ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੰਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਨੰਦ ਦੇ ਗਾਂਢਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਹੋਣੀ ਲਿਖੀ ਗਈ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਮੱਲਾਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਮਾਰੋ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੌਬਾਰਿਆਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਵਾਓ, ਜੋ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕਣ।" ਫਿਰ ਕੰਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁਖ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਹਾਥੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀੜ ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਓਥੇ ਮਾਰ ਦੇਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਧਨੁਸ਼-ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਸ਼ੂ ਭੀ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਨ ਲਈ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਣ। ਇਹ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਕੰਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾਣਯੋਗ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦਾਨੀ! ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰੋ। ਭੋਜਾਂ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਸਾਨੂਹਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।" "ਤੁਸੀਂ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਯਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗਾਂਢਿਆਂ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੋਹਫਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।" "ਜਦ ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਣ, ਤਦ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਹੜਾ ਹਾਥੀ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਮਰਵਾ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਬਚ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੱਲਾਹਾਂ ਨਾਲ ਮਰਵਾ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਹਨ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ—ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਭੋਜਾਂ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾਂ—ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪਿਓ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਦੇਵਕਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਜਰਾਸੰਧ ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਸਾਥੀ ਹੈ।" "ਸ਼ੰਬਰ, ਨਰਕ ਅਤੇ ਬਾਣਾ ਮੇਰੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਮਿੱਤਰ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਧਨੁਸ਼-ਯਜਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਨਗਰੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵੇਖਣ ਲਈ ਲਿਆਓ।" ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ! ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਠੀਕ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਤੁਹਾਡਾ ਕਰਤਵ ਹੈ। ਪਰ ਫਲ ਤਾਂ ਕਿਸਮਤ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਲਈ ਬਹੁਤ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰੇ। ਉਹ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਦੇ ਵਸ਼ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੰਸ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਕੰਸ ਨੇ ਕੇਸੀ ਨਾਮਕ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਘੋੜਾ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲਦਾ, ਆਪਣੀ ਜਟਾ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਡੱਕਣ ਨਾਲ ਸਭ ਡਰ ਗਏ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਮੂੰਹ ਵਿਅਕਰਾਲ, ਗਰਦਨ ਵੱਡੀ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਹ ਮੰਦੇ ਇਰਾਦਿਆਂ ਨਾਲ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਡੱਕਣ ਨਾਲ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਗੋਪਾਲਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ। ਕੇਸੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਵੇਲੇ ਦੇਖਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਵਾਂਗ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਲਾਤ ਮਾਰੀ। ਪਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਠੱਗ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਪਕੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਸੌ ਧਨੁਸ਼ ਲੰਬਾਈ ਤੱਕ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਕੇਸੀ ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਵੱਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਪਰ ਹਰੀ ਮੁਸਕਰਾਏ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਉਹ ਤਪੇ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੱਥ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵਧ ਗਿਆ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਛੜੀ ਵਾਂਗ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਧਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਈ, ਅੰਗ ਥਰਥਰਾਏ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਉਲਟ ਗਈਆਂ। ਕੇਸੀ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਖੂਨ ਉਗਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਿਸ਼ਚੇਤ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਲ ਫਲ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਵਿੱਚੋਂ ਮਹਾਬਲੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਨਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, ਨਾ ਹੀ ਮਾਣ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਭਗਤ, ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਰਿਸ਼ੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਬਾਤ ਆਖੀ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਹੇ ਅਗਾਧ ਆਤਮਾ, ਯੋਗ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਭ ਦਾ ਆਧਾਰ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ!" "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਚਾਨਣ, ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਕਸ਼ੀ, ਮਹਾਪੁਰਖ, ਪ੍ਰਭੂ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਹੋ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਗੁਣ ਬਣਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਚਯ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦੇ, ਸੰਭਾਲਦੇ ਅਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋ।" "ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ—ਦੈਤਿਆਂ, ਪੀੜਕਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ—ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਅਤੇ ਧਰਮੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਲਿਆ ਹੈ।" "ਸੌਭਾਗ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਘੋੜੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਡੱਕਣ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਇਤਨਾ ਕਿ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਛੱਡ ਗਏ।" "ਕੱਲ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਦੇਖਾਂਗਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਚਾਣੂਰ, ਮੁਸ਼ਟਿਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੱਲਾਹਾਂ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਕੰਸ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋ।" "ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੰਖ, ਯਵਨ, ਮੁਰਾ, ਨਰਕਾ ਦੀ ਹਾਰ, ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਫੁੱਲ ਦੀ ਚੋਰੀ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਹਾਰ।" "ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਵਿਆਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ, ਅਤੇ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨ੍ਰਿਗ ਦੀ ਮੁਕਤੀ।" "ਸਿਆਮੰਤਕ ਮਣੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵਾਪਸੀ।" "ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਦੀ ਮੌਤ, ਕਾਸ਼ੀ ਨਗਰ ਦਾ ਸੜਨਾ, ਦੰਤਵਕ੍ਰਾ ਦਾ ਨਾਸ਼, ਅਤੇ ਮਹਾ-ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੀ ਮੌਤ।" "ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਵੀਰਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਤੁਸੀਂ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਕਰੋਗੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਉਹ ਦੇਖਾਂਗਾ; ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਵੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਹੁਣ, ਮੈਂ ਦੇਖਾਂਗਾ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਮਾਂ-ਸਰੂਪ, ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਸਾਰਥੀ ਅਰਜੁਨ ਹੋਵੇਗਾ।