ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਹੈ। ਭਾਗਵਤ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਚਨਕਾਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ, ਪ੍ਰਸੰਗ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਬਲ ਤੇ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਘੋੜੇ-ਰੂਪ ਰਾਖਸ਼ ਕੇਸ਼ੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਿਨਹਿਨਾਹਟਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਇਤਨਾ ਕਿ ਉਹ ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਅਸਮਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਪੂਰਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—“ਕੱਲ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਣੂਰ, ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਹੋਰ ਪਹਲਵਾਨਾਂ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਕਾਂਸਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖਾਂਗਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੰਖਾ, ਯਵਨ, ਮੁਰਾ, ਨਰਕਾ ਦੀ ਹਾਰ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਰੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਹਾਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਕਰਵਾਉਂਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਿਆਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਨਾਇਕ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨ੍ਰਿਗਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ। ਤੁਸੀਂ ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਪੌਂਡਰਕ ਦਾ ਸੰਘਾਰ, ਕਾਸੀ ਨਗਰੀ ਦਾ ਸੜ੍ਹਨਾ, ਦੰਤਵਕ੍ਰਾ ਦਾ ਨਾਸ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਦੀ ਮੌਤ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਕਰਤੱਬ ਮੈਂ ਵੇਖਾਂਗਾ। ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਜੇਹੜੇ ਹੋਰ ਵੀਰਤਾਪੂਰਨ ਕਾਮ ਤੁਸੀਂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਮੈਂ ਵੇਖਾਂਗਾ; ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜਦੋਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣਗੇ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਸਵਭਾਵ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭ੍ਰਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਧਾਰਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੁਆਮੀ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਭ ਭੇਦ ਬਣਾਏ ਹਨ; ਖੇਡ ਲਈ ਮਨੁੱਖ-ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਯਦਵੰਸ਼, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹੋ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਤੱਬਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਯਦਵੰਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਗਤ, ਅਨੁਮਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸ਼੍ਰੀ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਗੋਪ ਗਿਰਿ-ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ—ਕੁਝ ਚੋਰ ਬਣੇ, ਕੁਝ ਗੋਪ, ਕੁਝ ਭੇਡਾਂ; ਸਭ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵ੍ਯੋਮ, ਜੋ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਗੋਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਭੇਡਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਬਣਿਆ। ਉਹ ਚੋਰਾਂ ਦੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਰਾਖਸ਼, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ, ਸਿਰਫ਼ ਚਾਰ-ਪੰਜ ਬਚੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਗੁਫਾ ਦੀ ਢੱਕਣ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਤਕਰਮੀਆਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਵ੍ਯੋਮ ਦੇ ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਵੇਲੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਵ੍ਯੋਮ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅੱਗੇ ਵੱਡਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਅਚੂਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਕਾਤਿਲ ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਗੁਫਾ ਦੀ ਢੱਕਣ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਆਏ। ਇਥੇ, ਵ੍ਯੋਮਾਸੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਦੀ ਕਥਾ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਅਕਰੂਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਲਈ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ—“ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਭਲਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਕਿਹੜੀ ਤਪस्या ਕੀਤੀ ਜਾਂ ਕਿਹੜਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾਉਂਗਾ? ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦਾ ਜਾਪ ਵਿਰਲਾ ਹੈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਨਾ ਰਹਿਣ। ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੀ ਧਿਆਨ-ਵਸਤੂ ਹਨ। ਅੱਜ ਤਾਂ ਕਾਂਸਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਿਤ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਨਖਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨੇ ਉਹ ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਉਹ ਚਰਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਨੇ ਪੂਜਿਆ, ਜੋ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਕੇਸਰ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਮੈਂ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਮੁਖ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਗਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਨੱਕ, ਹਸਦੇ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਕਮਲ-ਸਮਾਂ ਅੱਖਾਂ, ਘੁੰਮਦੇ ਵਾਲ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਿਰਣ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਇਦ ਅੱਜ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਣ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਮਨੁੱਖ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ, ਤੇ ਸੋਹਣੇਪਨ ਦਾ ਅਸਲ ਨਿਵਾਸ ਹਨ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵੇਖਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਦੁਵੈਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਾਣੀਆਂ, ਗੁਣਾਂ, ਕਰਤੱਬ ਤੇ ਜਨਮ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਸਭ ਅਸ਼ੁਭ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੁਣ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਭ-ਸ਼ੁਭ ਕਰਤੱਬ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ—ਮਹਾਨਾਂ ਦੀ ਮੰਜ਼ਿਲ, ਸਿਖਸ਼ਕ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ, ਜਿਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤਰਸਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਸਵੇਰ ਦੇ ਵੇਲੇ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਉਹ ਚਰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਯੋਗੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਾਰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਤਰ ਤੇ ਜੰਗਲਵਾਸੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਇਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣਾ ਕਮਲ-ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਦੇਣ, ਜਦ ਮੈਂ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਆਸਰਾ ਲਵਾਂ, ਤੇ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੱਪ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਹੱਥ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਬਲੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੱਤਾ ਪਾਈ; ਜਾਂ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹੱਥ ਨਾਲ। ਅਚੂਤ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਕਾਂਸਾ ਦੇ ਦੂਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਵੈਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਖੇਤ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਹਨ, ਤੇ ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਹੋਈ ਹਰ ਕ੍ਰਿਆ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਇਦ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਹੱਥ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਹਲਕਾ ਹੱਸਦੇ, ਦਇਆਲੂ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਣਗੇ; ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਸਭ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੱਡੀ, ਨਿਰਭੈ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਉਤਸੁਕਤਾ ਜਾਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।