ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੰਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁਖ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, “ਹਾਥੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀੜ ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ‘ਤੇ ਲਿਆਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।” ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਧਨੁਸ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਪਸ਼ੂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ‘ਚ ਬਲੀ ਲਈ ਲਿਆਏ ਜਾਣ। ਇਹ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਕੰਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਹਦਾਇਤ ਦਿੱਤੀ, ਫਿਰ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਦਿਆਲੂ ਅਕ੍ਰੂਰ! ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰੋ। ਭੋਜਾਂ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।” ਕੰਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਜਨ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ‘ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਸਿੱਧ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਰਥ ‘ਚ ਤੁਰੰਤ ਲਿਆਓ।” ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ, “ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਗਈ ਹੈ; ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪਾਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੋਹਫਿਆਂ ਨਾਲ, ਦੋਹਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਓ। ਜਦ ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਮਾਰਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਬਚ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ ਕੁਸ਼ਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮਰਵਾਂਗਾ।” ਕੰਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਕਾਲੇ ਇਰਾਦੇ ਅੱਗੇ ਰਖਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੀੜਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਭੋਜ ਅਤੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ—ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਜੋ ਰਾਜ ਗੱਦੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਦੇਵਕਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਕੰਟਕ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਜਰਾਸੰਧ ਮੇਰਾ ਆਚਾਰਯ ਹੈ, ਦੁਵਿਵਿਦਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ। ਸ਼ੰਬਰ, ਨਰਕਾਸੁਰ ਅਤੇ ਬਾਣਾ ਵੀ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗਾ।” ਕੰਸ ਨੇ ਆਖ਼ਰੀ ਵਾਰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਰਮਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਧਨੁਸ-ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਨਗਰੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇਖ ਸਕਣ।” ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਠੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣਾ ਤੁਹਾਡਾ ਕਰਤੱਬ ਹੈ। ਪਰ ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਹਾਰ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਕਿਸਮਤ ‘ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥਾਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੇ, ਉਹ ਸੁਖ ਅਤੇ ਦੁਖ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੰਸ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕੰਸ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਕੇਸੀ ਨਾਮਕ ਘੋੜਾ-ਦੈਤ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਗਤੀ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਜਟਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਡੇਹਲੀਆਂ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਕੰਬ ਉਠਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਹਿੰਘਾਰ ਨਾਲ ਸਭ ਡਰ ਗਏ। ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਅੱਖ, ਵਿਅਕਤ ਮੂੰਹ, ਮੋਟਾ ਗਲਾ, ਅਤੇ ਕਾਲਾ ਰੰਗ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਮਨਹੂਸ ਇਰਾਦਿਆਂ ਦਾ ਪਤਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਕੰਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਲਈ ਨੰਦ ਜੀ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਪਿੰਡ ਕੰਬ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿੰਘਾਰ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉਡਦੇ, ਤਾਂ ਗੋਪਾਲਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ। ਉਹ ਕੇਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਜਿਹਾ ਦੌੜਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਖੁਰ ਨਾਲ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰੀ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਪਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਛੁਪਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਅਤੇ ਨਫਰਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ ਲੰਬਾਈ ਤੱਕ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਕੇਸੀ ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਹਰੀ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣਾ ਬਾਂਹ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਬਾਂਹ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ, ਕੇਸੀ ਦੇ ਦੰਦ ਗਰਮ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਭਾਰੀ ਬਾਂਹ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋ ਗਈ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਸਲਾਖ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਬਾਂਹ ਦੇ ਵਧਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਂਸ ਰੁਕ ਗਈ, ਅੰਗ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਉਲਟ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਕਤ ਉਗਦਾ ਹੋਇਆ ਨਿਰਜੀਵ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ, ਜੋ ਬੈਲ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਵੀ ਨਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, ਨਾ ਹੀ ਘਮੰਡ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ‘ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਰਾਜਨ! ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਭਗਤ, ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਥੇ ਆਏ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਨੂੰ ਇਹ ਗੁਪਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ! ਹੇ ਅਗਮ ਆਤਮਾ, ਯੋਗ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੇ ਮਾਸਟਰ! ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਚਾਨਣ ਹੋ, ਦਿਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਖੀ, ਮਹਾਨ ਪੁਰੁਸ਼, ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ; ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਰਚਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੱਚੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਲਯਾ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ—ਦੈਤਿਆਂ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ—ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਜਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਘੋੜਾ-ਦੈਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਿੰਘਾਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਡਰ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਛੱਡਣ ‘ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥੀਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ‘ਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਕੱਲ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਣੂਰ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਹੋਰ ਕੁਸ਼ਤੀਆਂ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਕੰਸ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਾਂਗਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੰਖ, ਯਵਨ, ਮੁਰਾ, ਨਰਕਾ ਦੀ ਹਾਰ, ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਰੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਹਾਰ ਵੀ ਵੇਖਾਂਗਾ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਜਿੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮਹਾਨ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਅਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨ੍ਰਿਗ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਮੁਕਤੀ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ! ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣਾ। ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਦਾ ਵਧ, ਕਾਸ਼ੀ ਨਗਰੀ ਦਾ ਸੜਨਾ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ ਦਾ ਨਾਸ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ‘ਚ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦਾ ਮਰਨ। ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਵੀਰਤਾ ਭਰੇ ਕੰਮ ਤੁਸੀਂ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਕਰੋਗੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਵੇਖਾਂਗਾ; ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਵੀਆਂ ਵਲੋਂ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੀ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਖੁਦ ਨਾਸਕ ਹੈ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥੀ ਹੋਣ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਅਡੋਲ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਸਦਾ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਵਾਹ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਇਆ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਭ ਵਿਚ ਭਿੰਨਤਾ ਰਚਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਲੀਲਾ ਵਾਸਤੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਯਾਦਵ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਸਾਤਵਤਾ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋ।