ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੰਸ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੁਜਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਿ਷ਣੂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਨੰਦ ਦੀ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਉੱਥੇ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ—ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ—ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਇਸ ਰਥ ਤੇ ਲਿਆ ਆ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੀ ਗਈ ਹੈ। ਤੂੰ ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਆਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੋਹਫਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਆ।" ਕੰਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਯੋਜਨਾ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਦੁਆਰਾ ਮਰਵਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਉੱਥੋਂ ਵੀ ਬਚ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਵਿਦਿਊਤ ਵਰਗੇ ਭਾਰੀ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ।" ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੈਂ ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖੀ ਲੋਕਾਂ—ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਭੋਜਾਂ, ਦਸ਼ਾਰਹਾਂ—ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਪਿਉ ਹੈ ਤੇ ਰਾਜ ਗੱਦੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਦੇਵਕ ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਕੰਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਆਸ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਸੁੱਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਜਰਾਸੰਧ ਮੇਰਾ ਆਚਾਰਯ ਹੈ, ਦ੍ਵਿਵਿਦ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈ। ਸ਼ੰਬਰ, ਨਰਕਾਸੁਰ ਤੇ ਬਾਣਾ ਵੀ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗਾ।" ਕੰਸ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਰਮਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਧਨੁਸ਼-ਯਜ్ఞ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਤੇ ਯਾਦਵ ਨਗਰੀ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਣ।" ਸ੍ਰੀ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਹਾਡਾ ਆਦੇਸ਼ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਤੁਹਾਡਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਪਰ ਸਫਲਤਾ ਜਾਂ ਅਸਫਲਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਭਾਗ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਗ ਹੀ ਫਲ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਲਈ ਬਹੁਤ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਅੜਚਣ ਪਾ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਸੁੱਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਸਹੀਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਸ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਲੌਟ ਗਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਕੰਸ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਕੇਸੀ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਧੱਜਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਹਿਨ੍ਹਾੜਾ ਮਾਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਡਰ ਗਏ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਮੂੰਹ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਗਰਦਨ ਮੋਟੀ ਤੇ ਰੰਗ ਘਨੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਹ ਕੰਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਮੰਦ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਨੰਦ ਦੀ ਵ੍ਰਜ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਇਲਾਕਾ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਕੇਸੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹਿਨਹਿਨਾਹਟ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੋਆਲਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਜੋ ਗੋਆਲਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾ ਸਨ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਕੇਸੀ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਯਜ್ಞ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਵਰਗਾ ਭਾਵ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਾਰੀ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਹਾਸੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੋ ਬਾਣ ਦੀ ਦੂਰੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਕੇਸੀ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਵਧਿਆ। ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਬਾਂਹ ਉਸ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਛੁਈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤਪਦੇ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਬਾਂਹ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲੋਹ ਦੀ ਸਲਾਖ ਵਰਗ ਫੈਲ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਰੁੱਕ ਗਈ, ਹੱਥ-ਪੈਰ ਫੜਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਉਲਟਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਕੇਸੀ, ਖੂਨ ਉਗਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਬਾਂਹ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਚੁੱਪਚਾਪ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਕੇ ਨਾਂ ਤਾਂ ਅਹੰਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਭਗਤ, ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਲੀਲਾ ਦੇ ਗੁਪਤ ਭੇਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਹੇ ਅਗਮ ਆਤਮਾ, ਯੋਗੇਸ਼ਵਰ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ! ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਚਾਨਣ, ਹਿਰਦੇ-ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਕਸ਼ੀ, ਮਹਾਪੁਰਖ ਤੇ ਸਰਵਪ੍ਰਭੂ ਹੈਂ।" "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਤੂੰ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੱਚੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਜਗਤ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਲਯ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ, ਦੈਤਿਆਂ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤੇ ਸਾਜਨਿਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰਿਆ ਹੈ।" "ਭਾਗ ਨਾਲ, ਇਹ ਘੋੜਾ-ਰੂਪੀ ਦੈਤਿਆ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਿਨਹਿਨਾਹਟ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਡਰ ਗਏ ਸਨ ਤੇ ਅਪਣੇ ਲੋਕ ਤਿਆਗ ਗਏ। ਕੱਲ੍ਹ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ, ਮੈਂ ਦੇਖਾਂਗਾ ਕਿ ਤੂੰ ਚਾਣੂਰ, ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਹੋਰ ਮੱਲਾਂ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕੰਸ ਨੂੰ ਮਾਰੇਂਗਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ੰਖ, ਯਵਨ, ਮੁਰ, ਨਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਨਾਸ, ਪਾਰિજਾਤ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਰੀ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਹਾਰ ਵੇਖਾਂਗਾ।" "ਤੁਸੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵੀਰ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਿਆ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹੋਗੇ, ਤੇ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨ੍ਰਿਗ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕਤੀ, ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਵੇਖਾਂਗਾ। ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣਾ, ਇਹ ਵੀ ਮੈਂ ਵੇਖਾਂਗਾ।" "ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਦਾ ਸੰਘਾਰ, ਕਾਸੀ ਨਗਰੀ ਦਾ ਸੜ੍ਹਨਾ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੀ ਮਹਾ-ਯਜ్ఞ ਵਿੱਚ ਮੌਤ, ਤੇ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਮਹਾਨ ਕਾਰਜ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਦੇਖਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੇਖਾਂਗਾ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਸੈਨਾ, ਜੋ ਕਾਲ-ਸਰੂਪ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਥੀ ਅਰਜੁਨ ਦੁਆਰਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋਵੇਗੀ।" "ਅਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਰੂਪ, ਆਪਣੇ ਸਵਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਮੋਹ-ਰਹਿਤ, ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਇਆ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਵੰਡਾਂ ਰਚਦਾ ਹੈ, ਖੇਡ ਵਾਸਤੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਆਤਮ-ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਗੋਵਿੰਦ, ਕੇਸੀ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ ਗੋਆਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਛਾ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਗੋਆਲੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ ਗਾਂ ਚਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਪੱਖ ਲਿਆ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਗੋਆਲਿਆਂ ਦਾ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਭੇੜਾਂ ਦਾ। ਉਹ ਸਭ ਨਿਡਰ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ।