਼ਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੋਪਾਲਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਮੁੰਡਿਆਂ 'ਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਕਮਲ, ਜੌ ਅਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਵਰਗੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵੇਖ ਕੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਅਤੇ ਭਾਵ-ਭੀਨੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹਾ! ਇਹ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਹੈ!" ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ, ਡਰ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇਣ। ਇਹ ਲਾਭ ਪਹਿਲਾਂ-ਪਹਿਲ ਹਰੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ, ਸੁਣਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਵਿੱਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ-ਦੁਹਾਈ ਤੋਂ ਪਰਤ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸ਼ਰਦ-ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਮਲਾ ਤੇ ਦੂਜਾ ਚਿੱਟਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਆਸਰਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਾਂਹਾਂ, ਸੁਹਣੇ ਚਿਹਰੇ, ਰੌਸ਼ਨ ਸਰੂਪ, ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਝੰਡੇ, ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ, ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਸਦੇ, ਦਇਆ ਭਰੇ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿੱਘੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਣ-ਵਿਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ, ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਸੁਤ-ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਆਦਿ ਪੁਰੁਸ਼, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਰਣ ਤੇ ਕਰਤਾਰ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਵਜੋਂ ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਹਰੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਰਕਤ ਵਾਂਗ ਚਹੁੰ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਕ੍ਰੂਰ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ ਅਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਉਹ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਰਥ ਦਾ ਚੱਕਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਵਾਲੀ ਸੀਟ ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਪੈਰ ਧੋਏ, ਅਤੇ ਮਿਠਿਆਈ-ਮਿਸ਼ਰਨ ਨਾਲ ਸੁਆਗਤ ਕੀਤਾ। ਅਤਿਥੀ ਨੂੰ ਗਾਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ, ਪ੍ਰਚੁਰ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਖਾ ਚੁੱਕੇ, ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪਰਮ ਗਿਆਤਾ ਹਨ, ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੋਮ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀਆਂ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਯੋਗ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਵੇਂ ਹੋ, ਹੇ ਦਾਸਾਰਹ, ਇਸ ਨਿਰਦਇਆ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਕংস ਹਾਲੇ ਵੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਕਠੋਰ ਮਾਲਕ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿ ਰਹੇ ਗੋਪਾਲ ਨਹੀਂ?" "ਉਹ ਪਾਪੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਲਾਪ ਵਿਚ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ—ਕਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਦ ਜੀ ਵਲੋਂ ਸੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪਾ ਲਏ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਸੋਚੇ ਸਨ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਕੀ ਅਸੰਭਵ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਾਗਵਾਨ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਨੂੰ ਕਿੰਨਾ ਹਾਲ ਹੈ, ਕਿੰਨਾ ਕੰਗਸ ਦਾ ਵਿਵਹਾਰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਵੇਂ ਇਰਾਦਿਆਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਭਾਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਪਿਆਰੇ, ਨਮ੍ਰ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਸੁਆਗਤ ਹੈ! ਤੁਹਾਡਾ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਰੋਗ ਤੇ ਦੁਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ?" "ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਕਿਵੇਂ ਪੁੱਛੀਏ, ਜਦ ਸਾਡਾ ਪਰਿਵਾਰ ਦੁੱਖੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕੰਗਸ, ਸਾਡਾ ਮਾਮਾ, ਸਾਡੇ ਅਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?" "ਹਾਏ, ਸਾਡੇ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿੰਨਾ ਦੁੱਖ ਸਹਾਰਿਆ—ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।" "ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਨਮ੍ਰ। ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ?" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਗਵਾਨ ਵਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ—ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਅਤੇ ਕੰਗਸ ਦੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੇ ਇਰਾਦੇ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਤੇ ਮਕਸਦ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਖੁਦ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕੰਗਸ ਨੂੰ ਅਨਕਡੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।