ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਬੱਚੇ ਚੋਰ ਬਣ ਕੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ ਗਵਾਲਾ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਭੇਡਾਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਨਿਡਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਯੋਮ, ਜੋ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਵਾਲਾ ਬਣਾਕੇ ਆਇਆ। ਉਹ ਭੇਡਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁਪ ਚਾਪ ਲੈ ਗਿਆ। ਵਿਯੋਮ, ਜੋ ਮਹਾਂ ਦੈਤ ਸੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਇਕ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਚਾਰ ਜਾਂ ਪੰਜ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਗੁਫਾ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੌਰਾਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਨੇ ਵਿਯੋਮ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਭੇੜੀਏ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਵਿਯੋਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਤੇ ਦੌੜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਬਚ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਵਿਯੋਮਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗੁਫਾ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗਵਾਲੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਯੋਮਾਸੁਰ ਦੇ ਵਧ ਦੀ ਕਥਾ, ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਸਤਾਈਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਕ੍ਰੂਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਤ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਈ। ਸਵੇਰੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਰਸਤੇ 'ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਉਸ ਦੀ ਭਕਤੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਕਿਹੜਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਕਿਹੜੀ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਹੜਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ?" ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਵਿਰਲੇਤਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮ-ਗੁਣ ਗਾਉਣਾ ਵਿਰਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਵਹਿ ਰਹੇ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਜਿਹਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।" ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, "ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਧਿਆਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹਨ।" ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਅੱਜ ਤਾਂ ਕਾਂਸਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨੇ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਪਾਰ ਸੀ।" ਉਹ ਚਰਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਦੇਵਤੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ, ਰਿਸ਼ੀ-ਮੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਸ ਰੱਖੀ, "ਮੈਂ ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਨੱਕ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਲਾਲੀ-ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਵਾਲ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਹਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।" ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਕਦਾਚਿਤ, ਅੱਜ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾਵਣਗੀਆਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।" "ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵੇਖਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਦਵੈਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਗੁਣ, ਕਰਤਬ, ਅਤੇ ਜਨਮ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।" "ਉਹ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਭ ਕੀਰਤੀ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਤਬ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਅੱਜ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ — ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਲਕਸ਼, ਅਧਿਆਪਕ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਆਸਥਾਨ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਵੇਰੇ ਵੇਖਾਂਗਾ।" "ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਕਦਾਚਿਤ, ਭਗਵਾਨ ਆਪਣਾ ਕਮਲ-ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਦੇਵੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੱਪ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਹੱਥ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਬਲੀ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਰਦਾਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਜਾਂ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕੀਤੀ।" "ਅਚ੍ਯੁਤ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵੈਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਕਾਂਸਾ ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਖੇਤ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਹੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।" "ਕਦਾਚਿਤ, ਜਦ ਮੈਂ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹਲਕੀ ਹਾਸੀ ਤੇ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖੇਗਾ; ਤੇ ਫੌਰਨ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਨਿਡਰ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਵਾਂਗਾ।" "ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ, ਮੇਰਾ ਸਬੰਧੀ, ਮੇਰਾ ਇਕੱਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਵੇਗਾ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਕਰਮ ਦੀ ਗਿਰਫਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" "ਜਦ ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਪਾਵਾਂਗਾ, ਭਗਵਾਨ, ਹੇ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਮੈਨੂੰ ਬੋਲਣਗੇ; ਫਿਰ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਅਜਿਹਾ ਜਨਮ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ।" "ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਮਿੱਤਰ, ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰੀਤ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ, ਨਫ਼ਰਤ ਜਾਂ ਉਲੰਘਣਾ; ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਖ ਲੱਭਣ ਆਏ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਦੀ ਵਿਆਸਤਾ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਾਂਸਾ ਵੱਲੋਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦੀ ਪੁੱਛਤਾਛ ਕੀਤੀ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਸ਼ਵਫਲਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਰਥ 'ਤੇ ਸਫਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੂੜ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਕਮਲ, ਜੌ, ਅੰਕੁਸ਼ ਆਦਿ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਨ। ਇਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸੂ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਰੋਮ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਚਾਰਿਆ, "ਆਹ! ਇਹ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਹੈ!" ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ, ਡਰ ਅਤੇ ਦੁਖ ਛੱਡ ਦੇਣ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੰਪਰਕ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰਾਮ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਦੁਧ-ਦੁਹਾਈ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅੱਖਾਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਇਕ ਕਾਲਾ, ਇਕ ਗੋਰਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੇ ਆਸਥਾਨ, ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਰੂਪ, ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਚਾਲ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਝੰਡਾ, ਵਜਰ, ਅੰਕੁਸ਼ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਸਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਹੱਸਦੀਆਂ ਤੇ ਦਇਆ ਭਰੀਆਂ ਸਨ। ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮਨਮੋਹਣ ਤੇ ਸੁਭਾਵਿਕ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ, ਨ੍ਹਾਏ ਹੋਏ, ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਆਦਿ ਪੁਰੁਸ਼, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੇ ਮਾਲਕ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਵਜੋਂ ਉਤਰੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀ ਆਸ, ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਭਗਤੀ ਭਰੀ ਯਾਤਰਾ, ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।