ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੰਸਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਦਿਨ, ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦਿਆਲੂ ਰਾਜਾ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰੋ; ਭੋਜਾਂ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਵਧੀਆ ਚਾਹਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਖੋਲ੍ਹਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਭਾਵਕ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਲਕੜਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਕੰਸਾ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਜਾਓ; ਉਥੇ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਰਥ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ।" ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੀ ਗਈ ਹੈ; ਨੰਦ ਅਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੋਹਫਿਆਂ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।" ਕੰਸਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਿਅੰਗੀ ਯੋਜਨਾ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਥੇ ਲਿਆਏ ਜਾਣਗੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ-ਸਮਾਨ ਹਾਥੀ ਰਾਹੀਂ ਮਾਰ ਦਵਾਂਗਾ; ਜੇਕਰ ਉਹ ਬਚ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਭੈੜੇ ਪਹੇਲਵਾਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਾਰ ਦਵਾਂਗਾ।" "ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੀੜਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਵਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ—ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਭੋਜਾਂ, ਦਸ਼ਾਰਹਾਂ—ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਵਾਂਗਾ।" "ਮੈਂ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਆਪਣੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਪਿਤਾ ਜੋ ਰਾਜਗੱਦੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਦੇਵਕਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਵਾਂਗਾ।" "ਫਿਰ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਧਰਤੀ ਵਿੱਕੜਾਂ ਤੋਂ ਸੁਤੰਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਜਰਾਸੰਧ ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਸਾਥੀ।" "ਸ਼ੰਬਰ, ਨਰਕ, ਅਤੇ ਬਾਣਾ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗਾ।" "ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਖੇਡ-ਮਨੋਰੰਜਨ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਧਨੁ-ਯਜਨ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਨਗਰੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵੇਖ ਸਕਣ।" ਅਕਰੂਰ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਠੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਤੁਹਾਡਾ ਕਰਤਵ ਹੈ; ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਹਾਰ ਦੋਵੇਂ ਨਸੀਬ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਸੀਬ ਹੀ ਫਲ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।" "ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਲਈ ਬੜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਨਸੀਬ ਰੋੜਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਦੇ ਵਸ਼ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੰਸਾ ਨੇ ਅਕਰੂਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਕਰੂਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਕੰਸਾ ਨੇ ਕੇਸੀ ਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਭਯਾਨਕ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲਦਾ, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੂੜ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੁਕਕਾਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੰਦੀ। ਉਸ ਦੇ ਅੱਖ ਵੱਡੇ, ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ, ਗਰਦਨ ਭਾਰੀ, ਅਤੇ ਰੰਗ ਕਾਲਾ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਹ ਕੰਸਾ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਫੁਕਕਾਰ ਅਤੇ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥਲ-ਪੁੱਥਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕੇਸੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗਵਾਲਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ, ਗਵਾਲਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਗਰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ। ਦੋਵੇਂ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਕੇਸੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਢਿਆ। ਪਰ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ, ਕੇਸੀ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਧਨੁ-ਦੂਰੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ। ਹੋਸ਼ ਆਉਣ ਤੇ, ਕੇਸੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਉਠ ਕੇ, ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹਰੀ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਾਈ; ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਕੇਸੀ ਦੇ ਦੰਦ ਜਲਦੇ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਗਏ; ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੱਥ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ, ਲੋਹ ਦੀ ਛੜ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਕੇਸੀ ਦੀ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਈ, ਹੱਥ-ਪੈਰ ਹਿਲਣ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਸੀਨੇ-ਪਸੀਨੇ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਖੂਨ ਉਗਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਰ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਕੱਢ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ, ਨਾ ਅਸ਼ਚਰਜ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਮਾਣ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਭਗਤ, ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਬਾਤ ਕਹੀ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਹੇ ਅਗਾਧ ਆਤਮਾ, ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੇ ਮਾਸਟਰ!" "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਇਕ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਕਸ਼ੀ, ਮਹਾ ਪੁਰਖ, ਪ੍ਰਭੂ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੋ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਗੁਣ ਬਣਾਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਚਯ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਪਾਲਦੇ, ਅਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋ।" "ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ—ਦੈਤ, ਦੁਸ਼ਟ, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ—ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਅਤੇ ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਲਿਆ ਹੈ।" "ਸੁਭਾਗ ਨਾਲ, ਇਹ ਘੋੜਾ-ਦੈਤ ਤੁਹਾਡੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਮਰਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਫੁਕਕਾਰ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਅਸੁਰਿਆਂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।" "ਕੱਲ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਣੂਰ, ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਹੋਰ ਪਹੇਲਵਾਨਾਂ, ਹਾਥੀ, ਅਤੇ ਕੰਸਾ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਵੇਖਾਂਗਾ।" "ਫਿਰ, ਸ਼ੰਖ, ਯਵਨ, ਮੁਰਾ, ਨਰਕਾ ਦੀ ਹਾਰ, ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਰੀ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਹਾਰ।" "ਤੁਸੀਂ ਵਿਰਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਨਾਇਕਾ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨ੍ਰਿਗਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।" "ਸਯਮੰਤਕਾ ਮਣੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਾਪਸੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਰਾਹੀਂ।" "ਪੌਂਡਰਕਾ ਦੀ ਮੌਤ, ਕਾਸ਼ੀ ਨਗਰੀ ਦਾ ਸੜਨਾ, ਦੰਤਵਕ੍ਰਾ ਦਾ ਨਸ਼ਟ, ਅਤੇ ਮਹਾ-ਯਜਨ 'ਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੀ ਮੌਤ।" "ਜੋ ਹੋਰ ਵੀ ਵਿਨਯਕਾਰੀ ਕੰਮ ਤੁਸੀਂ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਉਹ ਵੇਖਾਂਗਾ; ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਵੀ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਹੁਣ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਨਸ਼ਟਤਾ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਰੂਪ, ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਰਥੀ ਬਣਾਕੇ ਕਰੇਗਾ।" "ਅਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਬਣਾਏ; ਜੋ ਖੇਡ ਲਈ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਯਾਦਵਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਗੋਵਿੰਦ, ਕੇਸੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਕੇ, ਗਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਆਨੰਦਿਤ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਗਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਛੁਪ-ਛੁਪਾਈ ਦਾ ਖੇਡ ਖੇਡਦੇ, ਚੋਰ ਤੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਪਾਸੇ ਬਣਕੇ, ਖੇਡ ਵਿਚ ਰਮ ਗਏ।