ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹਰੀ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਬਾਂਹ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤਦ ਅਰਿਸ਼ਟਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਖੁਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਰਚਣ ਲੱਗਾ, ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਉਸਦੇ ਨੁਕਲੇ ਸਿੰਗ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨੇ ਅਚੂਤ ਵੱਲ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੀਬਰ ਦੌੜ ਲਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਗਰਜਾ ਛੱਡਿਆ ਹੋਵੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਲਏ, ਅਠਾਰਾਂ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਫੌਰਨ ਉਠਿਆ, ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਫਿਰ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਉਸਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜੇ, ਪੈਰ ਨਾਲ ਦਬਾ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਉਹਨੂੰ ਭਿੱਜੇ ਕਪੜੇ ਵਾਂਗ ਨਚੋੜਿਆ, ਤੇ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਖੂਨ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਤੇ ਗੰਦ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀ, ਉਹ ਪੈਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਭਾਰੀ ਪੀੜਾ 'ਚ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲਿਆ। ਦੇਵਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ 'ਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਕੁਦਮੀਨ ਰੂਪ ਬਲ-ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਦੁਜਾ-ਜਨ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਸੀ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਉਹ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਦੈਤ ਨੂੰ ਅਜੋਕੇ ਕਰਤਬ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ ਦੇਵ-ਦਰਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਜੀ ਕੰਸਾ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਣਾਉਣ ਲਈ ਚਲੇ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕੰਸਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅਤੇ ਰੋਹਿਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਰਾਮ, ਡਰਪੋਕ ਵਸੁਦੇਵ ਵੱਲੋਂ ਨੰਦਾ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਨੰਦਾ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਭੋਜ ਰਾਜਾ ਕੰਸਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੰਸਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹਨ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕੰਸਾ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੋਹ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ; ਫਿਰ, ਜਦ ਨਾਰਦ ਜੀ ਚਲੇ, ਕੰਸਾ ਨੇ ਕੇਸ਼ਿਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਕੰਸਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਾ ਕੇ ਰਾਮ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ; ਫਿਰ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਚਾਣੂਰ, ਸ਼ਾਲਾ, ਤੋਸ਼ਲਾ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜ।" ਫਿਰ ਭੋਜ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀ-ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣੋ, ਇਹ ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਵੱਡੇ ਪਹلوان ਹਨ।" "ਨੰਦਾ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹੋਣੀ ਦੱਸਾਈ ਗਈ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰੋ; ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮੰਚ ਬਣਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਤੇ ਪੇਂਡੂ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੇਖ ਸਕਣ।" "ਮੰਤਰੀ ਜੀ, ਹਾਥੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਲਿਆਓ; ਉਹ ਉਥੇ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।" "ਚੌਦ੍ਹੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਧਨੁਰ-ਯਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ; ਪਵਿੱਤਰ ਪਸ਼ੂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਲਈ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਲਿਆਓ, ਜੋ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਅਵਹਾਰ ਦੇ ਮਾਹਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਕੰਸਾ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਦਾਨੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਣਾਓ; ਭੋਜ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗਾ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਿੱਠੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।" "ਨੰਦਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਜਾਓ; ਉੱਥੇ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਰਥ 'ਚ ਲਿਆਓ।" "ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਈ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਨੰਦਾ ਦੇ ਨੇਤृत्व ਹੇਠ ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੋਹਫ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ।" "ਜਦ ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਜੇ ਉਹ ਬਚ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਪਹਲਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ ਹਨ, ਮਰਵਾਂਗਾ।" "ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਹੋਰ ਪੀੜਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਭੋਜ, ਦਸ਼ਾਰਹ—ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਮੈਂ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਆਪਣੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਪਿਤਾ ਜੋ ਰਾਜਗੱਦੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਦੇ ਭਰਾ ਦੇਵਕਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਫਿਰ, ਮਿੱਤਰ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਕਾਂਟਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਜਰਾਸੰਧ ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ।" "ਸ਼ੰਬਰ, ਨਰਕਾ, ਤੇ ਬਾਣਾ ਮੇਰੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗਾ।" "ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਖੇਡਾਂ 'ਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਧਨੁਰ-ਯਗ ਵੇਖਣ ਤੇ ਯਾਦਵ ਨਗਰ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨਿਹਾਰਣ।" ਸ਼੍ਰੀ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਆਦੇਸ਼ ਠੀਕ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਤੁਹਾਡਾ ਫਰਜ਼ ਹੈ; ਪਰ ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਹਾਰ ਦੋਵੇਂ ਕਿਸਮਤ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਨਤੀਜੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।" "ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਰੋਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਕੰਸਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੁਕਸਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਅਕ੍ਰੂਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਕੰਸਾ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਕੇਸ਼ੀ, ਜੋ ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦਾ, ਵੱਡਾ ਘੋੜਾ, ਆਪਣੀ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੌਂਦਦਾ, ਆਪਣੀ ਜੂੜੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਰੰਘਾ ਮਾਰਦਾ ਕਿ ਸਭ ਡਰ ਗਏ। ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ, ਵੱਡੀ ਗਰਦਨ, ਤੇ ਬਰਸਾਤੀ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ, ਮੰਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਕੰਸਾ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਆਇਆ, ਉਹ ਨੰਦਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਗੋਪ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੰਘੇ ਤੇ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਉਠੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਡਰਾਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਗੋਪਾਂ ਦਾ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਕੇ ਪੁਕਾਰਿਆ। ਕੇਸ਼ੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਯਗ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਕਮਲ-ਅੱਖੀ—ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਹਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਅਸਹਿਣ ਸੀ। ਪਰ ਅਵਿਆਕਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਭਟਕਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਤੇ ਨਫਰਤ ਨਾਲ ਸੌ ਧਨੁਸ਼ ਲੰਬਾਈ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸਾਂਪ ਨੂੰ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ। ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਕੇਸ਼ੀ ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਉਠਿਆ ਤੇ ਖੁੱਲੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਹਰੀ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਪਰ ਹਰੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਂਪ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਬਾਂਹ ਉਸਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਛੁਈ, ਉਹ ਗਰਮ ਲੋਹੇ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟ ਗਏ; ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਬਾਂਹ, ਕੇਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਲੋਹ ਦੀ ਛੜ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੇਸ਼ੀ ਨੇ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਬਾਂਹ ਦੇ ਅੰਦਰ ਫੈਲਣ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਰੁਕ ਗਈ, ਪੈਰ ਹਿਲਣ ਲੱਗੇ, ਕੇਸ਼ੀ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਖੂਨ ਉਲਟੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।