ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੰਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ, ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਿਰੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ; ਜਰਾਸੰਧ ਮੇਰਾ ਸਹਾਇਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਸਾਥੀ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਹੈ। ਸ਼ੰਬਰ, ਨਰਕਾ ਅਤੇ ਬਾਣਾ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਨਿਬਧ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਬਾਣ-ਯਜਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਯਾਦਵ ਨਗਰੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇਖਣ ਲਈ ਲਿਆਓ।” ਸ਼੍ਰੀ ਅਕੂਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਠੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਤੁਹਾਡਾ ਹੀ ਕਰਤਵ ਹੈ; ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਹਾਰ ਦੋਵੇਂ ਕਿਸਮਤ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਤੀਜੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੇ; ਉਹ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।” ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਕੂਰ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਕੰਸ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਕੂਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਕੰਸ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਕੇਸੀ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਘੋੜਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੁੱਟੀਆਂ ਤੇ ਗੋੜੀਆਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਹਿਨ੍ਹੇ-ਹਿਨ੍ਹੇ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਮੂੰਹ ਵਿਅਕਤ, ਗਲ ਭਾਰੀ, ਤੇ ਰੰਗ ਬੜੀ ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮੰਦਾ ਇਰਾਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਕੰਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਨੰਦਾ ਦੀ ਵ੍ਰਜ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵ੍ਰਜ ਹਿਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਗੋਆਲੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਿਨ੍ਹੇ-ਹਿਨ੍ਹੇ ਨਾਲ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੁੱਛ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਹਿਲਦੇ। ਤਦ, ਗੋਆਲੇਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਕਾਰਿਆ। ਕੇਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਲਈ ਦੌੜਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਅਸਹਿਣ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਪਰ ਅਪਰਾਭਵ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਤੇ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ। ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਕੇਸੀ ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਠਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਵੱਲ ਖੁੱਲਾ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਦੌੜਿਆ; ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਛੁਹਾਉ ਨਾਲ, ਕੇਸੀ ਦੇ ਦੰਦ ਪਕੜ-ਪਕੜ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮ ਲੋਹਾ ਟੁੱਟਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਬਾਂਹ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਲੋਹ ਦੀ ਛੜ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਬਾਂਹ ਦੇ ਫੈਲਣ ਨਾਲ, ਕੇਸੀ ਦੀ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਈ, ਹੱਥ ਪੈਰ ਹਿਲਣ ਲੱਗੇ, ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪੈ ਗਿਆ, ਲਹੂ ਉਲਟੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਿਰਜੀਵ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਜਿਹੜਾ ਬੇਰ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਵਿਚੋਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਕੱਢ ਲਈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹਤਿਆ ਕਰਕੇ ਨਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, ਨਾ ਹੀ ਅਹੰਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਭਗਤ, ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਨਿਰਮਲ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਹੇ ਅਗੋਚਰ ਆਤਮਾ, ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਹੇ ਮਾਸਟਰ! ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਇਕ ਮਾਤਰ ਚਾਨਣ, ਦਿਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਕਸ਼ੀ, ਮਹਾ-ਪੁਰਖ, ਪ੍ਰਭੂ। ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੋ; ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੱਚੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ, ਤੇ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ — ਦੈਤ, ਦੁਸ਼ਟ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ — ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਲਈ ਅਤੇ ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਤਰ ਆਏ ਹੋ। ਭਾਗ ਸੌਭਾਗ ਨਾਲ, ਇਹ ਦੈਤ ਘੋੜਾ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਿਨ੍ਹੇ-ਹਿਨ੍ਹੇ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਛੱਡਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।” “ਕੱਲ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਣੂਰ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਹੋਰ ਪਹਲਵਾਨਾਂ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਕੰਸ ਦੀ ਹਤਿਆ ਕਰਦੇ ਦੇਖਾਂਗਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੰਖ, ਯਵਨ, ਮੁਰਾ, ਨਰਕਾ ਦੀ ਹਤਿਆ, ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਰੀ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਹਾਰ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਵਿਰਤਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਵਿਰਤਾਵਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨ੍ਰਿਗਾ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ। ਸਯਮੰਤਕਾ ਰਤਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਅਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣਾ। ਪੌਂਡ੍ਰਕਾ ਦੀ ਹਤਿਆ, ਕਾਸ਼ੀ ਨਗਰੀ ਦਾ ਜਲਾਉਣਾ, ਦੰਤਵਕ੍ਰਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰ, ਅਤੇ ਮਹਾ-ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਦੀ ਮੌਤ। ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਵਿਰਤਾਵਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਂਗਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਵੀ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟਤਾ ਦੇਖਾਂਗਾ, ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਸਮਾ-ਰੂਪ ਹੈ, ਸੰਘਾਰਕ, ਜਿਸ ਦਾ ਰਥੀ ਅਰਜੁਨ ਹੋਵੇਗਾ।” “ਅਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਨਿਰਮਲ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸਵਭਾਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਕਦੇ ਅਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਸਭ ਭੇਦ ਬਣਾਏ ਹਨ; ਜੋ ਖੇਡ ਲਈ ਮਨੁੱਖ-ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਆਏ ਹੋ, ਯਾਦਵਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਚਲੇ ਗਏ। ਭਗਵਾਨ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਕੇਸੀ ਦੀ ਹਤਿਆ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਗੋਆਲੇਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ। ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਗੋਆਲੇ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਇੱਕ ਖੇਡ ਖੇਡਦੇ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੁਝ ਚੋਰ ਬਣੇ, ਕੁਝ ਗੋਆਲੇ, ਕੁਝ ਭੇੜਾਂ; ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਨਿਡਰ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਖੇਡਦੇ। ਉਥੇ, ਮਾਇਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਯੋਮਾ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਗੋਆਲੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਭੇੜਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਬਣ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਚੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਖੇਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾ-ਦੈਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਚਾਰ-ਪੰਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੱਸਾ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਪਛਾਣੀ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਭੇੜੀ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ, ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ, ਧਾਰਿਆ, ਤੇ ਭਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਅੰਤ੍ਰਿਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਹਤਿਆਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗੁਫਾ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਗੋਆਲੇਆਂ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਗੋਆਲੇਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਮਿਲੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਪਰਵੈਸ ਕੀਤਾ।