ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਸਭ ਸੈਨਾ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਾਲ-ਸਰੂਪ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਘਟਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰਥੀ ਬਣਾਕੇ ਕਰੇਗਾ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਜਿਸਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਸਦਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮਾਇਆ ਦਾ ਲੇਸ਼ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਯ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਾਰੇ ਭੇਦ ਬਣਾਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਖੇਡ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਯਾਦਵਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੋ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਗੋਵਿੰਦ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ੀ ਦੈਤ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗੋਆਂ ਨੂੰ ਚਾਰਦਾ ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਗੋਪਾਂ ਗੋਆਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ ਚਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਚੋਰ ਬਣ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਰਾਖਾ ਬਣ ਕੇ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਭੇਡਾਂ ਬਣ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਖੇਡ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਥੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਯੋਮ, ਜੋ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਗੋਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਭੇਡਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਚੋਰਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਦਾ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਕੇ, ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਦੈਤ, ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਕਰ ਆਇਆ, ਤੇ ਚਾਰ-ਪੰਜ ਬਚੇ ਹੋਏ, ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਅੰਦਰ ਕਰਕੇ, ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਜੋ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਯ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਭੇੜੀਏ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਹੋਰ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੈਤ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਛੁਟਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬਲਾਤਕਾਰੀ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਗੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਗੁਫਾ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗੋਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਪਰਤ ਆਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਰਧ ਵਿੱਚ 'ਵ੍ਯੋਮਾਸੁਰ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਸੱਤੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਮਹਾ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਕੂਰਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਤ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ। ਸਵੇਰੇ ਉਠਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕਮਲ ਨੈਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੂਪ ਵੱਲ ਲਗ ਗਿਆ ਸੀ, ਸੋਚਿਆ—'ਕਿਹੜਾ ਭਲਾ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਕਿਹੜੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਾਂ ਕਿਹੜਾ ਉਚਿਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ?' 'ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਇੰਦ੍ਰਿਯਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਨਾਦ ਕਰਨਾ ਦੁਲਭ ਹੈ।' 'ਕਦੇ ਇਹ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਪਤਿਤ ਲਈ ਵੀ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਅਸੰਭਵ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਕਈ ਵਾਰੀ ਤਾਂ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਵਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।' 'ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਅਭਾਗ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਚਿੰਤਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹਨ।' 'ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਅੱਜ ਕੰਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੇ ਉਹ ਕਮਲ ਚਰਨ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨੇ ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।' 'ਉਹ ਚਰਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਾਤਵਤ ਭਗਤ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੋਆਂ ਨੂੰ ਚਾਰਦੇ ਹੋਏ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਸਿੰਧੂਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ।' 'ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਮੈਂ ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਉਹ ਮੁਖ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜਿਸਦੇ ਗਲਾਬੀ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਨੈਣ, ਹੱਸਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਸੁੰਦਰ ਗਲ ਅਤੇ ਨੱਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲਟਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਰਣ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।' 'ਸ਼ਾਇਦ ਅੱਜ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇਛਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੋਹਣਾਪਣ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਆਇਆ ਹੈ।' 'ਉਹ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਵੇਖਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਦਵੈਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਅਗਿਆਨ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।' 'ਉਸਦੇ ਬਚਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਗੁਣ, ਕਰਤੱਬ ਅਤੇ ਜਨਮ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਾਰੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵਿਅਕੁਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਸੁੰਦਰ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।' 'ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਵਤਰਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ ਹੈ; ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸਦੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ।' 'ਅੱਜ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ—ਜੋ ਮਹਾਨਾਂ ਦਾ ਲਕਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਵੇਲੇ।' 'ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇਗਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਉਹ ਚਰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਾਰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਦੋਸਤ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।' 'ਸ਼ਾਇਦ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾਂਗਾ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਕਮਲ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੱਪ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਆਸ਼ਰਯ ਲੈਣ ਆਏ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।' 'ਉਸ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਬਲੀ ਨੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ; ਜਾਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਆਪਣੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।' 'ਅਚ੍ਯੁਤ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕੰਸ ਦਾ ਦੂਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਖੇਤ੍ਰਜ (ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ) ਸੁੱਚੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਹੀ ਹਰ ਗਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।' 'ਸ਼ਾਇਦ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਡਿੱਗਾਂਗਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੌਲੇ ਹੱਸਦਿਆਂ, ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖੇ; ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਨਿਰਭੈ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ।' 'ਫਿਰ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮਿਤਰ, ਮੇਰਾ ਸਾਕਾ, ਮੇਰਾ ਇਕੱਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਵੇਗਾ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਕਰਮ-ਜਨਮ ਦੀ ਗੰਢ ਖੁਲ ਜਾਵੇਗੀ।' 'ਜਦ ਮੈਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ, ਹੇ ਅਕੂਰਨ! ਮੈਨੂੰ ਬੋਲ ਕੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਵੇਗਾ; ਫਿਰ, ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਨਾ ਪਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਅਜਿਹਾ ਜਨਮ ਨਿੰਦਾ ਯੋਗ ਹੈ।' 'ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਿਤਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਅਣਪਿਆਰਾ, ਵੈਰੀ ਜਾਂ ਅਣਦੇਖਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ-ਵૃੱਖ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਹੱਸਦਿਆਂ, ਉਸਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਆਦਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੰਸ ਵੱਲੋਂ ਸਾਕਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛੀ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਵਾਫਲਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਕੂਰਨ, ਰਥ ਤੇ ਬੈਠਿਆ, ਗੋਕੁਲ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਵਸਤੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੇਖੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਧਾਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਚਿੰਨ੍ਹ—ਕਮਲ, ਜੌ, ਅੰਕੁਸ਼—ਆਦਿ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੀ। ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਅਕੂਰਨ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਵਿੱਚ ਚਲਦਿਆਂ, ਉੱਚਾਰਣ ਲੱਗ ਪਏ—'ਹਾਏ! ਇਹ ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਹੈ!