ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਕਰੂਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, “ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਪਰਮ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਣਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋਏ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਨਾਦ ਕਰਨਾ ਦੁਲਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿਚ ਵਗਦੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਆਸ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਪਤਿਤ ਨੂੰ ਵੀ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਅਵਰੁੱਧ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਨਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹਨ। ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਅੱਜ ਤਾਂ ਕੰਸਾ ਨੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੇ ਉਹ ਕਮਲ ਚਰਨ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੇ ਕਦੇ ਅਜੋਕੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਰਾਤਨ ਮਹਾਨ ਵੀ ਪਾਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਇਹੀ ਚਰਨ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਜੀ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਤ੍ਵਤ ਜਨ ਪੂਜਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਚਰਨ ਆਪਣੇ ਸਖਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗੋਚਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਕੁੰਕੁਮ ਲਗੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਉਹ ਅਦੁੱਤੀਯ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗਲਾਂ ਤੇ ਨੱਕ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ, ਹਲਕਾ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ, ਲਾਲ-ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਇਦ ਅੱਜ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਮਨੋਹਰ ਮਾਨਵ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਦੀ ਕਲਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੀਆਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਜਿਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਦਵੈਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਰਾਹੀਂ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਬਚਨ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਜਨਮ ਮੰਗਲਮਈ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਭਾਗ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰਾਮ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਸੁੰਦਰ ਲਾਸ਼ਾਂ ਹੀ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਤ੍ਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਅਵਤਰੀਤ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮੰਗਲਮਈ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਲਕ੍ਸ਼ ਦਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਨੰਦ ਦਾ, ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਆਸਥਾਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸੁਪ੍ਰਭਾਤ ਵੇਖਾਂਗਾ। ਜਦ ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇਗਾ, ਮੈਂ, ਉਸਦੇ ਸਖਾ ਤੇ ਗਵਾਲ-ਬਾਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਸਪਸ਼ਟਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਹੜੇ ਚਰਨ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਇਦ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾਂਗਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਭਯੰਕਰ ਸੱਪ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਪਰਸ ਨਾਲ ਹੀ ਕੌਸ਼ਿਕ (ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ) ਅਤੇ ਬਲੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀਤਾ ਪਾਈ, ਜਾਂ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਆਪਣੇ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਅਚ੍ਯੁਤ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਕੰਸਾ ਦਾ ਦੂਤ ਹੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਖੇਤ੍ਰਗ੍ਯ ਹੈ, ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ, ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੱਥ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਹ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ, ਦਇਆ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖੇ, ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਨਿਰਭੈ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ। ਫਿਰ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਸਗਾ, ਮੇਰਾ ਇਕਲੌਤਾ ਈਸ਼ਵਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਵੇ, ਤੇ ਉਸ ਪਲ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਮੇਰੀ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦੀ ਜ਼ੰਜੀਰ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ। ਜਦ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਹ, ਹੇ ਅਕਰੂਰ, ਮੈਨੂੰ ਆਪ ਬੁਲਾਵੇਗਾ; ਫਿਰ, ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਕਦਰ ਨਾ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਅਜਿਹਾ ਜਨਮ ਤਾਂ ਨਿੰਦਨਯੋਗ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਅਪਿਆਰਾ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਾਂ ਅਣਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਿਖਸ਼ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਪ੍ਰਧਾਨ, ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਵਸਥਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੰਸਾ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਤਕਲੀਫਾਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛੀ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਸ਼੍ਵਫਲਕ ਪੁੱਤਰ ਅਕਰੂਰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਉਸਨੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਵੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਧਾਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਮਲ, ਜੌ, ਅੰਕੁਸ਼ ਆਦਿ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ। ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਨਮਰਤਾ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅੰਸੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿਚ ਟੁਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, ‘ਹਾਏ! ਇਹ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਹੈ!’ ਜਗਤ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਲਾਭ ਦੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਹੰਕਾਰ, ਡਰ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਸੁਣਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਾਂਝ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਰਾਮ ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ, ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹੇਮੰਤ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਇੱਕ ਸ਼੍ਯਾਮ ਤੇ ਇੱਕ ਗੌਰ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਮਨੋਹਰ ਚਿਹਰੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਰੂਪ, ਅਤੇ ਜਵਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਧੁਜਾ, ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਸਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੱਸਦੀਆਂ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ। ਖੇਡ-ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਗਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਨਮਾਲਾ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਲਗੇ, ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਆਦਿ ਪੁਰਖ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਣ ਅਤੇ ਪਾਲਕ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਨਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਵੇ। ਅਕਰੂਰ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਥ ਤੋਂ ਝੱਟ ਉਤਰੀਆ ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਨੇਤਰਾਂ ਤੋਂ ਅੰਸੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੰਨਾ ਉਤਸੁਕ ਸੀ ਕਿ ਆਪਣਾ ਨਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਉਚਾਰ ਸਕਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਰਥ ਚੱਕਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ, ਅਕਰੂਰ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਅਤੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਸੁਖ-ਚੈਨ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਲੈ ਕੇ, ਮਾਣ-ਸਨਮਾਨ ਦੀ ਅਸਥਾਨ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਪੈਰ ਧੋਏ, ਸਵਾਗਤ ਲਈ ਮਧੁਪਾਰਕ ਲਿਆਇਆ। ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਭਾਵ ਭਰਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਰਾਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪਰਮ ਗਿਆਤਾ ਹਨ, ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਯਗ੍ਯ ਦੇ ਇਸਤਮਾਲ ਵਾਲੀਆਂ ਸੁਗੰਧਾਂ ਤੇ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਆਰਤੀ ਕੀਤੀ। ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੁਖੀ ਹੈਂ, ਜਦ ਕਿ ਕੰਸਾ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ? ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕਠੋਰ ਮਾਲਕ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹਾਂ। ਉਹ ਪਾਪੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ—ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੰਦ ਜੀ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਤੇ ਸੱਚੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੀ।