ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਅਕਰੂਰਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੁਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਪੈਰ ਦੇਖੇਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੈਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਗੋਵਾਂ ਨੂੰ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਵੱਖਰੀ ਸੁਰਖੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ। ਅਕਰੂਰਾ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਮੁਖ ਦੇਖੇਗਾ—ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਗਲ੍ਹਾ, ਨੱਕ, ਮੁਸਕਾਨ, ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਿਰਣ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਅੱਜ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੀਆਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਸੋਹਣੇਪਨ ਦਾ ਅਸਲ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਕਰੂਰਾ ਦੇਖਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਦੁਵੈਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜੀਵਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਵਚਨ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਗੁਣਾਂ, ਕਰਤਬ ਅਤੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹਨ, ਹਰ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਧ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹਨ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਦੇ ਸਭ ਸ਼ੁਭ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਗਾਇਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਕਰੂਰਾ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖੇਗਾ—ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਲਕਸ਼, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਲਕਸ਼ਮੀ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੈਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ, ਉਸ ਦੇ ਦੋਸਤ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਇਦ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦੋਂ ਅਕਰੂਰਾ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਕਮਲ-ਹਥ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੱਪ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਛੂਹ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਬਲੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਾਂ ਖੇਡ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਆਪਣੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕੀਤੀ। ਅਚੂਤ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਅਕਰੂਰਾ ਨੂੰ ਕੌਣਸਾ ਦਾ ਦੂਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੈਰ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਖੇਤਰ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਹੀ ਹਰ ਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ, ਜਦੋਂ ਅਕਰੂਰਾ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ 'ਤੇ ਮ੍ਰਦੁ, ਮੁਸਕਾਨ, ਦਯਾ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਕਰੇਗਾ; ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਭ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਂ ਨਿਰਭੈ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੋਸਤ, ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀ, ਇਕੱਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਅਕਰੂਰਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਏਗਾ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਮੁਕ ਜਾਣਗੇ। ਜਦੋਂ ਅਕਰੂਰਾ ਨਮਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ, ਤਦ ਕੇਸ਼ਵ ਉਸ ਨਾਲ ਵਾਤਸਲਯ ਭਰੀ ਗੱਲ ਕਰੇਗਾ; ਪਰ ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਦੋਸਤ, ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਅਣਪਿਆਰਾ, ਨਫ਼ਰਤ ਜਾਂ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਪਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਖ਼ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਮੁਸਕਾਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਅਕਰੂਰਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਘਰ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਲਈ ਸਭ ਇੰਤਜਾਮ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੌਣਸਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ 'ਤੇ ਕੀਤੇ ਜੁਲਮਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਵਫਲਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਥ ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ, ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੂੜ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਸਤਕ ਤੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਕਮਲ, ਜੌ, ਅੰਕੁਸ਼ ਆਦਿ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ। ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਭਾਵ-ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੀਆ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿਚ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ exclaimed, "ਆਹ! ਇਹ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਹੈ!" ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਹੈ—ਅਹੰਕਾਰ, ਡਰ ਅਤੇ ਦੁਖ ਛੱਡਣਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਸੁਣਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗਾਂ ਦੁੱਧਣ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਅੱਖਾਂ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਵਾਨ, ਇਕ ਸ਼ਯਾਮ ਅਤੇ ਇਕ ਗੌਰ, ਸੋਹਣੇਪਨ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਾਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ, ਵਿਦਯਮਾਨ ਰੂਪ, ਅਤੇ ਜਵਾਨ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਚਾਲ ਵਾਲੇ। ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਾਣੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਝੰਡੇ, ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਦਯਾ ਭਰੀ। ਵਹ ਚਰਿਤਰ ਵਿਚ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲੇ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਨਿਰਮਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਆਦਿ ਪੁਰਸ਼, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ ਲਈ ਆਪਣੇ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਤਰ ਆਏ। ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਨਾ ਦਾ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦਾ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ। ਅਕਰੂਰਾ, ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੀਆ ਅਤੇ ਰਾਮ-ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਦੇਹ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਹੋ ਗਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵਿਚ, ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ 'ਤੇ ਰਥ-ਚੱਕਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਅਕਰੂਰਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਘਰ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਮੰਗੀ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਇਜ਼ਤ ਵਾਲੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਬਿਠਾਇਆ, ਪੈਰਾਂ ਧੋਏ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮਾਧੁਰ-ਮਿਸ਼੍ਰਣ ਭੇਟ ਕੀਤਾ। ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਥਕਾਵਟ ਵਾਲੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਮਾਲਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਭਰਪੂਰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪਰੋਸਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਖਾ ਚੁਕਿਆ, ਰਾਮ, ਧਰਮ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਤਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਯਜਨ ਵਿਚ ਵਰਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਨੰਦ ਨੇ, ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕੌਣਸਾ ਦੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹੋ, ਹੇ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ? ਕੀ ਅਸੀਂ ਨਿਰਦਈ ਮਾਲਕ ਹੇਠਾਂ ਗੋਪਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ?" ਉਹ ਪਾਪੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਤੀਜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਮਾਂਵਾਂ ਦੀ ਚੀਕ ਵਿਚ—ਤੈਨੂੰ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਭਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੰਦ ਦੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਅਕਰੂਰਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਸੋਫੇ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਅਕਰੂਰਾ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਆਰਮਾਨ ਮਿਲ ਗਏ, ਜੋ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਾਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੋਭਾ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕੀ ਅਣਪਾਇਆ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਕੀ-ਨੰਦਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿਚ ਕੌਣਸਾ ਦੇ ਵਿਵਹਾਰ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਇਰਾਦਿਆਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਪਿਆਰੇ, ਮ੍ਰਦੁ ਅਕਰੂਰਾ, ਆਉ! ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਕੀ ਤੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਰੋਗ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ?