ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਅਸਧਾਰਣ ਕਾਰਜ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਦੁਖੀ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਤਿ ਵਿਖਿਆਤ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿੱਚ ਪੌਂਡਰਕ ਦਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ, ਕਾਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਦਹਿੜਾ, ਦੰਤਵਕ੍ਰਾ ਦਾ ਨਾਸ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੀ ਮੌਤ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਅਨੇਕ ਵਿਰਲੇ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਭਰੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਵੀ ਗਾਇਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਾਰਜ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥੀ ਬਣ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸੈਨਾਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖਾਂਗਾ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੋਹ ਤੋਂ ਸਦਾ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਮੈਂ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਭੇਦ ਰਚੇ, ਅਤੇ ਖੇਡ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਯਾਦਵ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਉਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਗੋਵਿੰਦ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੈਤ ਦਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਕੇ, ਗੋਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗਾਂਆਂ ਚਰਾਉਂਦੇ, ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਗੋਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਗਾਂਆਂ ਚਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਚੋਰੀ-ਪਕੜੀ ਦੀ ਖੇਡ ਖੇਡਦੇ, ਕੁਝ ਚੋਰ, ਕੁਝ ਗੋਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਭੇਡਾਂ ਬਣ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ, ਡਰ ਰਹਿਤ, ਖੇਡ ਰਹੇ। ਉਥੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਮਾਇਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਯੋਮ, ਗੋਵਾਲੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਭੇਡਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਜੋਂ, ਚੋਰ ਬਣੇ ਹੋਏ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ। ਵੱਡਾ ਦੈਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਚਾਰ ਜਾਂ ਪੰਜ ਬੱਚਿਆਂ ਬਚਾ ਕੇ, ਗੁਫਾ ਦਾ ਮੂੰਹ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹਨ, ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਯੋਮ ਦੈਤ ਨੂੰ ਐਸਾ ਫੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ, ਭੇੜੀਏ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ। ਵਯੋਮ, ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਦੈਤ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਬਚ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਅਚੁਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵ subdued, ਪਠਕ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੋ-ਹਿੰਸਕ ਦਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਗੁਫਾ ਦੀ ਢੱਕਣੀ ਟੋੜ ਕੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਗੋਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਆਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, "ਵਯੋਮਾਸੁਰ ਦਾ ਸੰਘਰਸ਼" ਨਾਮਕ ਸਤਾਈਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਅਕਰੂਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਰਸਤੇ 'ਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਜਾਗੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, "ਕਿਹੜਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ, ਕਿਹੜੀ ਤਪस्या, ਜਾਂ ਕਿਹੜਾ ਦਾਨ ਮੈਂ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ?" ਉਹ ਸੋਚਦਾ, "ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ੂਦ੍ਰ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦਾ ਜਪ ਵਿਰਲਾ ਹੈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਅਚੁਤ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।" "ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਅਭਾਗ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਫਲਦਾਈ ਹੋ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹਨ।" "ਅੱਜ ਕੰਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਕਿ ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।" "ਉਹ ਚਰਨ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੋਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਕੇਸਰ ਲਗੀ ਹੋਈ ਹੈ।" "ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਦੇਖਣ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗਲ੍ਹਾਂ, ਨੱਕ, ਮਸਕਾਨ, ਲਾਲ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ, ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਜੱਟੀਆਂ, ਅਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਹੈ।" "ਅੱਜ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਦਾ ਫਲ ਪਾਵਣਗੀਆਂ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦਾ ਅਧੀਸ਼ਠਾਨ ਹਨ।" "ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦੇਖਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮਾਣ-ਅਭਿਮਾਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੁਵੈਤ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਰਾਹੀਂ, ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਉਸ ਦੀ ਵਾਣੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਗੁਣਾਂ, ਕਰਤਬਾਂ, ਅਤੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭ ਦੂਰ ਕਰਦੀ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਧ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਚਨਾਂ ਤੋਂ ਵਿਆਪਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ।" "ਉਹ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲਾਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਤਬ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਅੱਜ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਾਂਗਾ—ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਲਕਸ਼, ਅਧਿਆਪਕ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਮਨ-ਚਾਹਾ ਆਸਰਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਆਸ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੈਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਸਭ ਸੰਭਵ ਹੈ, ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣਾ ਕਮਲ-ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹਾਂ; ਉਹ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੱਪ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇ ਕੇ ਨਿਰਭੈ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਉਸ ਹੱਥ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਬਲੀ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਪਾਈ; ਜਾਂ, ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕੀਤਾ।" "ਅਚੁਤ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਣਗੇ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਕੰਸ ਦਾ ਦੂਤ ਹਾਂ; ਉਹ, ਖੇਤਰ-ਗਿਆਨ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗਤਿਵਿਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।" "ਸਭ ਸੰਭਵ ਹੈ, ਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਵਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਧੁਰ, ਮਸਕਾਨ, ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖਣ; ਤੇ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੱਡੀ, ਨਿਰਭੈ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਵਾਂ।" "ਫਿਰ, ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਦੋਸਤ, ਮੇਰਾ ਸਬੰਧੀ, ਮੇਰਾ ਇਕੱਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਵੇਗਾ; ਉਹੀ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਕਰਮ-ਜਨਮਤ ਬੰਧਨ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਜਦ ਮੈਂ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਛੂਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਹ, 'ਅਕਰੂਰ', ਮੈਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਗੱਲ ਕਰੇਗਾ; ਜੇਕਰ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਸਨਮਾਨ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਐਸਾ ਜਨਮ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ।" "ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਦੋਸਤ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਫਰਤ ਜਾਂ ਅਣਦੇਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਪਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਖ, ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਮੁਖ, ਮਸਕਾਨ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਘਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੇ ਸੰਮਾਨ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੰਸ ਵੱਲੋਂ ਹੋਈਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦੀ ਖੋਜ-ਖਬਰ ਲਈ।