ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭੋਜ ਰਾਜਾ ਕਾਂਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀ-ਪਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣੋ ਸਾਰੇ: ਇਹ ਹਨ ਮਸ਼ਹੂਰ ਦੰਗਲਬਾਜ਼ ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ। ਨੰਦ ਦੇ ਗਾਂਢਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਹੋਣੀ ਲਿਖੀ ਗਈ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਥੇ ਦੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਾਰੋ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੌਬੁਤਰਿਆਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਦੁੱਗਲ ਮੈਦਾਨ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਤੇ ਦੇਹਾਤੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਦੇਖ ਸਕਣ।" ਫਿਰ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਕੁਵਲਯਾਪੀੜ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਲਿਆਵੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।" ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਾਂਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਧਨੁਰ-ਯਾਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਵਾਉ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਸ਼ੂ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਦਿਓ, ਜੋ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਾਰਜ-ਕੁਸ਼ਲ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਚੁੱਕਾ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦਾਨੀ ਸਵਾਮੀ, ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰੋ। ਭੋਜਾਂ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਹਰਦ ਹੋ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸੁਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਰੱਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।" "ਤੁਸੀਂ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਜਾਓ, ਉਥੇ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਰਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਗਈ ਹੈ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਨੰਦ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋਰ ਗਾਂਢਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੋਹਫਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।" "ਜਦ ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਮਰਵਾ ਦਿਆਂਗਾ। ਜੇ ਬਚ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਤੇ ਚਾਣੂਰ ਵਰਗੇ ਦੰਗਲਬਾਜ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ ਹਨ, ਮਰਵਾ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਭੋਜ ਤੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ—ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਜੋ ਰਾਜਸਿੰਘਾਸਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਦੇਵਕਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ।" "ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਕਾਂਟਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਜਰਾਸੰਧ ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਸਾਥੀ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਹੈ।" "ਸ਼ੰਭਰ, ਨਰਕ ਤੇ ਬਾਣਾ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤਿ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗਾ।" "ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਖੇਡ ਵਿਚ ਰਮਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲਿਆਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਧਨੁਰ-ਯਾਗ ਤੇ ਯਾਦਵ ਨਗਰੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵੇਖ ਸਕਣ।" ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਠੀਕ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣਾ ਤੁਹਾਡਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਪਰ ਜੀਤ ਜਾਂ ਹਾਰ, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਭਾਗ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਗ ਹੀ ਫਲ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।" "ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਲਾਭ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਭਾਗ ਰੋਕਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਕਾਂਸ ਆਪਣੇ ਮਹਿਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਲੌਟ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਾਂਸ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਕੇਸੀ, ਇੱਕ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਘੋੜਾ ਜੋ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਜਟਾ ਹਿਲਾ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਕੰਬਾਉਂਦਾ ਤੇ ਐਸਾ ਡੱਕ ਮਾਰਦਾ ਕਿ ਸਭ ਡਰ ਗਏ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਮੂੰਹ ਵਿਅਕਤ, ਗਰਦਨ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਤੇ ਰੰਗ ਗੂੜ੍ਹੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਮਨ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਲੈ ਕੇ, ਕਾਂਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ, ਉਹ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਡੱਕ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗਾਂਢਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਬੱਦਲ ਹਿਲਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਤਦ, ਗਾਂਢਿਆਂ ਦੇ ਆਗੂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ। ਜਦ ਉਹ, ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਤਦ ਕੇਸੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਵਾਂਗ ਦੌੜਿਆ ਤੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਤ ਮਾਰੀ। ਉਹਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਅਸਹਨਸ਼ੀਲ ਸੀ। ਪਰ, ਅਪਰਮੈਯ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਉਸਨੂੰ ਛਲਿਆ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਕੇਸੀ ਫਿਰ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਉਠਿਆ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਹਰੀ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਪਰ ਹਰੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਬਾਂਹ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਉਹ ਤਪੇ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਤੇ ਜਦ ਹਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਹ ਲੋਹ ਦੀ ਸਲਾਖ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਫੈਲਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਈ, ਅੰਗ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਉਲਟ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਖੂਨ ਉਗਲਦਾ ਹੋਇਆ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਬਿਲਾਵਾ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਕੱਢ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਨਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, ਨਾ ਹੰਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਭਗਤ, ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ, ਆ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਨਿਰਲੇਪ ਹਨ, ਨੂੰ ਇਹ ਗੁਪਤ ਵਚਨ ਆਖਿਆ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਹੇ ਅਗੋਚਰ ਆਤਮਾ, ਯੋਗ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਭ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੇ ਨਾਥ! ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਚਾਨਣ ਹੋ, ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਕਸ਼ੀ, ਮਹਾਪੁਰਖ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਹੋ। ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਤੁਸੀਂ ਗੁਣ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਤ੍ਯ-ਸੰਕਲਪ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦੇ, ਪਾਲਦੇ ਤੇ ਲੀਨ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ—ਅਸੁਰ, ਪੀੜਕ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ—ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਤੇ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਭਾਗਵਾਨ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਇਹ ਘੋੜਾ-ਅਸੁਰ, ਜਿਸਦੀ ਡੱਕ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਹ ਨੀਂਦ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸੁਰਗ ਛੱਡ ਗਏ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥੀਂ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਕੱਲ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ, ਹੇ ਨਾਥ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਣੂਰ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਹੋਰ ਦੰਗਲਬਾਜ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਾਂਸ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਵੇਖਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਸ਼ੰਖ, ਯਵਨ, ਮੁਰਾ, ਨਰਕਾਸੁਰ ਦੀ ਹਾਰ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਵృਖਸ਼ ਦੀ ਚੋਰੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਹਾਰ ਵੀ ਵੇਖਾਂਗਾ। ਤੁਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਨਾਇਕ ਕਨਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ, ਤੇ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨ੍ਰਿਗ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ। ਸਯਾਮੰਤਕ ਮਣੀ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਮਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣਾ। ਪੌਂਡ੍ਰਕ ਦਾ ਵਧ, ਕਾਸ਼ੀ ਨਗਰੀ ਦਾ ਸਾੜਿਆ ਜਾਣਾ, ਦੰਤਵਕ੍ਰਾ ਦਾ ਨਾਸ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯੱਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਸੁਪਾਲ ਦੀ ਮੌਤ। ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਹੋਰ ਵੀਰਤਾ ਭਰੇ ਕੰਮ ਤੁਸੀਂ ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਰੋਗੇ, ਹੇ ਨਾਥ, ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਵੇਖਾਂਗਾ; ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਵੀਆਂ ਵਲੋਂ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।