ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੱਚੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਰਚਦੇ, ਸੰਭਾਲਦੇ ਤੇ ਵਿਗਾੜਦੇ ਹੋ। ਇਸੇ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ—ਅਸੁਰਾਂ, ਪੀੜਕਾਂ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ—ਦੇ ਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਲਿਆ। ਸੁਭਾਗ ਨਾਲ, ਇਹ ਘੋੜੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਿੰਮਕਾਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਡਰ ਗਏ ਸਨ ਤੇ ਅਕਾਲੀ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਗਏ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥੋਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੱਲ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਣੂਰ, ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਹੋਰ ਮੁੱਲਿਆਂ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਕংস ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਵੇਖਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ੰਖ, ਯਵਨ, ਮੁਰਾ, ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੀ ਹਾਰ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਵਾਲਾ ਵృਖਸ਼ ਲਿਜਾਣਾ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਹਾਰ ਹੋਵੇਗੀ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਵਿਰਤਾ ਭਰੀਆਂ ਵਿਆਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਸੂਰਮਿਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ, ਅਤੇ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨ੍ਰਿਗ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਨਾ—ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਵੇਖਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਧਾਮ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਪੌਂਡਰਕ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋ, ਕਾਸ਼ੀ ਨਗਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਨੂੰ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਵੀ ਜੋ ਵਿਰਤਾ ਭਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਮੈਂ ਸਭ ਦੇਖਾਂਗਾ—ਕਵੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਾਂਗਾ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਸੈਣਿਕਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਪਸਥਿਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦੁਆਰਾ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਰਥੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਸਾਰੇ ਲਕੜੇ ਪੂਰੇ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਅਧੂਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਸਦਾ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੋਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਧਾਰਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸਰਵ-ਆਸਰਾ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਭੇਦ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਯਦੂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉੱਚਤਮ ਭਗਤ ਰੂਪੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਦੰਤ, ਭਗਵਾਨ ਗੋਵਿੰਦ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੇਸ਼ੀ ਦੈਤ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰਿਆ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਗਵਾਲ-ਬਾਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਜਦੋਂ ਗਵਾਲ-ਬਾਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਚਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਚੋਰੀ-ਪੁਲਿਸ ਦਾ ਖੇਡ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕੋਈ ਚੋਰ ਬਣਿਆ, ਕੋਈ ਗਵਾਲ ਤੇ ਕੋਈ ਭੇੜ-ਬਕਰੀਆਂ ਬਣ ਕੇ, ਸਭ ਨਿਡਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵ੍ਯੋਮਾਸੁਰ, ਜੋ ਮੋਹ-ਝਾਂਸੇ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਗਵਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਸਿਰਦਾਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਈਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਭੇੜ-ਬਕਰੀਆਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਮਹਾਦੈਤ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਚਾਰ-ਪੰਜ ਬਚਾ ਕੇ, ਗੁਫਾ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਜੋ ਸਤਜਨਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹਨ, ਇਹ ਕਾਰਵਾਈ ਸਮਝ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਭੇੜੀਏ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਵੇਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵ੍ਯੋਮਾਸੁਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਛੁਟਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੇ ਵੱਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਾ ਜਾ ਸਕਿਆ। ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੋ-ਹੰਤਾ ਦੈਤ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਗੁਫਾ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਗਵਾਲ-ਬਾਲਾਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲਿਆ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗਵਾਲ-ਬਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਵ੍ਯੋਮਾਸੁਰ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਸੱਤੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅਕ੍ਰੂਰ, ਜੋ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਤ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਈ। ਸਵੇਰੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਭਾਗਵਾਨ ਦੇ ਕਮਲ-ਨੈਨ ਚਿਹਰੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਜਾਗ ਪਈ ਤੇ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ—ਕਿਹੜਾ ਚੰਗਾ ਕਰਮ, ਕਿਹੜੀ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ, ਜਾਂ ਕਿਹੜਾ ਦਾਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ? ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸੀ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਨਾਦ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿੱਚ ਵਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਕਦੇ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਪਤਿਤ ਨੂੰ ਵੀ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਅਪਸ਼ਕੁਨਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹਨ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਅੱਜ ਕਂਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੇ ਉਹ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੇ ਕਦੇ ਅਤੀਤ ਦੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਚਰਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਵਕਸ਼ ਦੀ ਕੂੰਕੁਮ ਲਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਮੈਂ ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂਗਾ—ਸੁੰਦਰ ਗਾਲ, ਨੱਕ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਮ੍ਰਿਗ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਇਦ ਅੱਜ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਾਕਸ਼ਾਤ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਇਛਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਆਏ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਸੋਭਾ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਹਨ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵੇਖਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੰਕਾਰ ਤੇ ਦਵੈਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੰਗਲਮਈ ਗੁਣ, ਕਰਤੱਬ ਤੇ ਜਨਮ ਰਲੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਰੀ ਅਮੰਗਲਤਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਉੱਤਜੀਵਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਭ ਮੰਗਲਮਈ ਕਰਤੱਬ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ—ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਲਕਸ਼, ਆਚਾਰਯ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੂਪ ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਦੀ ਇਛਾ ਦਾ ਆਸਥਾਨ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏਗਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਚਰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਦੇ ਮਿਤਰ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਇਦ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣਾ ਕਮਲ-ਹਸਤ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ ਦੇਣਗੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੱਪ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ (ਕੌਸ਼ਿਕ) ਤੇ ਬਲੀ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰੀਤਾ ਪਾਈ; ਜਾਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਉਹਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਆਪਣੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਆਸ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਪਸੰਦ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਗੇ।