ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾਸੁਰ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਸੀ, ਸਾਹ ਉਖੜ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਦਬਾ ਲਿਆ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਇੰਝ ਨਚੋੜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਿੱਲੇ ਕੱਪੜੇ ਨਚੋੜਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਅਰਿਸ਼ਟਾਸੁਰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਖ਼ੂਨ, ਪੇਸ਼ਾਬ ਤੇ ਗੰਦ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਲੱਤਾਂ ਮਾਰਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਉਹ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕੁਕੁਦਮੀਨ ਬਲਦ-ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੁਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਗੋਪੀਆਂ ਲਈ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾਸੁਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਚੰਭਤ ਕਾਰਜਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਦੇਵਰਿਸ਼ਿ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਕੰਤਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕੰਤਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰੋਹਿਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ, ਇਹ ਸਭ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵਸੁਦੇਵ ਵਲੋਂ ਸੰਭਾਲੇ ਗਏ ਹਨ। ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੰਦ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਹੋ ਦੋ ਬੱਚੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੋਜ ਰਾਜਾ ਕੰਤਸ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਕੰਤਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੀਖੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਉਸਦੀ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਹਨ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੰਤਸ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਨਾਰਦ ਚਲੇ ਗਏ, ਕੰਤਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਜਾ ਕੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ। ਫਿਰ ਮੁਸ਼ਟਿਕ, ਚਾਣੂਰ, ਸ਼ਲ, ਤੋਸ਼ਲ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਭੇਜ।” ਫਿਰ ਕੰਤਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀ-ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਸੁਣੋ, ਇਹ ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਪਹلوان ਹਨ। ਨੰਦ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭਿ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਹੋਣੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰੋ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਚ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਓ, ਜੋ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਇਹ ਮੁਕਾਬਲਾ ਵੇਖ ਸਕਣ।” “ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ, ਹਾਥੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਲਿਆਓ। ਉਹ ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ। ਚੌਦਵੀਂ ਤੀਥ ਨੂੰ ਧਨੁਰ-ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਵਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਪਸ਼ੂ ਲਿਆਓ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨ ਲਈ ਹਨ।” ਇਹ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਕੰਤਸ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾਣਯੋਗ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਦਿਆਲੂ, ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰ। ਭੋਜਾਂ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੈਥੋਂ ਵਧ ਕੇ ਮੇਰਾ ਭਲਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਬਣਾਇਆ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।” “ਤੂੰ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਉੱਥੇ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭਿ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਰਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਆ। ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਆਈ ਹੈ। ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੋਹਫਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਲਿਆ ਆ।” “ਜਦ ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਨਾਲ ਮਾਰਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਬਚ ਗਏ, ਤਾਂ ਪਹلوانਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੀਖੇ ਹਨ, ਮਰਵਾਂਗਾ। ਜਦ ਇਹ ਦੋ ਮਾਰੇ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੁੱਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ—ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਭੋਜ ਤੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ—ਨੂੰ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।” “ਮੈਂ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਆਪਣੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਪਿਉ, ਜੋ ਰਾਜ-ਗੱਦੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਦੇਵਕਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਜਰਾਸੰਧ ਮੇਰਾ ਆਚਾਰਯ ਹੈ, ਦੁਵਿਵਿਦਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈ। ਸ਼ੰਬਰ, ਨਰਕ ਤੇ ਬਾਣਾ ਵੀ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗਾ।” “ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਰਮਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਧਨੁਰ-ਯਜਨ ਵੇਖਣ ਤੇ ਯਾਦਵ ਨਗਰੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇਖਣ।” ਤਦ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਰਾਜਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਠੀਕ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣਾ ਤੁਹਾਡਾ ਫਰਜ ਹੈ। ਪਰ ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਹਾਰ ਤਕਦੀਰ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਤੀਜਾ ਤਕਦੀਰ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੇ, ਪਰ ਉਹ ਸੁੱਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੰਤਸ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਕੰਤਸ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਕੇਸ਼ੀ, ਜੋ ਮਨ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਘੋੜਾ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੁਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ। ਉਸਦੀ ਬਾਲਾਂ ਹਿਲਾ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਡੱਕਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਡਰ ਗਏ। ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੌੜੀਆਂ, ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ, ਗਰਦਨ ਭਾਰੀ ਤੇ ਰੰਗ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਹ ਮੰਦਾ ਮਨਸੂਬਾ ਲੈ ਕੇ, ਕੰਤਸ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਣ ਨੰਦ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਿੰਡ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਡੱਕਣ ਅਤੇ ਪੂੰਝ ਨਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਗੋਪ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੇਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਐਂਜ ਦੌੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਵੇ, ਤੇ ਉਸਨੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਉਹਦੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸਹਿਣਯ ਸੀ। ਪਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਠੱਗ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਘਿਨ ਨਾਲ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ ਲੰਬੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਕੇਸ਼ੀ ਮੁੜ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਠਿਆ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਵਲ ਵਧਿਆ। ਪਰ ਹਰੀ ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਐਂਜ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਉਹ ਤਪੇ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਕੇ ਢਹਿ ਪਏ। ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੱਥ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਹੇ ਦੀ ਸਲਾਖ਼। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹੱਥ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਾਹ ਰੋਕ ਦਿਤੇ, ਲੱਤਾਂ ਮਾਰਦਾ, ਪਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਕੇਸ਼ੀ ਖ਼ੂਨ ਉਗਲਦਾ ਹੋਇਆ ਢਹਿ ਪਿਆ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਬੈਲ-ਫਲ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਵਿੱਚੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਨਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, ਨਾਂ ਹੀ ਮਾਣ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਭਗਤ, ਦੇਵਰਿਸ਼ਿ ਨਾਰਦ, ਆਏ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਇਹ ਗੁਪਤ ਬਾਤ ਆਖੀ: “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਹੇ ਅਥਾਹ ਆਤਮਾ, ਯੋਗ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੇ ਮਾਲਕ!