ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਨੇ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਛੁਡਾ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਅਚੁਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਪਸ਼ੂ-ਹਤਿਆਰੇ ਦੈਤ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ cave ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਤੋੜ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਗਵਾਲੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਇਸ ਅਧਿਆਇ, "ਵਿਓਮਾਸੁਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ," ਦਾ ਇਥੇ ਸਮਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ — ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਕ੍ਰੂਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਤ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਈ। ਸਵੇਰੇ, ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ। ਰਸਤੇ 'ਤੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਲੋਟਸ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਤੀ ਭਾਵ ਜਾਗ ਉਠਾ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ: "ਕੀਹ ਸੁਭ ਕਰਮ, ਕਿਹੜੀ ਤਪस्या, ਜਾਂ ਵਡਾ ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ?" ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਵਿਰਲੇਤਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦਾ ਜਪ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।" "ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਪਤਿਤ ਲਈ ਵੀ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਦੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਅਚੁਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।" ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਅਭਾਗਾ ਮਿਟ ਗਈ, ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਲੋਟਸ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਅੱਜ ਤਾਂ ਕੰਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ — ਜਿਸ ਦੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨੇ ਅਜੋਕੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਪਾਰ ਸੀ।" ਉਹ ਚਰਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਦੇਵਤਾ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ, ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਾਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਵਨ ਵਿੱਚ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗਾਵਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ, ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। "ਮੈਂ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਮੁਖ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ — ਸੋਹਣੇ ਗਲ, ਨੱਕ, ਹਾਸ-ਭਰੀ ਲਾਲੀ ਲੋਟਸ-ਆਖਾਂ, ਘੁੰਗਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਿਰਣ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।" "ਅੱਜ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਫਲ ਲੈਣਗੀਆਂ — ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਮਨ-ਇੱਛਾ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਏ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।" "ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵੇਖਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਜਾਂ ਦੁਵੈਤ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅਗਿਆਨ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੀਵਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ, ਸਤਗੁਣ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ, ਸਭ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੀਆਂ; ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।" "ਉਹ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣੀ ਕੀਰਤੀ ਫੈਲਾਈ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਭ-ਮੰਗਲਮਈ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਅੱਜ, ਸਵੇਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ — ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਲਕੜ, ਅਧਿਆਪਕ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਸਤਾ, ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ — ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਾਂਗਾ।" "ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਦਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਾਰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਸ ਦੇ ਸਹੀਤ, ਗਵਾਲੇ ਅਤੇ ਵਨ-ਵਾਸੀ ਵੀ।" "ਸ਼ਾਇਦ, ਜਦ ਮੈਂ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣਾ ਲੋਟਸ-ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦੇਵੇ — ਜੋ ਕਾਲ-ਸਰਪ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਰਣ ਆਏ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਇਹੀ ਹੱਥ-ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਕੌਸ਼ਿਕ (ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ) ਅਤੇ ਬਲੀ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾ-ਪਦਵੀ ਪਾਈ; ਜਾਂ, ਖੇਡ-ਖੇਡ 'ਚ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਸਤੀਆਂ ਦਾ ਥਕਾਵਾ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਸੁਗੰਧਤ ਹੱਥ ਨਾਲ।" "ਅਚੁਤ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕੰਸ ਦਾ ਦੂਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਵੈਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ; ਉਹ ਖੇਤ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਹੇ ਕਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।" "ਸ਼ਾਇਦ, ਜਦ ਮੈਂ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਧੁਰ, ਹਾਸ-ਭਰੀ, ਦਯਾਲੂ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖੇ; ਤੇ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਨਿਰਭੈ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਵਾਂ।" "ਫਿਰ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਇਕੱਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਵੇ — ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਮੇਰੀ ਕਰਮ-ਜਨਿਤ ਬੰਧਨ ਮੁਕਾ ਦੇਵੇ।" "ਜਦ ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਹ, ਹੇ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਮੈਨੂੰ ਬੋਲ ਪਏ; ਪਰ, ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਐਸਾ ਜਨਮ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ।" "ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ, ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਨਾ ਕੋਈ ਅਪ੍ਰੇਮੀ, ਵੈਰੀ, ਜਾਂ ਨਿੰਦਿਆ-ਜੋਗ ਨਹੀਂ; ਪਰ, ਕਾਮਧੇਨੁ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਆਉਂਦੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।" "ਫਿਰ, ਯਦੂਵਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਮੁਖਿਆ, ਹਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਿਆ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਸਨਮਾਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਵਸਥਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੰਸ ਵੱਲੋਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹੋ ਰਹੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਸ਼ਵਫਲਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ, ਗੋਕੁਲ ਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਉਹਨੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ — ਜਿਸ ਦੀ ਧੂੜ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਸਤਕਾਂ 'ਤੇ ਹੈ — ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਲੋਟਸ, ਜਵ, ਅੰਕੁਸ਼ ਆਦਿ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ। ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ 'ਤੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਾ ਜਾਗ ਉਠਾ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਕਹਿ ਉਠੇ, "ਹਾ! ਇਹ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਹੈ!" "ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਾਭ — ਅਹੰਕਾਰ, ਡਰ, ਅਤੇ ਦੁਖ ਛੱਡਣਾ — ਪਹਿਲਾਂ ਹਰੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਸ਼ਰਵਣ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ, ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਦੁਹਾਈ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਪੀਲੇ ਤੇ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਅੱਖਾਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਇੱਕ ਕਾਲਾ, ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਆਸਰਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਹਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰੂਪ, ਤੇ ਜਵਾਨ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਾਲ ਵਾਲੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਜੀਵ, ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਝੰਡਾ, ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼, ਅਤੇ ਲੋਟਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਸੁਭਾਏ ਹੋਏ, ਹਾਸ-ਭਰੀ ਦਯਾਲੂ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ। ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਮਲਿਆਪੁਸ਼ਪ ਅਤੇ ਵਨ-ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ, ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ। ਦੋਵੇਂ, ਆਦਿ ਪੁਰੁਸ਼, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਣ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਲਈ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਉਤਰੇ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਹੁੰ-ਦਿਸ਼ਾ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਨਨਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਹਾੜ। ਅਕ੍ਰੂਰ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਰਥ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਉਤਰੇ, ਤੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ 'ਤੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਇਤਨਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਏ ਕਿ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ 'ਤੇ ਰਥ-ਚੱਕਰ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ, ਗਲੇ ਲਗਾ ਲਿਆ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।