ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੰਸ ਨੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਲਈ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣਣਗੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕੰਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜंजीਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਕੰਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਜਾ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ। ਫਿਰ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਚਾਣੂਰਾ, ਸ਼ਾਲਾ, ਤੋਸ਼ਲਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜ।” ਬੋਜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੰਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਸੁਣੋ, ਇਹ ਹਨ ਮਹਾਂਬਲੀ ਚਾਣੂਰਾ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ। ਨੰਦ ਦੇ ਗਾਂਵ ਵਿਚ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਹੋਣੀ ਭਵਿੱਖਵਾਣੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇ ਮੇਲ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦੇਣਾ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਚ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਅਖਾੜੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਨਗਰ ਅਤੇ ਦੇਹਾਤ ਦੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇਖ ਸਕਣ।” ਕੰਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਹਾਥੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਲਿਆਓ, ਉਹ ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।” ਫਿਰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਚੌਦਵੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਧਨੁਸ ਯੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਵੇ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਲਈ ਲਿਆਇਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਾਰਜਕੁਸ਼ਲ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਮਹਾਨ ਅਕ੍ਰੂਰ ਜੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ। ਬੋਜ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡਾ ਭਲਾ ਚਾਹਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਰਥ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।” ਕੰਸ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿਚ ਜਾਓ, ਉੱਥੇ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਰਥ ਵਿਚ ਲਿਆਓ। ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਭੇਜੀ ਹੈ; ਨੰਦ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਪਹਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਓ। ਜਦ ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਮਾਰਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਜੇ ਬਚ ਗਏ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਵਾਂਗਾ। ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਤਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੀੜਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਬੰਧੀਆਂ—ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਬੋਜ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ—ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਮੇਰਾ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਪਿਤਾ ਜੋ ਰਾਜਗੱਦੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਦੇਵਕਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਧਰਤੀ ਵੈਰੀ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਜਰਾਸੰਧ ਮੇਰਾ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਹੈ, ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਸਾਥੀ ਹੈ। ਸ਼ੰਬਰ, ਨਰਕਾ ਅਤੇ ਬਾਣਾ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗਾ।" ਕੰਸ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਖੇਡ-ਮਨੋਰੰਜਨ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਧਨੁਸ-ਯੱਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਨਗਰੀ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਦੇਖਣ ਲਈ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ।” ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਠੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਤੁਹਾਡਾ ਫਰਜ ਹੈ; ਪਰ ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਹਾਰ, ਦੋਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਫਲ ਦੀ ਕਾਰਣ ਹੈ। ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਬਹੁਤ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਰੋਕਦੀ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਦੇ ਵਸ਼ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕੰਸ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਅਕ੍ਰੂਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਕੰਸ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਕੇਸ਼ੀ, ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਘੋੜਾ ਜੋ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੁਰੇੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਜੂੜ ਅਤੇ ਡੰਗਰ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਕਿ ਸਭ ਡਰ ਗਏ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੱਡੀਆਂ, ਮੂੰਹ ਵਿਅਕ੍ਰਤ, ਗਰਦਨ ਵੱਡੀ, ਅਤੇ ਰੰਗ ਕਾਲਾ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ ਬਦਲ, ਉਹ ਕੰਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਬੁਰਾ ਮਨ ਬਣਾਈ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਕੰਬਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੂਛ ਨਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗਰਜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਯੱਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਏ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਵਾਂਗ ਦੌੜਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਿਆ। ਪਰ, ਅਪਰੋਕਸ਼ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਛਲ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨ ਵਾਂਗ ਅਕੜ ਕੇ ਸੌ ਧਨੁਸ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਸੁੱਟਿਆ ਹੋਵੇ। ਕੇਸ਼ੀ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਠ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਵੱਲ ਖੁੱਲੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ; ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਬਾਂਹ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਬਾਂਹ ਉਸ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਉਹ ਸੜੇ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਗਏ; ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਬਾਂਹ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵਧਦੀ ਹੋਈ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਛੜ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਬਾਂਹ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਈ, ਹਥ-ਪੈਰ ਝਟਕਣ ਲੱਗੇ, ਕੇਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪसीਨੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮ ਗਈਆਂ, ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਲਹੂ ਉਲਟੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਬੇਰ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਵਿਚੋਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬਾਂਹ ਕੱਢ ਲਿਆ; ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ ਨਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, ਨਾ ਗਰਵ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਭਗਤ, ਦਿਵ੍ਯ ਸਾਜਨ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਵਚਨ ਆਖਿਆ: “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅਗਾਧ ਸਵਰੂਪ, ਯੋਗ ਦੇ ਨਾਥ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਾਹਰ!” “ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਇਕੋ ਚਾਨਣ, ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਖੀ, ਮਹਾ-ਪੁਰਸ਼, ਪ੍ਰਭੂ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਹੋ; ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਤੂੰ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣ ਅਤੇ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।” “ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ—ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਪੀੜਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ—ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਸਜਣਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਇਹ ਘੋੜਾ-ਰੂਪ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਦੀ ਘੋੜੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਛੱਡਣ 'ਤੇ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇਰੇ ਖੇਡ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।" "ਕੱਲ ਜਾਂ ਪਰਸੋਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਣੂਰਾ, ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਹੋਰ ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ਾਂ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਕੰਸ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਾਂਗਾ।" "ਫਿਰ, ਸ਼ੰਖ, ਯਵਨ, ਮੁਰਾ, ਨਰਕਾ ਦੀ ਹਾਰ, ਪਾਰਿਜਾਤਾ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਰੀ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਹਾਰ।" "ਤੇਰੇ ਵਿਰਤਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾਇਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ, ਅਤੇ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿਚ ਰਾਜਾ ਨ੍ਰਿਗਾ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਾਥ!" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੰਸ ਦੀਆਂ ਚਲਾਂ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਦੀ ਨਮ੍ਰਤਾ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੀ ਮੌਤ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਸਭ ਨਗਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਈ।