ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਅਕਰੂਰ ਜੀ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਕਿਹੜੀ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਾਂ ਕਿਹੜਾ ਯੋਗ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਣ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ?" ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕੀਰਤੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਜੋ ਇੰਦਰੀ ਭੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਣ ਦਾ ਜਪ ਕਰਨਾ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਅਕਰੂਰ ਜੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਦੇ ਉਹਨਾਂ ਵਰਗੇ ਪਾਪੀ ਲਈ ਵੀ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅਸੰਭਵ ਨਾ ਹੋਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਈ ਵਾਰੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਵਹਿ ਰਹੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਭਾਗ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਹਨ। ਅਕਰੂਰ ਜੀ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅੱਜ ਤਾਂ ਕੰਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਆਏ ਹਨ। ਉਹੀ ਚਰਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੇ ਉਹ ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਚਰਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਾਤ੍ਵਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਚਰਨ ਜੋ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਕੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਵੱਖਰੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਕੁੰਗੂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਅਕਰੂਰ ਜੀ ਦੀ ਆਸ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਮੋਹਨ ਮੱਖੜੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕਣ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੱਕ ਤੇ ਗਲ੍ਹ, ਹੰਸਦੇ ਹੋਏ ਲਾਲ-ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਘੁੰਗਰਾਲੇ ਵਾਲ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਿਰਣ ਜੋ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਅੱਜ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਆਏ ਹਨ, ਜੋ ਸੋਹਣੇਪਣ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦੇਖਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਦਵੈਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਰਾਹੀਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲਮਈ ਗੁਣ, ਕਰਤੱਬ ਅਤੇ ਜਨਮ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸਾਰੀ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਾਤ੍ਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਵਤਰੀਨ ਹੋਏ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੱਖਿਆਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਲਈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੀਰਤੀ ਫੈਲਾ ਕੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਰਤੱਬ ਗਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਕਰੂਰ ਜੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅੱਜ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਗੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਲਕਸ਼ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਵੇਰ ਵੇਲੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਗੇ। ਉਹ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਾਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਇਦ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਕਮਲ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਾਲ ਰੂਪੀ ਸੱਪ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸ਼ਰਨਾਗਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਛੂਹ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਬਲੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀਤਾ ਪਾਈ, ਜਾਂ ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਆਪਣੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕੀਤੀ। ਅਕਰੂਰ ਜੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਕੰਸ ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ, ਮਨ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਪ੍ਰਭੂ ਮਿਹਰ ਭਰੀ ਹੰਸੀ ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਵਾਂ, ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖਣ; ਤਦ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੁਰ ਜਾਵਣਗੇ ਅਤੇ ਮੈਂ ਨਿਡਰ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਾਕਾ, ਮੇਰੇ ਇਕੱਲੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਗਾਉਣਗੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛੂਹ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਮੇਰੀ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗੰਢ ਖੁਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਛੂਹ ਪਾਵਾਂਗਾ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਮੈਨੂੰ ਬੋਲਣਗੇ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਅਜਿਹਾ ਜਨਮ ਫਿਜ਼ੂਲ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ; ਉਹ ਤਾਂ ਕਾਮਧੇਨੁ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਮੁਖ੍ਯ, ਹੰਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਆਦਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਮਸ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਈਆਂ ਤਕਲੀਫਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼੍ਵਫਲਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਕਰੂਰ ਰਥ ਤੇ ਸਫਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਧਾਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਕਮਲ, ਜੌ ਅਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਭਾਵੁਕਤਾ ਆ ਗਈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ, "ਹਾਂ! ਇਹ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਹੈ!" ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ, ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇਣ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਸੁਣਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੰਪਰਕ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ ਵੱਟਣ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਅੱਖਾਂ ਪਤਝੜ ਵਾਲੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਇੱਕ ਸ਼ਿਆਮ ਤੇ ਇੱਕ ਗੌਰੇ, ਸੋਹਣੇਪਣ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ, ਵਿਅਕਤੀਤਵ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਾਲ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਝੰਡਾ, ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ, ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਹੰਸਦੀਆਂ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮਸਤ, ਗਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਗੁੰਢ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਚੰਦਨ, ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਆਦਿ-ਪੁਰੁਸ਼, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਣ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਬਣ ਕੇ ਉਤਰੇ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਦਾ ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਨ੍ਹਾ ਦਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਵੇ। ਅਕਰੂਰ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਾ ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਉਹ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਤਾਵਲਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਰਥ ਦਾ ਚੱਕਰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ, ਨੇ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖ਼ੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੈਠਣ ਲਈ ਅਸਥਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਚਰਨ ਧੋਏ ਤੇ ਸੁਆਗਤ ਵਜੋਂ ਮਧੁਪਾਕ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਮਲ੍ਹੇ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਪ੍ਰਚੁਰ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਖਾ ਲਿਆ, ਰਾਮ ਜੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਪਰਮ ਗਿਆਤਾ, ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਰਤੀ ਕੀਤੀ, ਯਗ੍ਯ ਦੀਆਂ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ। ਨੰਦ ਜੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੰਸ ਦੇ ਜੀਊਂਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋ? ਕੀ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨਿਰਦਈ ਮਾਲਕ ਹੇਠ ਗੋਪਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ?" "ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਭਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ—ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਖੈਰ ਮਨਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਅਸੀਂ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਕਰੂਰ ਜੀ ਦਾ ਮਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਸ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਤੇ ਆਤਮਿਕ ਪ੍ਰੇਮ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।