ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਬੇਰ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਵਿਚੋਂ ਆਪਣਾ ਬਾਂਹ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲਿਆ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿੜਰ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਰਹਿਤ ਰਹੇ। ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਯਤਨ ਦੇ ਮਾਰ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਨ ਤਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, ਨ ਕੋਈ ਡੰਕ ਮਾਰੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਤੇ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਭਗਤ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਗੁਪਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਹੇ ਅਗਾਧ ਆਤਮਾ, ਯੋਗ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਇਕੋ ਚਾਨਣ, ਦਿਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਕਸ਼ੀ, ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹੋ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ; ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਗੁਣ ਰਚੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਲਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ—ਅਸੁਰਾਂ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ—ਦੀ ਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਘੋੜੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਅਸੁਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕੰਬ ਗਏ ਤੇ ਆਪਣਾ ਆਕਾਸ਼ ਛੱਡ ਗਏ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥੋਂ ਮੌਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਕੱਲ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਦੇਖਾਂਗਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਚਾਣੂਰ, ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਹੋਰ ਪਹلوانਾਂ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਕਂਸ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋ। ਫਿਰ, ਸ਼ੰਖ, ਯਵਨ, ਮੁਰਾ, ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੀ ਹਾਰ, ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਰੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਹਾਰ ਵੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਉਹ ਵਿਆਹਾਂ ਵੀ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਵਿਰਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਨਾਇਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ। ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਨ੍ਰਿਗ ਦੀ ਮੁਕਤੀ, ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸੀ ਵੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਦਾ ਸੰਘਾਰ, ਕਾਸ਼ੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ, ਦੰਤਵਕ੍ਰਾ ਦਾ ਨਾਸ਼, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਵਿਚ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦਾ ਮਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਕਰਤੱਬ ਤੁਸੀਂ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਕਰੋਗੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਵੀ ਗਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੇਖਾਂਗਾ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਰਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦੇਣਗੇ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿਚ ਅਡੋਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਭ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਰੂਪ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਖੇਡ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਧਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਕੇਸ਼ੀ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਰਾਉਂਦੇ ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਫਿਰਦੇ। ਇਕ ਦਿਨ, ਜਦ ਗਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਣ ਉੱਤੇ ਗਾਵਾਂ ਚਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਖੇਡਾਂ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ—ਕੋਈ ਚੋਰ ਬਣਿਆ, ਕੋਈ ਰਖਵਾਲਾ, ਤੇ ਕੋਈ ਭੇੜ। ਉਹ ਸਭ ਨਿੜਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਪੂਤ੍ਰ, ਵਯੋਮ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਮਾਇਆਵੀ, ਗਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ, ਭੇੜਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਵਾਂਗ, ਚੋਰ ਬਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਆਇਆ, ਤੇ ਚਾਰ-ਪੰਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਪੱਥਰ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝ ਗਏ। ਉਹ ਵਯੋਮ ਨੂੰ, ਜਦ ਉਹ ਹੋਰ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਵਯੋਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਛੁਟ ਨ ਸਕਿਆ। ਅਚੁਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦਬੋਚਿਆ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਗਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਗੁਫਾ ਦਾ ਮੂੰਹ ਤੋੜ ਕੇ, ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠਿ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਜ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, 'ਵਯੋਮਾਸੁਰ ਵਧ' ਨਾਮਕ ਸੱਤੀਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ, ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਸਕੰਧ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਭਾਗ ਵਿਚ ਹੈ, ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਅਕਰੂਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਧੀਰਜਵਾਨ ਸਨ, ਉਹ ਰਾਤ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਰਹੇ। ਸਵੇਰੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਰਸਤੇ ਵਿਚ, ਧੰਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਅਕਰੂਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਲੋਟਸ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਤੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਕਿਹੜੀ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂ ਕਿਹੜਾ ਯੋਗਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਅੱਜ ਮੈਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ? ਮੈਂ ਤਾ ਇਹ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਵਾਸਨਾ ਵਾਲੇ ਸ਼ੂਦਰ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਨਾਦ ਕਰਨਾ ਦੁਲਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਇਹ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਵੀ ਅਚੁਤ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾ ਮਿਲੇ; ਕਈ ਵਾਰ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸਮੇਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਿਚ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਮੁੱਕ ਗਈ, ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹਨ। ਅਸਲ ਵਿਚ, ਕਂਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਅੱਜ ਹਰੀ ਦੇ ਉਹ ਕਮਲ ਚਰਨ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਨੇ ਉਹ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਪਾਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਉਹ ਚਰਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਸਾਤ੍ਵਤ ਭਗਤ ਸਦਾ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਾਵਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਅੰਗ ਰੰਗ ਲੱਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੈਂ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਉਹ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗਲਾਂ, ਨੱਕ, ਮੁਸਕਾਨ, ਲਾਲ-ਲਾਲ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਤੇ ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹਿਰਣ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਇਦ ਅੱਜ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਏ ਹਨ, ਜੋ ਸੋਹਣਪ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹਨ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਵੇਖਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਦਵੈਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਅਗਿਆਨ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਬਚਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਜਨਮ, ਸਾਰੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਤਾਂ ਸੁੰਦਰ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਤ੍ਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਅਵਤਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਵਸਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਗਾਂਦੇ ਹਨ।