ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅੰਤਰਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਇਕੋ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ, ਦਿਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ। ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ; ਆਰੰਭ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਬਣਾਏ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਸੱਚੇ ਸੰਕਲਪ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਚਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ—ਅਸੁਰਾਂ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ—ਦੀ ਨਾਸ਼ ਵਾਸਤੇ, ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਅਵਤਾਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਦੀ ਆਕਾਰੀ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਿਨਕਾਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਮਾਰੇਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਕੱਲ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥੀਂ ਚਾਣੂਰ, ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਹੋਰ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ਾਂ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਕংস ਦਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਵੇਖਾਂਗਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੰਖ, ਯਵਨ, ਮੁਰਾ, ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੀ ਹਾਰ, ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਰੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਹਾਰ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਕਰਤੱਬ ਮੈਂ ਵੇਖਾਂਗਾ। ਤੇਰੀਆਂ ਵਿਰਤੀਆਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੋਂ ਜਿੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੀਰ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀਆਂ ਵਿਆਹਾਂ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਤੇ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਨ੍ਰਿਗ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ—ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਚਮਤਕਾਰ ਹਨ। ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਧਾਮ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣਾ, ਇਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੈ। ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਦਾ ਸੰਘਾਰ, ਕਾਸ਼ੀ ਨਗਰੀ ਦਾ ਸੜਨਾ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਦਾ ਨਾਸ਼, ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਜ੍ਯ ਵਿਚ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਦੀ ਮੌਤ—ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਕਰਤੱਬ ਹਨ। ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਜੋ ਵੀਰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਜ ਕਰੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਵੇਖਾਂਗਾ; ਇਹ ਸਭ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਵੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਵਿਧਵੰਸ ਵੀ ਦੇਖਾਂਗਾ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਰਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਸਭ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸਦੀ ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਅਧੂਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਭੇਦ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਣ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ੀ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਚਰਾਇਆ, ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਗੋਪਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਣੀ ਉੱਤੇ ਗਾਂ ਚਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ—ਕੋਈ ਚੋਰ ਬਣਿਆ, ਕੋਈ ਰੱਖਵਾਲੀ, ਤੇ ਕੋਈ ਭੇੜ। ਉਹ ਸਭ ਨਿਡਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਮਾਇਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵ੍ਯੋਮਾਸੁਰ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਗੋਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਭੇੜਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਾਂਗ, ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਚੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਰਾਖਸ਼ਸ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਚਾਰ-ਪੰਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਪੱਥਰ ਲਾ ਕੇ ਰਾਹ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਸਮਝ ਗਿਆ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਭੇੜੀਏ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹ ਰਾਖਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਛੁਟਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਬਚ ਨ ਸਕਿਆ। ਅਚੂਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰ ਲਿਆ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਗੁਫਾ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਵਲੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੱਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਵਿਚ, 'ਵ੍ਯੋਮਾਸੁਰ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਸਤੱਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਅਕੂਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਤ ਮਥੁਰਾ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਵੇਰੇ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਨੰਦ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਲੋਟਸ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਲਈ ਭਗਤੀ ਜਾਗ ਪਈ, ਤੇ ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: "ਕਿਹੜਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕੀਤਾ, ਕਿਹੜੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਾਂ ਕਿਹੜਾ ਉੱਤਮ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਜਾਪ ਇਕ ਇੰਦਰੀ-ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਫਸੇ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਕਿਤੇ ਐਨਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਪਤਿਤ ਨੂੰ ਵੀ ਅਚੂਤ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾ ਮਿਲੇ; ਕਈ ਵਾਰੀ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿਚ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਸ਼ ਹੋਈ, ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਲੋਟਸ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹਨ। ਅਸਲ ਵਿਚ, ਅੱਜ ਕਂਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਟਸ ਚਰਨ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜੋ ਅਵਤਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਨੇ ਕਦੇ ਅਤੀਤ ਦੇ ਮਹਾਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਅਗੋਚਰ ਹਨ। ਉਹ ਚਰਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਾਤਵਤ ਭਗਤ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਕੁੰਗੂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੈਂ ਮੁਕੁੰਦ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜਿਸਦੇ ਗਲਾਬੀ ਕੰਨ, ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਨੈਣ, ਲਾਲ ਲੋਟਸ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਤੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਹਰਣ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਇਦ ਅੱਜ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਲਕਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਜੋ ਸੋਹਣਪ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵੇਖਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਦਵੈਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਬਚਨ, ਉੱਤਮ ਗੁਣਾਂ, ਕਰਤੱਬਾਂ ਤੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਅਸ਼ੁਭਤਾ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹਨ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸਾਤਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਉਤਰੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਆਪਣੀ ਕੀਰਤੀ ਫੈਲਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸਦੇ ਸਭ ਮੰਗਲਮਈ ਕਰਤੱਬ ਗਾਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ—ਜੋ ਮਹਾਨਾਂ ਦਾ ਲਕਸ਼ ਹੈ, ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ, ਜਿਸਦਾ ਰੂਪ ਲਕਸ਼ਮੀ ਲਈ ਚਾਹਵਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੇ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਰਥ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਸਮੇਤ ਉਤਰੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਹ ਚਰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਇਦ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣਾ ਲੋਟਸ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਵਾਂ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੱਪ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇਵੇ।