ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਅਚ੍ਯੁਤ—ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਚਟਾਕ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵੱਜਾਇਆ। ਉਸਦੀ ਧੁਨਕਾਰ ਨਾਲ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨ ਵਾਲਿਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਦੀ ਮੋਢੀ ਉੱਤੇ ਬਾਂਹ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ ਤੇ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਖੁਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਖੁਰਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਆਪਣੀ ਪੁੱਛ ਨੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਤੂਫ਼ਾਨ ਵਾਂਗ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੁਕੀਲੇ ਸਿੰਗ ਅੱਗੇ ਕਰ ਲਏ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਤੇ ਤਿੱਖੀਆਂ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੱਜਰ ਵਾਂਗ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਵੱਲ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਲਏ, ਅਠਾਰਾਂ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਸੀਟਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦੂਜੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ ਵੀ, ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਫੌਰਨ ਉੱਠ ਗਿਆ, ਪੂਰਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਿਆ ਸੀ, ਸਾਹ ਭਾਰੀ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਫਿਰੋਂ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਦੌੜਦੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਦੇ ਸਿੰਗ ਫੜ ਕੇ, ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨੂੰ ਇੰਝ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਭਿੱਜੇ ਕੱਪੜੇ ਨਿਚੋੜਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਸਿੰਗ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕਰ ਕੇ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ, ਪੇਸ਼ਾਬ ਤੇ ਗੋਬਰ ਨਿਕਲ ਆਏ, ਲੱਤਾਂ ਖਿੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਡੋਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਵਰਸਾਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਕੁਦਮੀਨ ਰੂਪੀ ਬਲਦ-ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਦੁਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਵਸੇਬੇ ਵੱਲ ਪਰਤਿਆ। ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਇਹ ਇੱਕ ਤਿਉਹਾਰ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਅਰਿਸ਼ਟਾ ਦੈਤ ਨੂੰ ਅਪੂर्व ਕਰਤਬ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਰਸ਼ਿ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਕਮਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਣ ਲੱਗੇ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਮਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਧੀ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇ ਰੋਹਿਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮਾ, ਇਹ ਸਭ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਨੰਦਾ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਇਹ ਦੋਨੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨੰਦਾ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕਮਸ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੱਖੀ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਨਾਰਦ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ ਤੇ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੋਨੋ ਪੁੱਤਰ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਕਮਸ ਨੇ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਨਾਰਦ ਚਲੇ ਗਏ, ਕਮਸ ਨੇ ਕੇਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਾ ਕੇ ਰਾਮਾ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ। ਫਿਰ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ, ਚਾਣੂਰ, ਸ਼ਾਲ, ਤੋਸ਼ਲ ਆਦਿਕ ਨੂੰ ਭੇਜ।" ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀ-ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣੋ, ਇਹ ਹਨ ਵੱਡੇ ਪਹਲਵਾਨ—ਚਾਣੂਰ ਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ।" "ਨੰਦਾ ਦੇ ਗਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ—ਰਾਮਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦੇ ਮੇਲੇ ਵਿੱਚ ਮਾਰੋ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਮੰਚ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕੁਸ਼ਤੀ ਦਾ ਅਖਾੜਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਤੇ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੇਖ ਸਕਣ।" "ਹੇ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ, ਹਾਥੀ ਕੁਵਲਯਾਪੀਡ ਨੂੰ ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਲਿਆਉ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਓਥੇ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।" "ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਧਨੁਰ-ਯਾਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਵਾਓ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਸ਼ੂ ਲਿਆਉ ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਅਰਪਣ ਲਈ ਹੋਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੰਮਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਾਰਜ-ਨਿਪੁੰਨ ਮੰਤਰੀ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਮ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਸਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦਾਨੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਰੱਖ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਜੋੜ। ਭੋਜ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵਿਚੋਂ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਹ੍ਰਦ ਹੈਂ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।" "ਨੰਦਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਉੱਥੇ ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਰਥ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਲਿਆਉ।" "ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਨੰਦਾ ਤੇ ਹੋਰ ਗਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੋਹਫਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਇੱਥੇ ਲਿਆਉ।" "ਜਦ ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਮਰਵਾ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜੇ ਬਚ ਗਏ, ਤਾਂ ਪਹਲਵਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖੇ ਹਨ, ਮਰਵਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਹੋਰ ਪੀੜਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਭੋਜ ਤੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ—ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਮੈਂ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਆਪਣੇ ਬੁੱਢੇ ਪਿਤਾ ਜੋ ਰਾਜ ਗੱਦੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਦੇਵਕਾ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਫਿਰ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਜਰਾਸੰਧ ਮੇਰਾ ਮਗਜੂ, ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਸਾਥੀ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਹੈ।" "ਸ਼ੰਬਰ, ਨਰਕ ਤੇ ਬਾਣਾ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗਾ।" "ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਰਾਮਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹਨ, ਲਿਆਉ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਧਨੁਰ-ਯਾਗ ਵੇਖਣ ਤੇ ਯਾਦਵ ਪੁਰ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਨਿਹਾਰਣ।" ਸ਼੍ਰੀ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਠੀਕ ਹੈ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਕਰਨਾ ਤੁਹਾਡਾ ਕਰਤਵ ਹੈ। ਕਾਮਯਾਬੀ ਜਾਂ ਅਸਫਲਤਾ ਦੋਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਤੀਜੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਹੈ।" "ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਇੱਛਿਤ ਲਈ ਬਹੁਤ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਸੁੱਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ। ਫਿਰ ਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੁਕਮ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।" ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੰਮਸ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਅਕ੍ਰੂਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੰਮਸ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਕੇਸ਼ੀ—ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ—ਮਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਰਗਾ, ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਰਥਰਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਜਿਉਂਕਾਰ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਛਾਲਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਕੋਈ ਡਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਮੂੰਹ ਡਰਾਉਣਾ, ਗਰਦਨ ਵੱਡੀ, ਤੇ ਰੰਗ ਮੋਹਰੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਹ ਬੁਰੇ ਮਨਸੂਬਿਆਂ ਨਾਲ, ਕੰਮਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਣ ਲਈ, ਨੰਦਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੀਕਾਂ ਤੇ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਡੋਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਦੇ ਵੇਲੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣਾ ਹੋਵੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਉਹਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸਹਿਣਯ ਸੀ। ਪਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਠੱਗ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਤਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਹਿਕਾਰਤ ਨਾਲ ਸੌਂ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸੱਪ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਦੇਵੇ। ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਕੇਸ਼ੀ ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਵੱਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਵਧਿਆ। ਪਰ ਹਰੀ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਘੁਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਬਾਂਹ ਉਸਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਛੁਈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਟੁੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਾਇਆ ਲੋਹਾ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਬਾਂਹ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਲੋਹੇ ਦੀ ਛੜ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੈਤ ਨੇ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਰਾਕ੍ਰਮ ਦਿਖਾ ਕੇ ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।