ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸਵੈ-ਸਭਾਵ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਭੇਦ-ਭਾਵ ਰਚੇ ਹਨ। ਜੋ ਖੇਡ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖਿਆ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਗੋਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ, ਗੋਆਲਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਅਨੰਦ ਪਹੁੰਚਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਗੋਆਲੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਗੋਆਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਲੁਕਣ-ਮੁਕਣ ਦੀ ਖੇਡ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਚੋਰ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਭੇੜਾਂ ਦਾ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਇਆ। ਉਥੇ, ਕੁਝ ਚੋਰ ਬਣੇ, ਕੁਝ ਗੋਆਲੇ, ਕੁਝ ਭੇੜਾਂ; ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਨਿਡਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵ੍ਯੋਮ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਹਿਰ ਸੀ, ਗੋਆਲੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਭੇੜਾਂ ਦੇ ਮੁਖਿਆ ਬਣ ਕੇ, ਚੋਰਾਂ ਵਜੋਂ ਖੇਡ ਰਹੇ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਫੈਂਕ ਆਇਆ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਚਾਰ-ਪੰਜ ਬਚੇ, ਗੁਫਾ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਵ੍ਯੋਮ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਭੇਡ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ ਫੜ ਲਿਆ। ਵ੍ਯੋਮ, ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਦੈਤ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਜੋਰ ਲਾ ਕੇ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅੱਗੇ ਛੁਟ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਗੋਆਂ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਗੁਫਾ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਤੋੜ ਕੇ, ਗੋਆਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੋਆਲੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਹਿਲੀ ਸਕੰਧ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਭਾਗ ਦੀ ਸਤਾਈਸਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, "ਵ੍ਯੋਮਾਸੁਰ ਦਾ ਵਧ", ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਅਕ੍ਰੂਰ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਰਸਤੇ 'ਤੇ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦੀ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵੱਲ ਲਗ ਚੁਕਾ ਸੀ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: "ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਭਲਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਕਿਹੜੀ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਾਂ ਕਿਹੜਾ ਯੋਗਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ?" "ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਿਸੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਲਈ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।" "ਕਦੇ ਐਸਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਪਤਿਤ ਨੂੰ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਕਈ ਵਾਰੀ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਕੋਈ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹਨ।" "ਅੱਜ ਕੰਸਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨੇ ਕਦੇ ਅਤਿ ਗੂੜ੍ਹ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪੁਰਾਤਨ ਲੋਕ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।" "ਉਹ ਚਰਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਸਾਤਵਤ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਵਣ ਵਿੱਚ ਗੋਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਹਨ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਮੈਂ ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਨੱਕ ਸੁੰਦਰ ਹਨ, ਹੰਸਦੇ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਘੁੰਗਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਿਰਣ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।" "ਸ਼ਾਇਦ ਅੱਜ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਣ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ।" "ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦੇਖਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਦਵੈਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਦੇ ਵਚਨ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਗੁਣਾਂ, ਕਰਮ ਤੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸਾਰੀ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਅਣਮਤਵਾਰ ਹਨ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ।" "ਉਹ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਧਿਕਾਰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਅੱਜ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਾਂਗਾ—ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਲਕਸ਼, ਅਧਿਆਪਕ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਚਾਹਤਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਵੇਰ ਵੇਲੇ।" "ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਮਿਤਰ ਤੇ ਵਣਵਾਸੀ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਸ਼ਾਇਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣਾ ਕਮਲ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸੱਪ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭਦੇ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਕੌਸ਼ਿਕ (ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ) ਤੇ ਬਲੀ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੋ ਗਏ; ਜਾਂ, ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਆਪਣੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕੀਤੀ।" "ਅਚ੍ਯੁਤ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਕੰਸਾ ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ, ਖੇਤਰ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਸ਼ੁੱਧ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਹੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।" "ਸ਼ਾਇਦ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਹਲਕਾ ਹੱਸਦੇ, ਦਯਾਲੂ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖੇ; ਤੇ ਫੌਰਨ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਨਿਡਰ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ।" "ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿਤਰ, ਮੇਰਾ ਸਾਕਾ, ਮੇਰਾ ਇਕੱਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਗਾਏ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਬਾਂਧਨ, ਜੋ ਕਰਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" "ਜਦ ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਛੂਹ ਪਾਵਾਂਗਾ, ਉਹ, ਓ ਅਕ੍ਰੂਰ, ਮੈਨੂੰ ਬੋਲ ਪਾਵੇਗਾ; ਫਿਰ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲਏ ਹਾਂ, ਜੇ ਉਹ ਸਨਮਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾ ਐਸਾ ਜਨਮ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ।" "ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਮਿਤਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਅਣਪਿਆਰਾ, ਵੈਰੀ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਕਾਸਿਤ; ਪਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਖ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਸਨਮਾਨ ਦੀ ਵਿਆਸਤਾ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਤੇ ਕੰਸਾ ਵਲੋਂ ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ 'ਤੇ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਵਫਲਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ, ਰਥ 'ਤੇ, ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਉਸ ਨੇ ਗੋਆਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੂੜ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਮੋਰ ਪੱਗ 'ਤੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਕਮਲ, ਯਵ ਤੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਆਦਿ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹਨ। ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਸੂ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਉਹ ਉਨਾਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦਾ, ਕਹਿੰਦਾ, "ਆਹ! ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਹੈ!" ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਾਭ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਹੰਕਾਰ, ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਸੁਣਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸੰਪਰਕ ਦੁਆਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।