ਅਕਰੂਰਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, “ਅੱਜ ਤਾਂ ਕਾਂਸਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੇ ਕੌਲ-ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਉਹ ਪੈਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਖਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨੇ ਕਦੇ ਅਤਿ-ਗੂੜ੍ਹ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਉਹ ਪੈਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ, ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀ ਅਤੇ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਪੈਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਗੋਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਸਫਰਣ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਨੱਕ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀਆਂ, ਲਾਲੀ ਮਿਸ਼ਰਤ ਕੌਲ-ਕਮਲ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਘੁੰਮਰ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਿਰਣ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਇਦ ਅੱਜ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਿੱਧਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦੇਖਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮਾਨ ਤੇ ਦਵੈਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਤਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਗੁਣ, ਕਰਮ ਤੇ ਜਨਮ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸਾਰੀ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਦੇਸੀ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਹਨ; ਆਪਣੀ ਕੀਰਤੀ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਵਸਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਤਬ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਾਂਗਾ—ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਮੰਜਿਲ, ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਮਨ-ਚਾਹਾ ਅਸਥਾਨ ਹੈ—ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਨੇਤਰਾਂ ਨਾਲ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਇਦ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਵਾਂ, ਆਪਣਾ ਕੌਲ-ਕਮਲ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦੇਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਾਲ-ਸਰਪ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭੱਜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਹੱਥ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ ਕੌਸ਼ਿਕ (ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ) ਤੇ ਬਲੀ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਜਾਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਆਪਣੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕੀਤੀ। ਅਚੂਤ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵੈਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਕਾਂਸਾ ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਖੇਤਰ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਗਤਿਵਿਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਮਿੱਠੀ, ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀ, ਦਇਆਲੂ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖੇ; ਤੇ ਉਸ ਪਲ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਨਿਡਰ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ। ਫਿਰ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮੇਰਾ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚੌੜੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਗਾਏਗਾ; ਤੇ ਉਸ ਪਲ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਕਰਮ-ਜਨਮ ਦੀ ਬੰਧਨ ਮੁਕਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਜਦ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਹ, ਹੇ ਅਕਰੂਰਾ, ਮੈਨੂੰ ਬੋਲ ਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦੇਵੇਗਾ; ਪਰ ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਵਿਚ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਤੋਂ ਸਨਮਾਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਅਣਪਿਆਰਾ, ਨਫਰਤ ਜਾਂ ਅਣਦੇਖਿਆ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਕਾਮਧੇਨੁ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਧੀਆ, ਮੁਸਕਾਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਘਰ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਸਨਮਾਨ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸੀ, ਤੇ ਕਾਂਸਾ ਵਲੋਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਿੰਤਨ ਵਿਚ ਲਗਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਵਫਲਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਥ ਤੇ ਸਫਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਉਸ ਨੇ ਗੋਆਲੇ ਦੀ ਵਸਤੀ ਵਿਚ ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੂੜ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਕੌਲ, ਜੌ, ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਆਦਿ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੇਖ ਕੇ ਅਕਰੂਰਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦਾ ਹੋਇਆ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, “ਹਾ! ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਹੈ!” ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਹੰਕਾਰ, ਡਰ ਤੇ ਦੁਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰਿ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਸੁਣਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੰਪਰਕ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗੋ-ਦੁਧਣ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸ਼ਰਦ-ਰੁੱਤੂ ਦੇ ਕੌਲ-ਕਮਲਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਆਮ ਤੇ ਇੱਕ ਗੌਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਆਸਥਾਨ, ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਹਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰੂਪ, ਤੇ ਜਵਾਨ ਹਾਥੀ ਵਰਗਾ ਜੋਸ਼ ਤੇ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੀਵ, ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਝੰਡਾ, ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਕੌਲ-ਕਮਲ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਸਜਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਮੁਸਕਾਨ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਸਨ। ਖੇਡ ਵਿਚ ਨਮਰ ਤੇ ਮੋਹਕ, ਗਲਿਆਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਗੰਧ ਲਗਾਈ ਹੋਈ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਨਿਰਮਲ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਆਦਿ-ਪੁਰੁਸ਼, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਣ ਤੇ ਸਵਾਮੀ, ਧਰਤੀ ਲਈ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵਜੋਂ ਉਤਰ ਆਏ ਸਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਨ੍ਹਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਅਕਰੂਰਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਭਰਿਆ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਇੰਨਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਰਥ ਦਾ ਚੱਕਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਘਰ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਘਰ ਵਿਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਅਫ਼ਿਆਤ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਸਨ ਤੇ ਬਠਾ ਕੇ, ਪੈਰ ਧੋਏ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ-ਮਿਸ਼ਰਤ ਸ਼ਰਬਤ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਿਤੀ, ਥਕਾਵਟ ਵਾਲੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਮਾਲਿਸ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਅਕਰੂਰਾ ਨੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਰਾਮ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਗਿਆਤਾ, ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਫਿਰ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ, ਯਥਾ-ਰੂਪ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਪੁੱਛਿਆ: “ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਥਾਂ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਹੋ, ਹੇ ਦਾਸਾਰਹ? ਕੀ ਅਸੀਂ ਕਠੋਰ ਮਾਲਕ ਹੇਠ ਗੋਆਲੇ ਵਰਗੇ ਨਹੀਂ?” ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਤੀਜੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਚੀਖ ਰਹੀਆਂ ਸਨ—ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਚੰਗੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਸੱਚੀ ਬਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਅਕਰੂਰਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਸਫਰ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਭੁਲਾ ਬੈਠਾ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੋਫੇ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਅਕਰੂਰਾ ਨੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੀਆਂ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਆਸਥਾਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੀ ਕੁਝ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ? ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਦਿਵਿਆ ਸੁਤ ਦੇਵਕੀ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿਚ ਕਾਂਸਾ ਦੀ ਚਾਲਾਂ ਤੇ ਨਵੇਂ ਇਰਾਦਿਆਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕਰੂਰਾ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਉਤਸੁਕਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ-ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਮਿਲੇ ਸਨਮਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਸਨਮਾਨ, ਤੇ ਸੰਵਾਦ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਹੋਈ।