ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕੁਕੁਦਮੀਨ ਨਾਮਕ ਬਲਦ-ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ (ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ) ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਗੋਪਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣ ਕੇ ਗੋਪਾਲਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਰਤ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਅਪਨੇ ਅਦਭੁਤ ਕਾਰਜਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ ਇਸ਼ਵਰੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕਮਸਾ ਨੂੰ ਇਹ ਸੂਚਨਾ ਦੇਣ ਲਈ ਗਿਆ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਮਸਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਰੋਹਿਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਵਸੁਦੇਵ ਵਲੋਂ ਨੰਦਾ ਦੇ ਸਪੁਰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੰਦਾ ਨੂੰ ਉਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੋਜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕਮਸਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਿਚ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਮਸਾ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਕਮਸਾ ਨੇ ਕੇਸ਼ਿਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਾ ਕੇ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ; ਫਿਰ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਚਾਣੂਰ, ਸ਼ਾਲਾ, ਤੋਸ਼ਲਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜ।" ਫਿਰ ਕਮਸਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣੋ, ਇਹ ਚਾਣੂਰ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਮਹਾਂ ਪਹਲਵਾਨ ਹਨ।" "ਨੰਦਾ ਦੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਸਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਹੋਣ ਦੀ ਭਵਿਸ਼ਵਾਣੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਇੱਥੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ; ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਚ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਓ, ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇ ਅਖਾੜੇ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਭ ਨਾਗਰਿਕ ਅਤੇ ਪਿੰਡ-ਵਾਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇਖ ਸਕਣ।" "ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ, ਹਾਥੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਲਿਆਓ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।" "ਚੌਦ੍ਹਵੀਂ ਤਰੀਕ ਨੂੰ ਧਨੁ-ਯੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਵਾਓ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ; ਪਵਿੱਤਰ ਪਸ਼ੂ ਲਿਆਓ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭੋਗ ਵਜੋਂ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਮਸਾ ਨੇ ਪ੍ਰਯੋਗਕਾਰੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਉੱਤਮ ਦਾਨੀ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ; ਭੋਜਾਂ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਵਧੀਆ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਭਾਵਕ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕੰਮ ਕਰਨ ਸਮਰਥ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।" "ਨੰਦਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜਾ ਵਿਚ ਜਾਓ; ਉੱਥੇ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਰਥ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਲਿਆਓ।" "ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਈ ਹੈ; ਨੰਦਾ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਹੇਠ ਗੋਪਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਹਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।" "ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓਗੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਰਾਹੀਂ ਮਾਰਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਜੇ ਬਚ ਗਏ, ਤਾਂ ਪਹਲਵਾਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਵਾਂਗਾ।" "ਜਦ ਦੋਵਾਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਮੈਂ ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੀੜਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ—ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਭੋਜਾਂ ਤੇ ਦਸ਼ਾਰਹਾਂ—ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਮੈਂ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਸਿੰਘਾਸਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਭਰਾ ਦੇਵਕਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਕਾਂਟਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਜਰਾਸੰਧ ਮੇਰਾ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਹੈ, ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਸਾਥੀ ਹੈ।" "ਸ਼ੰਬਰ, ਨਰਕਾ ਅਤੇ ਬਾਣਾ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗਾ।" "ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰਖਦੇ ਹਨ, ਤੁਰੰਤ ਲਿਆਓ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਧਨੁ-ਯੱਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਚਮਕ ਵੇਖ ਸਕਣ।" ਸ਼੍ਰੀ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਆਦੇਸ਼ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣਾ ਤੁਹਾਡਾ ਫਰਜ ਹੈ; ਸਫਲਤਾ ਜਾਂ ਅਸਫਲਤਾ ਦੋਵੇਂ ਭਾਗ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਗ ਹੀ ਫਲ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।" "ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਗ ਰੋਕਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ; ਉਹ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਮਸਾ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਗਿਆ।" ਫਿਰ, ਕਮਸਾ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਕੇਸ਼ੀ, ਜੋ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਣ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂ ਘੋੜਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ, ਆਪਣੀ ਜੂੜ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਐਨੇ ਭਿਆਨਕ ਝਿੰਕਾਂ ਮਾਰਦਾ ਕਿ ਸਭ ਡਰ ਗਏ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਵਿਅਕਤ ਮੂੰਹ, ਵੱਡੀ گردਨ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਕਾਲੀ ਬੱਦਲ ਵਰਗੀ ਦੇਹ, ਮੰਦ-ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਤੇ ਕਮਸਾ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ, ਨੰਦਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜਾ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਕਾਂਪਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਗੋਪ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਝਿੰਕਾਂ ਤੇ ਪੁੱਛ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਕੇ ਲਲਕਾਰਿਆ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਯੱਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੇਸ਼ੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਨਿਗਲਣ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਕੇ, ਲੋਟਸ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਪਰ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਛਲਿਆ, ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪਕੜਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੌ ਧਨੁ-ਲੰਬਾਈ ਦੂਰ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ। ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਕੇਸ਼ੀ ਨੇ ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਠ ਕੇ, ਖੁੱਲੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਪਰ, ਹਰੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਬਾਂਹ ਉਸ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਛੁਈ, ਉਹ ਤਪੇ ਹੋਏ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਗਏ; ਤੇ ਮਹਾਂ-ਬਲਵਾਨ ਦੀ ਬਾਂਹ, ਦਾਨਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਸਲ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਬਾਂਹ ਅੰਦਰ ਫੈਲਣ ਕਾਰਨ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੀ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਹਿਲਣ ਲੱਗੇ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਉਲਟ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਪੈ ਗਿਆ, ਖੂਨ ਉਗਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਿਸ਼ਚੇਤ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਜੈਮਨ ਫਲ ਵਾਂਗ, ਤੋਂ, ਮਹਾਂ-ਬਲਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਕੱਢ ਲਈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਨਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੀ ਅਹੰਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਭਗਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਇਸ਼ਵਰੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਨਿਰਲੇਪ ਹਨ, ਨੂੰ ਇਹ ਗੁਪਤ ਬਾਤ ਆਖੀ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਹੇ ਅਗੋਚਰ ਆਤਮਾ, ਯੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਹਿਬ, ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਹੇ ਮਾਸਟਰ!" "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਇਕ ਚਾਨਣ, ਦਿਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਕਸ਼ੀ, ਮਹਾਂ-ਪੁਰਸ਼, ਪ੍ਰਭੂ।" "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਹੋ; ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਗੁਣ ਬਣਾਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਚੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਪਾਲਦੇ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋ।" "ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ—ਦਾਨਵਾਂ, ਪੀੜਾ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ—ਦੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਣ ਅਤੇ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਵਤਾਰ ਧਾਰਿਆ ਹੈ।