ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੰਸਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕੁਰੂ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਦੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਲਪਨਾ ਦੀ ਪੀੜ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਯਾਦਵਾਂ, ਭੋਜਾਂ ਅਤੇ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾਂ—ਇਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ—ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਣ ਦੀ ਧਮਕੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਜੋ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਦੇਵਕਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਕੰਸਾ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਆਸਵਾਸਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਰਾਸੰਧ ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਿਕਸ਼ਕ ਹੈ, ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈ। ਸ਼ੰਬਰ, ਨਰਕਾ ਅਤੇ ਬਾਣਾ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣਗਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਵੇਗਾ। ਕੰਸਾ ਆਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਖੇਡ ਵਿਚ ਮਗਨ ਹਨ, ਜਲਦੀ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਧਨੁਰ-ਯਜਨਾ ਵੇਖਣ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਨਗਰੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵੇਖਣ।” ਸ਼੍ਰੀ ਆਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਠੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣਾ ਤੁਹਾਡਾ ਕਰਤਵ ਹੈ। ਪਰ ਫਲ—ਸਫਲਤਾ ਜਾਂ ਅਸਫਲਤਾ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਗ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਭਾਗ ਹੀ ਸਬ ਕੁਝ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।” ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਭਾਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਆਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਕੰਸਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਆਕ੍ਰੂਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੰਸਾ ਨੇ ਕੇਸੀ ਨਾਮਕ ਅਸੁਰ ਘੋੜਾ ਭੇਜਿਆ। ਕੇਸੀ, ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼, ਆਪਣੀ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਬਾਲਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਲੰਦ ਹਿੰਘਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਮੂੰਹ ਵਿਅਕੁਲ, ਗਰਦਨ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਅਤੇ ਰੰਗ ਘਣੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਇਹ ਮੰਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਕੰਸਾ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵ੍ਰਜ ਹਿੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਘਾਂ ਅਤੇ ਪੂਛ ਨਾਲ ਮੋਹਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਕੇਸੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗਰਜਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਕੇਸੀ ਨੇ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਪਰ ਅਪਰੋਕਸ਼ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਕੇਸੀ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਅਤੇ ਅਣਾਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਧਨੁਰ-ਲੰਬੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ। ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਕੇਸੀ ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਖੁੱਲੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਬਾਂਹ ਉਸ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹੀ, ਉਹ ਤਪੇ ਹੋਏ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਬਾਂਹ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ, ਲੋਹ ਦੇ ਸੂਰੇ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਬਾਂਹ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਈ, ਹੱਥ ਪੈਰ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਕੇਸੀ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਉਲਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਰਕਤ ਉਗਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ, ਜੋ ਬਿਲੋਆ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਵਾਪਸ ਕੱਢੀ। ਉਹ ਨਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, ਨਾਂ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ 'ਤੇ ਅਭਿਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਭਗਤ, ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਅਗਾਧ ਆਤਮਾ, ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ!” “ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਇਕ ਮਾਤਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸाक्षੀ, ਮਹਾ ਪੁਰਸ਼, ਪ੍ਰਭੂ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਿਰਜਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਪਾਲਦੇ ਅਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ—ਅਸੁਰਾਂ, ਪੀੜਕਾਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ—ਅਤੇ ਸਜਨਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਸਭ ਭਾਗ ਨਾਲ, ਇਹ ਅਸੁਰ-ਘੋੜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਿੰਘਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਮਰ ਗਿਆ। ਕੱਲ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਣੂਰ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਹੋਰ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਕੰਸਾ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਵੇਖਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ੰਖ, ਯਵਨ, ਮੁਰਾ, ਨਰਕਾ ਦੀ ਹਾਰ, ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਰੀ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਹਾਰ। ਤੁਾਡੇ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਜਿੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨਾਇਕਣਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ, ਅਤੇ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਨ੍ਰਿਗਾ ਦੀ ਸ਼ਾਪ-ਮੁਕਤੀ। ਸਯਮੰਤਕਾ ਰਤਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਾਪਸੀ। ਪੌਂਡ੍ਰਕਾ ਦਾ ਨਾਸ, ਕਾਸ਼ੀ ਨਗਰ ਦੀ ਜਲਾਵਤ, ਦੰਤਵਕ੍ਰਾ ਦਾ ਨਾਸ, ਅਤੇ ਮਹਾ-ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੀ ਮੌਤ। ਅਤੇ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਹੋਰ ਵਿਰਤਾ ਦੇ ਕਾਰਜ ਤੁਸੀਂ ਕਰੋਗੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਵੇਖਾਂਗਾ। ਇਹ ਸਭ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਵੀ ਗਾਇਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼ਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਰਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਸਵਭਾਵ ਵਿਚ ਸਥਿਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਸਦਾ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਬਣਾਈ, ਅਤੇ ਖੇਡ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ; ਯਾਦਵਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਗੋਵਿੰਦ, ਕੇਸੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਗਾਈਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਗੋਪਾਂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਗਾਈਆਂ ਨੂੰ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਛੁਪਣ-ਛੁਪਾਈ ਦੀ ਖੇਡ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਕੁਝ ਚੋਰ, ਕੁਝ ਗੋਪ, ਕੁਝ ਭੇੜਾਂ ਬਣ ਕੇ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਮਾਇਆ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਯੋਮਾ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਗੋਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਭੇੜਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਬਣ ਕੇ, ਚੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾ-ਅਸੁਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਚਾਰ-ਪੰਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਗੁਫਾ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਜਨਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਭੇੜੇ ਨੂੰ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ—ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ—ਧਾਰ ਕੇ, ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।